Giriş

Bu eserdeki tüm olaylar, mekânlar ve şahsiyetler kurgunun sınırsız dünyasına aittir. Hikâyede yer alan 'Sultan Selim' adı, tarihi bir figüre atıfta bulunmamakta; karakteri ve yaşam tarzıyla tamamen hayal gücünün bir ürünü olarak canlandırılmaktadır. Kitaptaki tarihi doku ve coğrafya, gerçeğin değil, tamamen kurmacanın bir yansımasıdır.
~~~~~~~~~~~~~~~~~
Gecekondu mahallelerinde yetişip, zengin çocuklarının arasında dışlanarak büyümek ne demektir bilir misiniz?
İşte ben o zorluğun, o bitmek bilmeyen akıntıya karşı kürek çekme hikayesinin tam kendisiyim. Uğradığım her zorbalığa inat pes etmeyen, her engeli tırnaklarıyla kazıyan ve sonunda hayalini kurduğu o kalp doktoru unvanını söke söke alan kişiyim. Kim miyim?
Şimdilerde, sürekli yaralanıp duran tuhaf bir ekibin özel doktoruyum. Adım Esil Taştan; henüz yirmi dört yaşında genç bir hekimim. Bu işe nasıl mı girdim? Devletin gizli bir projesi kapsamında yollarımız kesişti. Zamanla onlara o kadar çok maruz kaldım, her anlarında yanlarında oldum ki sonunda bu ekibin ayrılmaz bir parçası haline geldim. Sürekli sakatlanıyor, bir şekilde kendilerine zarar veriyorlardı; en sonunda pes edip özel doktorları olmamı istediler. İşin tuhafı, bu sakar ekibin asıl görevi geleceğe yolculuk yapmaktı.
Bense, ailemin ve hatta tüm sülalemin tek doktor kızı olarak, aslında hayatımın en büyük ve en sıra dışı macerasına adım atmıştım.
Karşımda ise tek bir teknik işi bile doğru dürüst beceremeyen ama sürekli yaralanan bir ekip vardı: Elif, Atiye, Mert ve Muhammed. İçimden bu ekibin ne kadar aptalca davrandığını düşünerek tekrardan yaralanan Mert’in kollarını sargıyla sarıyordum. Muhammed ise yine önündeki karmaşık makineyle uğraşmaktaydı.
Tam o esnada, odanın ortasında aniden parlak, mavi bir ışık belirdi. Muhammed korkuyla bağırınca hepimiz elindekileri bırakıp ona doğru koştuk. O mavi ışık, devasa bir girdap gibi bizi içine çekmeye başladı. Muhammed girdabın içine doğru sürüklenirken can havliyle bize tutundu. Fakat biz Muhammed’i kendimize doğru çektikçe, görünmez ve çok daha güçlü bir kuvvet bizi de girdaba doğru sürüklüyordu. Muhammed’in tüm bedeni ışığın içinde kaybolmuştu; artık sadece elini görebiliyorduk. Birkaç saniye sonra çok daha yüksek bir enerji dalgasına maruz kaldık ve o muazzam güç, hepimizi mavi halkanın kalbine çekti.
Her yerde göz alıcı mavi ışıklar ve yanımızdan akıp giden binlerce paralel evren vardı. Görüntülerin birisinde evliydim, bir diğerinde sıradan bir devlet hastanesinde çalışıyordum, bir başkasında ise acımasızca öldürülüyordum... Çeşit çeşit evrene bakarken bazı olasılıklar gerçekten kan dondurucuydu. Rabbimin izniyle tüm bu kötü olasılıkları teğet geçmiş, şimdiki hayatıma şükretmiştim. Gözlerim kararırken çevremdeki mavi ve beyaz ışık yoğunlaştı. Kör olacakmış gibi bir hisse kapılınca gözlerimi sıkıca yumdum ve kendimi karanlığa bıraktım.

SULTAN SELİM

Tahtıma oturmuş, divan üyelerim ve danışanlarımla devlet meselelerini istişare ediyordum. Lakin o kadar çok çalışmıştım ki geceleri uyku bile uyuyamamıştım. Tam hararetli bir müzakerenin ortasındayken birden kapı çalındı. Toplantımı bölmeye cüret eden bu hadsiz de kimdi?
Kapı hızla açıldı. Bir grup Yeniçeri askeri, gözleri dehşetle büyümüş bir halde huzuruma gelip eğildiler.
"Efendim, kusura bakmayın, devlet işinizi böldük ama çok korkunç bir hadise vuku buldu,"
dedi içlerinden biri.
"Anlatın,"
dedim sert bir sesle.
Asker, sesi titreyerek konuşmaya devam etti:
"Efendim, biz kışlada hançerlerimizi temizliyorduk. Bir anda boşlukta devasa, parlak bir halka oluştu. İçinden tam dört insan çıktı! Biz ilkin bunun bir büyü olduğunu düşündük ama onlar ısrarla gelecekten geldiklerini diretiyorlar."
Duyduklarım karşısında resmen şok olmuştum. Bu nasıl mümkün olabilirdi?
"Getirin bakalım şunları huzuruma,"
diye emrettim.
İçeriye üzerlerinde daracık pantolonlar olan erkekler ve kadınlar girdi. Kadınların bu haline edebimden bakamadım. Hemen yan taraftaki görevliye dönüp, "Git, tez elden bu hanımlara örtünecek birer kumaş getir," dedim. Erkeklerden biri hüngür hüngür ağlıyordu.
"Neden ağlarsın?"
diye sordum.
"Efendim... Ekibimizden biri, doktorumuz henüz yok. Onu kaybettik,"
diye hıçkırdı.
"Sen kimsin, kimlerdensin? Burada ne işiniz var?"
"Efendim, ben Mert. Bunlar da ekip arkadaşlarım; Elif, Atiye ve Muhammed."
O esnada görevlilerin getirdiği örtüleri üstlerine geçiren kadınlardan biri öne çıkarak konuştu:
"Biz aslında geleceğe gitmeyi planlıyorduk hünkarım, lakin bir hata oldu ve geçmişe geldik."
Kaşlarımı çattım.
"Size neden inanayım? Belki de sarayıma sızmaya çalışan birer büyücüsünüzdür?"
Mert hızla araya girdi:
"Efendim, canımızı bağışlarsanız size gelecekten geldiğimizi kanıtlarız. Size ufkunu katlayacak ileri seviye icatlar öğretiriz. Üstelik kaybolan bir doktor arkadaşımız var; eğer onu bulursak, o da ileri seviye tıp bilgisiyle hanedanınızı ve ordunuzu en üst seviyeye taşır."
Şüpheyle sakallarımı kaşıdım. Onları hemen öldürmeyecektim ama düşman birer ajan olma ihtimalleri de vardı. En azından kendilerini ispat etmeleri için bir şans verecektim. Ben bunları kara kara düşünürken kapı yeniden vuruldu.
"Gir!" diye gürledim.
Arkamdan ani bir uğultu yükselirken divan üyelerine susmaları için bir el işareti yaptım ve gözlerimi kapıya diktim. İki askerimin arasında, ömrümde görmediğim güzellikte bir kadın duruyordu. Onu gördüğüm an kalbimin göğüs kafesimi dövercesine küt küt çarptığını hissettim. Erkeklerden biri hemen koşup kadının önünde durdu. İçime bir kurt düştü;
"Acaba kocası mıdır?"
diye düşündüm. Onları dikkatle izledim. Kadına dokunmuyor ya da sarılmıyordu ama onun için deli gibi endişelendiği her halinden belliydi.
Boğazımı yüksek sesle temizleyerek dikkatleri üzerime çektim. O ay yüzlü kadın bana doğru vakur adımlarla yürüdü, tam karşımda durup saygıyla eğildi.
"Efendim, ben Uzman Doktor Esil Taştan."
Güzelliği karşısında bir an nefesimi tuttuğumu fark ettim. Hemen kendimi toparlayıp tahtımda dikleştim.
"Hadi, kanıtlayın bakalım kendinizi."
Doktor Esil öne atıldı ve cebinden ince, küçük bir kutu çıkarttı. Üzerindeki bir tuşa basınca kutu aniden parladı.
"Efendim, bu 21. yüzyıla ait bir icattır. Bununla uzaktaki insanlar birbirlerinin sesini duyabiliyor, mektuplara gerek kalmadan anında haber gönderebiliyor."
Uzatıp cihazı elinden aldım, evirip çevirerek inceledim. Hakikaten çok ilginç, akılalmaz bir nesneydi.
"Bunun adı ne ola?"
diye sordum.
"Telefon efendim,"
dedi.
Hâlâ şüphelerim vardı ama elimdeki bu nesne, bir büyücünün el çabukluğuyla yapabileceği bir şeye de benzemiyordu. En büyük korkum, düşmanlarımın beni böyle dünya güzeli bir kadınla tufaya getirip canımdan etmesiydi. Karşımda duran o büyüleyici kadına baktım ve zihnimden adını sessizce tekrarladım: "Esil... Güzel yüzlü Esil." Farkında olmadan ona çok uzun süre baktığımı anlayınca, utançla gözlerimi ondan kaçırdım ve tekrar tahtıma kuruldum.
"Askerler!"
diye gürledim. Yeniçeriler bir anda odaya akın etti.
"Misafirlerimizi zindanda ağırlayın. Akıbetleri hakkında istişare edilecektir."
Hepsi bir ağızdan itiraz edip feryat figan ederken, Esil sadece derin bir hayal kırıklığıyla gözlerimin içine baktı. Ona bakmamaya, irademe sahip çıkmaya çalışıyordum ama gözlerim yine de bana ihanet ediyordu. İçimden bir ses diyordu ki; eğer bu insanların dedikleri gerçek çıkarsa, bu kadını kesinlikle kendime zevce olarak alacaktım.