Giriş Bölümü

Her sabah aynı saatte çıkardı evinden.
Saat kurmazdı; gerek de duymazdı artık. Vücut, yıllar içinde bir tür iç saat geliştiriyor,sesli hiçbir şey olmadan da günü başlatıyordu. Ev sessizdi. Ne duvarda saat sesi ne tavanda ayak sesi vardı.
Uzun zamandır bu sessizliği kimseyle paylaşmıyordu. Bir sandalye, bir pencere, bir kalıp ekmek. Hepsi yerli yerinde ve yeterliydi.

Murat Yeşil, kırk üç yaşında, belediyede temizlik görevlisiydi. Yirmi yılı aşkın süredir aynı sokaklara bakıyordu. Süpürgesi, her sabah aynı yönde hareket ederdi. Kaldırımların solundan başlar, sağında biterdi. Bir çizgi çizerdi yaşadığını ispatlamak için.

Onu tanıyan neredeyse yoktu. Sadece esnafın bazıları selam verirdi; o da başıyla cevaplardı, sesiyle değil. Ona göre sabahlar konuşmak için değil, hatırlamamak içindi. Geçmiş, bu saatlerde biraz daha sessiz olurdu. İnsan yüzü görmeden bir iki saatlik huzur bulabilirdi.

Ama Murat’ın asıl mesaisi çöple değildi. O, unutulan şeyleri topluyordu. Atılmış, kırılmış, vazgeçilmiş ne varsa…Çöpte ne bulursa evine götürmezdi; sadece defterine taşırdı.

Yanında taşıdığı bir defteri vardı. Yorgun kapağı, kıvrılmış köşeleri ve bazı sayfalarına taşan mürekkep izleriyle o defter, Murat’ın başka hiçbir yere anlatamadığı şeylerin toplamıydı. İnsanların çöpe attığı şeylere hikâyeler yazıyordu. Ona göre, kimsenin dinlemediği eşyalar bile anlatacak bir şey taşırdı içinde. Ve eşyalar suskunken, Murat onlara ses verirdi.

Bu sabah, otobüs durağının arkasında, ezilmiş bir fotoğraf buldu.Toprakla yarı gömülmüş, yağmurla silinmişti.Üzerinde küçük bir çocuk vardı; beş yaşlarında, elinde başı kopmuş bir oyuncak ayı vardı.Ne gülüyordu ne ağlıyordu çocuk.Gözleri, kameraya değil; onun arkasındaki bir yere ve belki de hiç kimseye bakıyordu.

Murat, süpürgesini duvara yasladı.Eğildi, fotoğrafı titizlikle aldı.Silmeye kalkmadı. Kirli hâliyle daha gerçekti.Cebinden defterini çıkardı.Sayfaları hızlıca çevirdi.Boş bir satır buldu.Kalemini eline aldı ve yazmaya başladı;

---

> “Evde hep bir şeyler eksikti.
Bazen ışık, bazen süt, bazen babası.
Ama en çok, annesi başını okşarken gülmüyordu.
Çocuk anlam veremedi.
O gün oyuncağının başı koptuğunda ağlamadı, sadece durdu.
Bir şeyin kopmasına alışmak bu kadar kolay mıydı?
Oyuncağa ‘Eksik’ adını verdi.
Sonraki günlerde kimse onunla oynamadı.
Eksik olanla ne oynanırdı ki zaten?”

---

Yazdıktan sonra bir süre durdu. Kâğıda değil, gözlerini sabitlediği boşluğa baktı. Fotoğraf hâlâ elindeydi. Sanki o çocuğun gözleri hâlâ onu izliyordu. Kalemi kapattı, defteri göğsüne bastırdı bir an. Sonra sessizce cebine koydu.

Süpürgesini tekrar eline aldı. Ve yürümeye devam etti.
Sokaklar kirlenmeye başlamıştı.
Ama o hâlâ geçmişin enkazını süpürüyordu.