Bölüm 1

Olimposlular büyük savaşın ardından sahte bir zafer sarhoşluğuna gömülmüş, Titanların bir kez daha yenilmesinin gururuyla tahtlarında rahatça arkalarına yaslanmışlardı. Ancak tüm bu kargaşanın, toz ve dumanın ardında... Ryan Elan yeniden ortaya çıkmıştı.
Bir uçurumun en uç noktasında durmuş, hırçın dalgaların kayalıkları dövüşünü izlerken hayatının muhasebesini yapıyordu. Henüz dört yaşındayken, annesinin acı dolu "Kaç Ryan!" çığlıklarıyla o karanlık ormana sığındığı günü dün gibi anımsıyordu. İşte tam o çaresizlik anında, Tartarus'un derinliklerinde dirilmeye çalışan Kronos'un zihnine sızan amansız çağrısını işitmişti. Yıllarca onu terk eden, Olimpos'taki tahtını korumak uğruna ailesini yüzüstü bırakan babasına karşı nefretle doldurulmuş, adeta bir intikam silahı olarak eğitilmişti.
Ve işin en tezat, en sarsıcı yanı; Kronos zaman kavramını dondurduğu için bu dünyada tam 23 yıldır nefes alıp yaşasa da, bedeni hâlâ 14 yaşındaydı. Dokuz yıldır geçmeyen, lanetli bir ergenlik mahkumiyetiydi bu. Aslında içten içe bunu bir avantaj olarak görüyor, bu durumdan haz alıyordu.
Kronos’un yanında geçen 19 koca yılın ardından, onun en güvenilir veziri olmayı başarmıştı. Zaman güçlerini kazanmıştı; tıpkı eski efendisi gibi zamanı yavaşlatabiliyor, anı bükebiliyordu. Fakat tanrısal güçlerin de bir bedeli vardı elbet. Geleceğin ve geçmişin hayaletleri, bitmek bilmeyen fısıltılarla kafasının içinde dönüp duruyor, onu adeta deliliğin eşiğine sürüklemeye çalışıyordu. Zaman kavramını tamamen yitirdiği, geçmişi ve geleceği birbirine karıştırdığı anlar oluyordu. Güçleri üzerinde tam hakimiyet kurdukça bu fısıltılar biraz olsun azalmıştı.
Kronos zaman zaman onu eğitmek için son derece acımasız ve sert yöntemlere başvurmuştu. Bedeninde kalıcı izler, derin yaralar taşımaktaydı. Ama sonuçta bu acıların karşılığını fazlasıyla almıştı. Güçlenmişti ve en önemlisi, artık ölümsüz sayılırdı.
Bütün bunları düşündükten sonra ciğerlerine derin bir nefes çekti. Gözleri amansız bir nefretle karardı.
"Zamanın en nefret ettiğim yanı nedir biliyor musunuz?" diye fısıldadı uçurumun derin boşluğuna doğru. "İlerlemesi değil... En mutlu olduğunuz anda sizi o anın içinde dondurmaması."
Henüz dört yaşındayken, kraliçeleri aratmayacak kadar asil bir annesi, ona hayranlıkla bakan bir babası ve deniz kokan ahşap, şirin bir malikaneleri vardı. O zamanlar kehanetlerden, tanrıların acımasız oyunlarından habersizdi. Dünyadaki tek gerçeğin sevgi olduğunu sanacak kadar masumdu.
Ancak Olimposlular sevgiden nefret ederdi; özellikle de kudretli bir tanrının, ölümlü bir kadına duyduğu sadık sevgiden. Poseidon, Olimpos'un baş tanrısı Zeus'un tehditlerinden korkup kendi tahtını korumayı seçene kadar babasına hayrandı. Babası onları arkasında bırakmış, annesi ise gözlerinin önünde bir ölümlü tarafından katledilmişti.
Ryan, hırçın dalgalara son bir kez bakıp uçurum kenarından ayrıldı. Artık komutasını tamamen ele geçirdiği kaleye, Othrys Dağı'na doğru yöneldi. Yolculuğu oldukça hızlı ve ihtişamlıydı; çünkü altındaki yaratık, Kronos'un ona bizzat hediyesi olan, sesten bile hızlı ejderhası Drago'ydu.
Drago'nun sırtından inip onun sert pullarını hafifçe okşadıktan sonra kalenin devasa kapısına adımladı. Başlarda ne kibirli titanlar ne de muhafızlar, bir melezin, üstelik gencecik bir kızın komutanlığa geçmesini kabullenememişlerdi. Ancak Ryan'ın saf, ezici gücünü ve Olimpos'a beslediği o köklü düşmanlığı gördüklerinde hepsi saygıyla diz çökmüş, onun komutanlığını biat ederek kabul etmişlerdi.
Ryan kapıdan içeri süzülürken, nöbetteki muhafıza soğuk ve otoriter bir sesle emir verdi:
"Bana Atlas'ı bulun ve derhal odama yollayın."
Atlas... Zeus tarafından gökyüzünü sonsuza dek sırtında taşımaya mahkum edilen koca Titan. Ryan, son büyük savaşta gösterdikleri başarısızlıklar nedeniyle Prometheus ve Krios’u birkaç canavar desteğiyle beraber göğü taşımaya mahkum etmiş, Atlas’ı ise bu asırlık yükünden kurtarıp kendi sağ kolu, veziri yapmıştı.
Othrys Dağı'nın karanlık koridorlarında Atlas, Ryan'ın onu çağırdığı odaya heyecanla adım attı. Yüzyıllardır gökyüzünün altında ezilen bir Titan olarak ilk defa birisinin —özellikle de ilk görüşte büyülendiği o kızın— ona özel bir görev verecek olması içini tarif edilemez bir gurur ve neşeyle dolduruyordu. Ryan'ın onu önemsediğini, değer verdiğini düşünmek yüzünde hafif bir tebessüm oluşturmuştu.
Ryan harita masasının başında, her zamanki soğukkanlılığıyla duruyordu. Atlas içeri girdiğinde başını yavaşça kaldırdı.
"Sana özel bir görevim var, Atlas," dedi Ryan. Sesi yine mesafeli ama netti. "Poseidon'un deniz altındaki sarayına gideceksin. Bir elçi gibi... Ama savaş ilan etmek için değil."
Atlas merakla yaklaştı. "Sarayına mı? Ne yapmamı istiyorsun?"
Ryan'ın dudaklarında alaycı, tiyatral bir tebessüm belirdi:
"Sarayına girdiğinde bir düşman gibi değil, sanki eski bir dostla laflıyormuş gibi davranacaksın. Tiyatral, hikaye anlatır gibi bir tavır takın. Ona sıradan bir masal anlatıyormuş gibi yapıp benim başıma gelenleri ima edeceksin. Yıllar önce kaybettiği, öldüğünü sandığı o küçük kız çocuğunun aslında nasıl zamanın içinde donup kaldığını, Kronos’un elinde bir silaha dönüştüğünü laf arasında, hissettirerek anlatacaksın. Ama benim adımı direkt verme. Bırak, zihni kendi kendine o parçaları birleştirsin."
Atlas, kızın bu kadar zekice ve psikolojik bir plan yapması karşısında bir kez daha büyülendi. "Ona doğrudan saldırmak yerine zihnini darmadağın edeceğiz yani..."
"Tam olarak öyle," dedi Ryan, gözlerinde buz gibi bir ışık çakarak. "Şimdi git ve harika bir hikaye anlatıcısı ol, Atlas."
Atlas, Ryan’ın gözlerinin içine bakıp başıyla onayladı. Bu görevi kusursuz yapacak ve Ryan'ın gözüne girecekti. Hemen hazırlıklara başlamak üzere Othrys’ten ayrılıp denizin derinliklerine, Poseidon’un görkemli sarayına doğru yola çıktı.
Poseidon’un okyanusun en karanlık, en derin noktasındaki muhteşem sarayına doğru...