Enkaz/4

Bizlerin zihni; sustuğumuzda kendimize yaşananları hatırlatmamaya çalıştıkça susmaz, sadece daha da dibe gömülür.

Kötü bir durumla karşılaştığımda o an yaşananı düşünmemeye çalışıyorum yoksa üzülmekten en çok korktuklarımdan biri olan da ağlamaktan kendimi alıkoyamam.
Ağlamak; korkaklık ya da özgüvensizlik değildir. Ne zaman ağlarsan kendinle gurur duymalısın çünkü ağlamak bir insanın cesaretini ve sabrını gösterir.
Ağladığında zihnindeki gömülü çiçekleri toprağın yüzeyine çıkartıyorsun öyle değil mi?
Sen o çiçekleri toprağın içinde mahkum bırakmak yerine gün yüzüne çıkartıyorsun.
Gömülü çiçeklerin canlı olacağı ne malum, solmuş hatta ölmüş çiçekler olsa dahi çıkartıyorsun.
Hayatımızda her zaman mutlu, güzel anılar yoktur, berbat hatta o kadar berbat anılar olur ki yaşamak istemezsin.
Ölmüş çiçekler de yaşamak istemezken sen onların nefes almasını sağladın.
Aynı bu şekilde kafanda gömülü bıraktığın anıların da nefes almasını sağla ve bir umut yaşatmaya çalış.
Unutma ki;
Bir umuttur yaşamak...

Yaşamak her şeye rağmen "belki" diyebilmektir.
Her şeye rağmen "henüz bitmedi" diyebilmektir.

Sustukça geçeceğini sanıyorum, oysa sustukça içimde büyüyor. Düşünmemeye çalıştığım her şey, bir gün ansızın karşıma çıkıyor. Zihin unutmaz; sadece erteler. Ve ertelenen her duygu, zamanı gelince daha ağır bir yükle geri döner.
Bize güçlü olmanın ağlamamak olduğu öğretildi. Oysa en çok ağladığım zamanlarda ayakta kalabildiğimi fark ettim. Gözyaşları, insanın kendine verdiği kısa bir moladır. Yorulduğunu kabul etmektir. Ve kabul etmek, iyileşmenin ilk adımıdır.
Çocukluğumdan kalan bazı anılar var; ne tam hatırlıyorum ne de tamamen unutabiliyorum. Onlar zihnimin en derin yerlerinde, sessizce bekliyor. Üzerlerine toprak attığımı sanıyorum ama kökleri hâlâ canlı. Ne zaman yalnız kalsam, o kökler bana var olduklarını hatırlatıyor.

Belki de yapmam gereken şey kaçmak değil, durup bakmak. Canımı acıtsa bile… Çünkü görmezden gelinen her duygu, bir gün daha sert kapılar çalar. Cesaret, acının hiç olmaması değil; onunla yüzleşebilmektir.
Unutmuyorum:
Umut, her şeyin düzeleceğine inanmak değil.
Umut, düzelmese bile devam edebileceğini bilmektir.

“Çünkü insan, en karanlık anında bile içinden ‘belki’ diyebiliyorsa, hâlâ yaşıyordur.”