Enkaz/1

İnsan içindeki duyguları yazıya dökebilir mi?
İçindeki duyguları bir enkaza neden olmadan yazabilir mi?

Ben yazıya içimi döküyorum desem yalan mı olur?
Evet,olabilir. Çünkü içindeki o duyguların hepsini yazıyı dökemiyorsun sadece bir fragman yansıtabiliyorsun kağıda. Sadece anlamak istediğini değil, olayın kendisini değil; anlatmak istediğini yansıtıyorsun o kağıda. Belki de farkındasındır ama değilmiş gibi davranıyorsundur. Sen de bunu bilmiyorsun ama yazıyorsun, yazabildiğin kadar. O kağıda yansıtabildiğin kadar fragman yansıtıyorsun ta ki o fragmanlar sahte çıkana kadar. Ta ki o fragmanların gerçek olmayışını anlayana kadar, ta ki kendini yalanların içinde bulana kadar.
O yalanlar bir zamanlar sana doğru gelmiş olmalı ki bu kadar dayanabildin, değil mi? Ama gerçek olmadığı fark etme zamanı gelmedi mi?
Belki de çoktan fark etme zamanı geldi de geçti hatta sen şu an koskoca bir yıkıntının içinde kaybolmuşsundur.O yıkıntının içinde doğruyu arıyorsundur o zaman.Daha doğrun ne bilmeden o doğruyu aramanın yolundasın. Daha ümidin kaldı mı bilmeden bu ümit gerektiren yoldasın.
Hazırsın ama değilsin, cesursun ama değilsin, sabırlısın ama değilsin, bekleyiştesin ama değilsin, umutlusun ama değilsin, sen; sensin ama değilsin.

Acını saklamanın en iyi yolu o acıyı bastırabilecek, kapatabilecek en iyi yöntemi tercih etmektir.
Senin silahın ise gülüşündeki o heyecan, bakışlarındaki o mutluluk, hareketlerindeki o bilinmezliktir belki.
Senin mermin ise o gülüşe, bakışa, hareketlere yön verebilecek bir yoldur belki.
Karanlık mı aydınlık mı bir yol bilmeden o mermileri silahın içine yerleştirmen gibi.
Ama o mermiler belki de mermi değildir.
Sert değildir yumuşaktır,
Can acıtmaz,
Öldürmez
Çünkü o mermi, sahte gülüşlerine malzeme olan bir mermi ise nasıl gerçek bir mermi olsun. Sahte bir mermi can yakar mı, korkutur mu?

Yaşadığın her kırgınlığı sırf karşındaki üzülmesin diye içine çok atmışsındır belki. Ne söylersen söyle artık onun hemen kırılacağını anlamışsındır, bıkmışsındır afralardan ve tafralardan, o çözüm yolu bulmak yerine tüm çözüm yollarını kapatıp seni yalnızlığa gömmeye çalıştığını çözmüşsündür. Seni anlamadığını bildiğin halde onun senin üzüntünü anladığına, sana yardımcı olduğuna dair kendini inandırıp ona teşekkür edersin ama bunun yalan olduğunun farkındasındır. O seni anlamadan, anlamaya çalışmadan, sahte bir şekilde sadece orada rol yapmıştır. Bunu fark edersin bir süre görmezden gelmeye çalışsan da bu gerçekle baş başa kalıp yüzleşince kendini durduramazsın, duygularının önüne geçip engel koyamazsın. Ama ertesi gün yine hiçbir şey olmamış gibi, kalbin parçalara ayrılmamış gibi ortada bir yara yokmuş gibi gülümsemeye devam edersin. Ona bağırmak istersin, onunla tartışmak istersin, onunla yüzleşmek ona haykırmak, ona her şeyi anlatmak istersin ama anlatamazsın. Çünkü biliyorsun ki anlatmaya çalışsan daha da batacak her şey.
Bu nedenle her şeyin içindeki okyanusta batmasına göz yumarsın, izin verirsin, onaylarsın.

...