Bölümler 1Şu an: 1. Bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm Şarkısı: Sen Orada Yoksun – Göksel
Her sabah olduğu gibi alarmın sesiyle hayata söverek uyandım. Sabahları sevmediğim bir gerçekti ama ne yapalım, vatanım için uyanıyordum sonuçta. Bir de bugün üzerimde ayrı bir gerginlik vardı. Dün Emniyet Amiri İsmail Bey, başka bir görevde yer alacağımı söylemişti. Görevin ne olduğunu bilmiyordum ve bu durum beni oldukça meraklandırıyordu.
Hızlıca üzerime haki yeşili baklava desenli kazağımı ve kahverengi pantolonumu geçirdim. Saçlarımı kıskaçlı bir tokayla topladım. Kahverengi gözlerimi ortaya çıkaracak hafif bir makyaj yaptıktan sonra topuklu botlarımı ve trençkotumu giyip metroya doğru yola çıktım.
~~~
Metro sanırım yalnızca benim bir yere yetişmem gerektiğinde dolu oluyordu. Bugün de tıklım tıklımdı. Kalabalıktan hiç hoşlanmazdım. Birden arabam olsaydı da bu sıkıntıları çekmeseydim diye düşünürken metro aniden durdu.
Düşüncelere daldığım için ne olduğunu anlayamadan sert bir bedene çarptım. Düşmemek için arkamdaki adam beni tutmuştu.
Tabii ki teşekkür etmeyecektim. Sonuçta benden izinsiz bedenime dokunmuştu.
“Elinizi çeker misiniz lütfen?”
“Bence sizin kollarımdan ayrılmanız gerekiyor.”
“Beni tutan sizsiniz ayrıca benim iznim olmadan.”
“Hanımefendi düşüyordunuz, ne yapsaydım?”
“Tamam, yeter. Bu kadar diyalog yeterli. Şimdi ellerinizi çekin lütfen.”
“Çektim.”
Allah'ım, ne kadar sinir bozucu bir adamdı! Sanki kendimi kollarına atmışım gibi konuşuyordu. Sevgilisine üzüldüm şu an. Gerçi böylesine küstah birinin sevgilisi olur muydu, orası da meçhuldü.
İçimden adama saydırarak durağa ulaştım. Kendimi metrodan dışarı attığımda derin bir nefes aldım.
Dışarı çıkmanın etkisiyle biraz rahatladıktan sonra telefonumu çıkardım. Mesaj olarak gelen konuma tıkladım.
~~~
Gideceğim yere yaklaştıkça arkamda birinin olduğunu hissetmeye başladım. Sanki biri beni takip ediyordu.
Çantamdan küçük aynamı çıkarıp arkamı çaktırmadan kontrol ettim.
Yine o adam!
Ne istiyordu benden? Sabah sabahtan beri karşıma çıkıp duruyordu. Artık sabrım tükenmişti. Birden durup arkamı döndüm.
“Siz beni mi takip ediyorsunuz?”
Adam şaşkınlıkla başını telefonundan kaldırıp bana baktı.
“Ne diyorsunuz hanımefendi?”
“Anlamıyor musunuz? Beni mi takip ediyorsunuz dedim.”
“Ne münasebet be! İşim gücüm yok sizi mi takip edeceğim?”
“Umarım öyledir.”
Diyerek önüme döndüm. Gerçekten bugün başıma gelmeyen kalmamıştı.
~~~
Sonunda istenen konuma ulaşmıştım. Kapıyı tıklatmak üzereyken arkamda bir gölge belirdi.
Tahmin edin kim?
Tabii ki o adam!
“Yine mi siz?”
“Yine ben. Maalesef her yerde karşılaşıyoruz.”
“Bugün hiç bitmeyecek sanırım.”
Diye homurdanarak önüme döndüm.
Kapı açıldığında içeri girdim. İçeride bizi bekleyen beş kişi vardı.
Bir anlığına etrafı incelemeye başladım. Büyük bir toplantı masası ve etrafında sıralanmış sandalyeler vardı. Odadaki beş kişinin bakışları önce bana, ardından arkamdan gelen adama çevrildi.
Harika. Daha ilk dakikadan dikkatleri üzerimize çekmeyi başarmıştık.
İçimden derin bir nefes aldım.
Bakalım İsmail Bey'in bahsettiği bu görev neydi ve beni nasıl bir macera bekliyordu?
Bölüm etkileşimi
