Yere Düşen Duva

Bölüme beğeni ve yorum atarak destek olur musunuz 🎀

İyi okumalar

Makyajım bozulmasın diye tutuğum gözyaşlarımla odada bekleyişim devam ederken. Bir sağa bir sola durmak bilmeden, heyecandan yerimde bile oturamıyorum.
Masanın üzerinde duran düğün kartında kendi ismimi ve yanında Onun ismini görünce heyecanım iki katına çıktı.
Acaba şimdi mi giysem, ama daha iki saat var biraz bekledikten sonra giyerim diyerek makyajımı kontrol ettim.
Gözüm dolduğu için uzun ve kıvrılırı kirpiklerime sürdüğüm maskara akmak üzereydi, hemen temizleyip tekrar vurmak istedim.
Birkaç dakkika sonra kapı çalma sesiyle bir an irkildim. Elimdeki maskara fırçası elimden düştü.
Heyecanlı ama bir o kadar korkulu sesim ile sesimle " Gelebilirsin " dedim.
" Ama şimdi burda olmaması gerekiyordu " diyerek içimden geçirerek kapıyı açan baktım.
Gelen kapı açtı ve gülme sesiyle " Gelinimiz hazırı mı "
Yüzümdeki kocaman gülümseme ile karşılık vererek " Daha hayır "
Kapıyı kapatıp koşarak yanıma oturdu, ve ağlamaklı sesiyle " Bu günlerinde mi görecektim ben " dedi ve gözlerinden bir kaç yaş döküldü.
" En güzel günüm " diyerek sarılıp ağlamaya başladım.
" Güzel kızım " topuz yaptığım saçlarımdan bıraktığım bir tutam saçı kulağımın arkasına koyup sanki karşısında dünkü küçük bir kızıymışım gibi " Neden daha giyimedin, neyi bekliyorsun "
Derin bir iç çekip " Kendimi hazır hissetmedim " ayağa kalkıp pencereye bakarak " Nerde daha gelmedi mi " ayağa kalkıp yine dolanmaya başladım.
Yanıma gelip omzuna dokunarak içtenlikle sarıldı ve " Birazdan gelirler, hadi sen giyin ben birazdan gelirim " diyerek tekrar sarıldı " Ve son olarak sen çok güçlü bir kadınsın "
Başımı sallayarak sonrada küçük bir tebessümle " Biliyorum "
" Eğer heycanlarısan, bunu hatırla olur mu "
Gözlerimi kapatıp " Ben güçlü bir kadınım " diyerek gözlerimi açıp karşımda duran bembeyaz hayalime sarıldım.
Gitmesi gerektiğini söyledi, aşağıdaki davetlilerle ilgilenmesi gerekiyormuş.
Ve yanağımdan öpüp, odada çıkmak için ayağa kalktı ve kapıya doğru ilerledi, dışarı çıkmak için kapıyı açacaktı ki " Seni seviyorum " beni büyütenin, bana bir melek gibi davranan, iyikilerimin iyikisine böyle seslendim.
Gülümseyerek " Bende seni " ve kapıdan çıktı. Onun gidişi ile oda derin bir sessizliğe büründü.

...

Mutluyum ve güçlüyüm benim hayat parolam bu, hayat felsefemi tekrar hatırlayıp giyimek için can attığım hayalimi askılığıdan alıp açık olan perdeyi çektim ve mutlulukla giyinmeye başladım.

Makyajım tazeleyip yatağın üstünde duran simli ve uzun duvamı tel toka yardımıyla saçıma yerleştirmeye çalıştım ama heyecandan titreyen elimden düştü. Yerden almak için eğildim, elimde tutup baktım bu duva gibi bembeyaz ve tertemiz bir geleceğe adım atacağım, peki geride bıraktım yani geçmişim,
Hatırlamaktan bile nefret ettiğim geçmişim, o günler koca bir kabusutu.
Derin bir iç çekip yaşadığım günleri, o zamanlarda çektiğim zorlukları gözyaşlarım içinde hatırladım.

Hayatın verdiği tüm acımasızlıklarını içime attığım en kötü günlerdi, kimseye bir daha hiç birşeyi belli etmemek için yaşıyordum. Yanlız kaldığımda içimdeki ölü ile beraber düşüncelere dalıp giderken, insanların yanında ise eğlenceli, dertsiz bir kişiliğe bürünüyorum. Eskiden olsa beni şizofren, psikolojisi bozuk bir kız olarak tanırlardı. İyileştiğimi sanıyorlar ama artık bu yönümü kimseye göstermediğim için öyle biliyorlar ama oysaki yanlış biliyorlar. Onu içimden söküp alacaklar, ben hep bu korkuyla yaşıyorum. Normal bir şizofrene göre daha iyi ve birazda olsa mutluyum çünkü her hatamda yanımda beni herşeyden çok seviyor ve beni asla bırakmayacak.