Bölümler 1Şu an: 1
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Kapı tekrar tıklandı, ardından ciyak bir ses geldi: "Barış, oğlum, hadi kalk!"
Yastığın davetkar sıcaklığından kopup doğrulmayı başardı. Kapalı perdeden zar zor süzülen sabah ışığı bile gözlerini kamaştırmaya yetmiş, kutu gibi odanın havasızlığı göğsüne çökmüştü. Kalkmak istese de bacakları hala yatakta kalmaya kararlıydı.
Esnedi.
"İlk günden geç kalacaksın!" Kapıya iki kez daha vurulunca pes edip ayağa kalktı. Kapıya doğru adımlamıştı ki gözü masasındaki çerçeveye kaydı. Eski bir fotoğraf kamerasıyla çekildiği için kumlu görünüyordu. İç çekip gözlerini ovaladı.
"Uyan artık!"
"Geliyorum!"
Çatallanan sesiyle bağırdıktan sonra banyoya gitti. Yüzüne ve ensesine su çarpmak uyuşukluğunu dağıttı, buz gibi havuza balıklama atlasa bu kadar ayılmazdı. Su hışırtıyla akarken, iki elini de lavabonun kenarlarına yerleştirip aynadaki yansımasına baktı. Dün gece yatmadan önce tıraş olsa da favorilerindeki bazı kısa kıllar jiletten kurtulmayı başarmıştı. İyi kestiği yerlerde ise ufak sivilceler belirmişti.
Yüzüne bir kez daha su çarptı. Musluğu kapatmak için elini uzattığında pembe kapaklı bir nemlendiriciyi lavabonun içine düşürdü. Yuvarlak kutu, gürültüyle topaç gibi gidere kadar döne döne ilerledi, üzerine su sıçrayınca sessizce küfretti.
Mutfağa geçtiğinde "günaydın hala," dedi esneyerek.
"Günaydın oğlum."
Barış'ı uyandırmak için kullandığı rahatsız edici sesten artık eser yoktu. Nazife Hala'nın kafasına bağladığı başörtüsü, kırlaşmaya başlamış saçını arka taraftan taşırıyordu. Haşladığı yumurtaları bir tabakta topladıktan sonra beyaz masanın üzerine bıraktı.
"Amcam yok mu?" diye sordu Barış, ince uzun mutfağın daracık aralığından sıyrılıp masaya otururken.
"Gazeteynen ekmek almaya gitti," dedi Nazife Hala huzur verici sesiyle. "Ordakiler lafa tutmuştur da geliverir şimdi."
Ocaktaki çaydanlıktan buhar yükselmeye başlamıştı bile. Aslında Barış kahvaltı yapmazdı ancak "ilk gün" olunca mecbur kalıyordu. Suyunu içerken mutfak kapısında gözlerini ovuşturan Hilal belirdi. Açık kahverengine çalan sarı saçları dağınıktı. O kadar kabarmıştı ki neredeyse bütün yüzünü kaplıyordu.
"Günaydınlar," dedi uykulu bir sesle. Tek eliyle önüne düşen saçlarını kulağının arkasına topladı. Zümrüt yeşili gözleri pencereden vuran çiğ güneşle parıldadı.
"Günaydın kızım," dedi Nazife Hala buzdolabının kapağını açarken. "Hadi geçin oturun."
"Yüzümü yıkamam lazım anne."
"Gelmen şimdi on dakika."
"Güzel görünmeye ihtiyacı var," dedi Barış alaycı bir şekilde. Hilal kızarık gözlerini sertçe kıstı.
"Sen önce saçlarını tara, kirpiye dönmüşsün." Yüzünü buruşturup mutfaktan çıktı.
"Ona sert davranıyosun." Nazife Hala'nın sesi korumacı olsa da çok samimiydi. Koyu gözleri bile gülümsüyordu.
"Sadece şaka yapmıştım."
"Karı kocalar sizin kadar kavga etmez."
"Aynen hala," dedi Barış sırıtarak. Sandalyeye oturdu ve yumurtalardan yükselen sıcak kokuyu içine çekti.
"Siz kardeş gibisiniz yavrum." Göz ucuyla kapıya baktı, solgun ve çizgili dudaklarını büktü.
Barış yavaşça kafasını sallayarak geçiştirdi. Çatalını süzme peynirin tam ortasına batırırken, kalbine de ince bir sızının saplandığını hissetti. Elinden geldiğince belli etmemeye çalıştı.
Ahmet Amca'nın da gelmesiyle merkezini iri yumurtaların oluşturduğu, mideye oturan bir kahvaltı ettiler. Sıcacık çayın hafif otsu kokusunun böyle ortamlarda daha güzel hissettirdiği aşikardı.
"Bırak şu gazeteyi de hazırlanıver Ahmet," dedi Nazife Hala masayı toplamaya başlarken. Ahmet Amca gazete okumayı ve bulmaca çözmeyi severdi. Takıldığı yerlerde sık sık Barış'tan yardım isterdi.
"Saat daha erken hanım," dedi vakur sesiyle, "buçuğa varmadı. Siz giyinin, ben hazırım zaten." Çerçevesiz gözlüklerinin ardındaki yıpranmış gözleri, tıpkı Hilal'inkiler gibi yeşildi ancak biraz daha koyu olduğu söylenebilirdi.
Kahvaltı masasından ilk kalkan Barış oldu. Uykulu kardeşini hafiften uyandırmak ve biraz da sinir etmek için dağınık saçlarını daha da fazla dağıtıp kaçtı. Hilal arkasından bağırdığında odasına varmıştı bile. Gri renkteki okul pantolonunu ve Tepebaşı Koleji'nin "T" harfini taşıyan siyah tişörtünü giydi. Siyah G-Shock'unu bileğine yerleştirip kumlu fotoğrafa baktı.
"Yeni yıl, yeni umutlar..." diye mırıldandı annesinin gözlerine bakarken. Küçük Barış'ın elinden tutmuş, başını kocasının omzuna yaslamıştı. Barış fotoğrafı binlerce kez incelemişti. Babasının gülüşüne: annesinin alev rengi, iç ısıtan saçlarına bakıp durmuştu.
"Barış!" Ses Hilal'e aitti, kapı yüzünden boğuk geliyordu. "Güzel görünmeye ihtiyacın mı var?"
Çaresizce ofladı. Çantasını sırtına atıp hafifliğini yokladı, içinde sadece küçük bir defter ve kalemlik vardı. Apartmandan dışarıya çıktıklarında, tenlerini yumuşak bir yaz sabahı esintisi karşıladı. Ağustosta okula gitmek gerçekten de işkenceydi ancak özel okullar iki hafta erken açılıyordu ve buna yapabilecek bir şeyi yoktu.
Güneş henüz etkisini gösterememiş, zayıf bir şekilde arabalarına vurmuştu. Ahmet Amca Barış'ı evlat edinmesinden birkaç ay sonra almıştı. Eski olabilirdi ama iyi bakılmıştı. Üzerinde bazı çizikler vardı ancak ağır hasar hiç almamıştı. Bayramlarda dedesine gittiklerinde, köy yollarında Ahmet Amca'nın gardiyanlığıyla bu arabada öğrenmişti sürmeyi. Hala daha yokuş yukarı kaldırırken zorlanıyor, terliyor ve bunaldığını hissediyordu. Direksiyon çevirmek ve vites atmaksa başka bir keyifti. Özellikle de Nazife Hala'nın arka koltukta olmadığı günler daha zevkli geçiyordu.
Arabaya bindiklerinde, dikiz aynasından halasının gözlerine baktı. İçine bir his doğdu... sevinç ve gurur. Bakışlarını hızla kaçırdı. Bazen bu oluyordu. Birinin bakışlarını yakaladığında içinde kısa, titreşimli bir an yaşanıyordu. O kişinin duygusu anlık bir bildirim gibi düşüveriyordu; korku, heyecan, sevinç veya hüzün... Saniyeler içinde zihnine yazılıyordu.
İstemsizce Hilal'e baktı. Sarı saçlarını dalgalı bir biçimde omuzlarından aşağıya salmıştı. Yüzü parlak ve neşeliydi ama bu yeterli değildi. Zümrüt gözlere baktı. Ama hiçbir kıpırdanma hissetmedi.
"Ne bakıyorsun?"
Barış hızlıca gözlerini kaçırdı. "Hiç," dedi ve kafasını dışarıya çevirdi.
Bileklerinden de ağ at bari, diye kızdı kendine ve akan dünyayı izlemeye başladı.
Çevre yoluna çıktıklarında çeşit çeşit araba, yıpranmış asfaltın üzerinde süzülüp gidiyordu. Birçok çukurun içine dalarak, kısa bir sürenin ardından okula vardıklarında uzun bir konvoyla karşılaştılar. Etraf kalabalık olduğu kadar gürültülüydü. Park etmekte zorlanan arabalar, uzun bir aradan sonra birbirini ilk defa gören öğrenciler, öğrencilere bağıran veliler, birbirleriyle konuşan veliler, çocuklarına iyi dilekler dileyen veliler ve daha fazla veliler... Bu kaosu ilk kez yaşamak zor olabilirdi. En azından Barış ve Hilal tecrübeli sayılırdı.
"Şu Nissan yolu tıkadı!" diye sitem etti Ahmet Amca. Okulun ana kapısının önündeki yol araba kaynıyordu. Kaputlarla bagajların arasındaki boşluklardan öğrenci yağıyordu.
"Söylenme Amca, bence biz de burada inelim," dedi Barış arka koltuktan sarkarak.
Ahmet Amca direnmedi. Motoru kapatıp arka koltukta oturan gençlere baktı.
"Her yeni başlangıç, hayatta sonların olabileceğinin deneyimini kazanmaktır çocuklar," dedi. Barış, bu kelimeler denizini kafasında birkaç saniyeliğine tartmaya çalışıyorken Hilal'in gülümsediğini gördü. Bu sırada Ahmet Amca yorgun gözleriyle nutkuna devam ediyordu.
"Bizi okutmadılar," diyordu, "çocuk yaşta hamallığa başladık. Bizim ailede tek okuyan babandı. Senin de okumanı çok isterdi. Allah'a şükürler olsun sırtımızı yere getirmedin. Hep iyi bir çocuk oldun, ne çocuğu! Adam oldun adam. Hiçbir şeyden çekinme, baban asla çekinmezdi. Uslu ol ama okuldaki çocuklara da kendini asla ezdirme. Başın hep dik olsun. Sen de Hilal, eğer bir şey olursa sakın saklamayın."
"Çocuklara fazla yüklenme Ahmet," diyerek araya girdi Nazife Hala, çantasını dizlerinin üzerine yerleştirmiş ve iki koluyla sarılmıştı. "Haydin iyi dersler, Hayırlısıynan gidin hayırlısıynan gelin."
Barış arka koltuktan sarkıp halasının yanağına hızlı bir öpücük bıraktı. Hafif alaycı bir şekilde, "uslu duracağıma söz veriyorum halacığım," dedi ve kapıyı açıp hızlıca dışarıya fırladı.
Baban asla çekinmezdi.
Bazen rüyalarında, bazen silik hatıralarında annesiyle babasının kavga ettiği o an canlanıyordu. Gerçi kavga mıydı, emin olmakta bile zorlanıyordu. Annesinin ağladığını ve babasının -nedendir bilinmez- telaşlı olduğunu hissediyordu. Parıldayan camlar hatırlıyor ve üşüdüğünü hissediyordu. Onlara dair hatırladığı en net ve son görüntü buydu. Fotoğraflar olmasa yüzlerini bile anımsayamayacağından emindi.
"Barış?" diye bir ses geldi. "İyi misin?"
Aniden afallar gibi oldu. Ne ara bahçe kapısına varmışlardı bilmiyordu. Sürgülü kapı ardına kadar açıktı ve yeni boyanmıştı.
"İyiyim Hilal, iyi." Kızın zümrüt gözlerinde bu kez çok net bir his vardı: merhamet ve sevgi. Barış'ın içi ürperdi. Sevgi güzel olabilirdi ama o merhamet bakışı nedense hep ağır geliyordu.
"Daldın gittin, bak, okul açıldı okul! Bayılırsın."
"Tut da düşmeyeyim."
Kısa süre sonra Hilal'in arkadaşları göründü. Garip kız sesleri çıkartıp birbirlerine sarıldılar. Barış bir süre durdu, ardından elini sallayıp bayırı tırmanmaya devam etti.
"Erkencisin olum," dedi birisi Barış'ın bir anda arkasında bitip ensesine yavaşça dokunarak. Sonrasında ellerini tokuşturdular. Bu Caner'di. Koyu kahverengi gözleri ve sivri saçları uzun, biraz da tombul yüzüyle güzel bir uyum yakalıyordu. İlkokuldan beri Tepebaşı Kolejindeydi ve Barış'la lisenin ilk gününde tanışmışlardı. O gündür epey yakın ve uzun süreceği kesin gözüken bir dostlukları vardı.
Yokuşu tırmanırken hal hatır safsatasından sonra, tanıdık yüz arıyorlardı ki geldikleri yönde Yiğit'i gördüler. Uzun bacaklarıyla hızlıca onlara yetişti.
"Görüşmeyeli nasılsınız?" diye sordu alaycı bir şekilde. Yaz boyunca konuşmuşlar, bilgisayar oynayıp birçok halı saha düzenlemişlerdi. Yiğit gerçekten iyi futbol oynuyordu, fişek gibiydi. Geçen sene okul takımının en gözde isimlerinden birisi olsa da bu sene bırakacağını söylemişti. Sebebiyse beden hocasıyla kavga etmesiydi. Detaylarını hatırladıkça içinden gülümseme gelirdi Barış'ın.
Üç kafadar, birbirini çok az dinleyerek ve bolca konuşarak; okudukları bina tepeye konuşlandırıldığından yemekhanenin ve kantinin de bulunduğu konferans binasını geçip ortaokulun arkasına geçtiler. Lise binasına vardıklarında, Barış kafasını kaldırıp hissiz binaya baktı. Cehennem yedi katlı derlerdi ancak burası dört katlıydı.
"11'lerle dalga geçip dururduk," dedi Caner kapıya vardıklarında. "Şimdi her gün, defalarca dört kat çıkan biz olacağız." Yüzünü buruşturarak cam kapıyı ittirdi. Üzerlerine gelen tavanın altından ilerleyip renksiz merdivenleri çıkmaya başladılar. Kesik soluklarla kendi katlarına geldiklerine hem yaz boyunca konuştukları hem de hiç konuşmadıkları birçok kişi görmeyi umdular ama ikisi de erkenciydi. Çantalarını sınıfa bırakıp birkaç kişiyle de beraber gelenleri karşılamak için merdivenlerde beklediler. Belirli bir sayıya gelene kadar da koridorda durdular. Ardından kalan süreyi sınıflara geçip sınıf listesine bakarak, sıraların üzerinde oturarak, uzun zamandır görmedikleri kara tahtaya bir şeyler çizerek geçirdiler. Koridora çıkıp kenardaki pufa oturmaya gittiler ki kalabalığın oluşturduğu gürültü bütün duvarlardan yankılanarak kulaklarına nüfuz etti. İki kişi Gürbüz'ü sinir edip kendilerini kovalattılar, adımları bütün binayı salladı. Duvarlara yaslanmış fısır fısır konuşan kızlar arada kıkırdıyor, yüzlerini ekşitiyor, bazense dünyanın en önemli olayını duymuş gibi açılan ağızlarını elleriyle kapatıyorlardı. Göğüslerini yükseltip ellerini ceplerine atan erkeklerse gözlerini sürekli hareket ettiriyor ve sakin görünmeye çalışıyordu. Muhtemelen Barış da öyleydi. Caner'in yaptığı aptalca bir şakaya hakır hakır gülerken belki de böyle bir derdi olmadığını düşündü. Nefesini kontrol almaya çalışırken uzayıp giden koridora baktı. Yiğit'in söylediği şeyi gürültüden dolayı anlayamadı, yutkundu. Yeni gelmiş bir öğrencinin, iki eliyle sırt çantasının askısını tutarken sessizce sınıfa girmesini izledi. Hedefe kilitlenmiş gibiydi, hiç kimseye bakmamış, hiç kimseyle ilgilenmemişti. Kısacık boyu yüzünden sürekli adım atmak zorunda kalıyordu. Hemen arkasındaki kızlı erkekli bir grup çocuğun boyuyla anında dalga geçerek kahkaha patlattılar. Bu koridor gerçekten de koridor kokuyordu.
Ders saatine on dakika kala lisenin avlusuna çıkıp sıra oldular ve töreni beklemeye koyuldular. Hafiften yükselmeye başlayan sabah güneşi avluyu kolayca aydınlatıyordu. Pek büyük sayılmasa da öbekleşmiş öğrencilerin hepsini almaya yetecek bir avluydu. Konumundan ve Eskişehir'in yapısından ötürü üzerinden geçen savaş uçaklarının sesiyle sık sık inlerdi. Ayrıca metal çitlerin ötesindeki tarlalar yüzünden sık sık gübre ve zirai ilaç kokardı.
İstiklal Marşı okunduktan sonra peşi sıra bazı öğretmenlerin ve lise müdürü Aysel
Hoca'nın sıkıcı konuşmasını dinlediler.
Koca bir yazın ardından tören için sırada olmak her şeye rağmen güzel ve nostaljik bir histi. Konuşmaların bazı kısımlarıyla dalga geçtiler ve yeni oyuncak almış çocuklar gibi yerlerinde duramadılar. Sıra halinde lise binasına girerken acemiliğin ve fazla enerjinin verdiği ergensi karışımla hızlı davranıp kapının dibinde sıkıştılar ancak öğrenci olmak da bunu gerektiriyordu. Sürünün içerisinde adımlarken, günün geri kalanının da en az bu kadar sıradan olacağına dair en ufak bir şüphesi bile yoktu.
Bölüm etkileşimi
