Bölüm 7- 6 ay

(Tamamen kurgudan oluşmaktadır, kişilerin gerçekte ki kişilikleriyle alakası yoktur. Gerçekte düşmanlık, kin, ihanet gibi duygular beslenmemektedir. Keyifli okumalar...)

Ellerim boğazımda nefes almaya çalışıyordum. Gözlerimi açamıyordum. Bir elimi kaldırıp kapıya vurmaya çalıştım. Az biraz ses çıkıyordu sadece. Vurmaya devam ettim. Biri gelmişti. Sesler duyuyordum. Kapı hızla açıldı ve duyduğum ses oydu. Arda gelmişti. "Efe" diyerek kapıyı açtı. Beni yerden kaldırdığında yüzüne baktım.
-Ç-ç-çe-çe-çekil!
-Efe ne oldu? Kim kilitledi seni?
-B-bilmiyorum, s-sen nasıl geldin? Annen izin vermemişti.
-Sana kaçacağımı söylemiştim.
-N-ne! Şaka yapıyorsun sanıyordum. Nasıl kaçtın ya? Kimse farketmedi mi?
-Ih-ıh. Camdan atladım.
-Oha! Yuh! Sen deliymişsin ben onu anlamış oldum.
-Ne yapsaydım? Annem izin vermedi, hastasın dedi bende kaçtım ne var bunda? Çok normal, ilk defa yapıyor değiliz herhalde.
-Ne! Önceden de mi kaçtın?
-Ne yani, sen hiç evden kaçmadın mı?
-Hayır tabiki!
-Çok garip bir insansın, ne yapsaydım dimi ama? Hm?
-Ne demek ne yapsaydım? Annen şuan anlamıştır bile.
-Anlayalı çok olmuştur, not bırakmıştım, ne yapayım kıyamadım merak etmesin.
-Daha önce yaptıysan nasıl merak ediyor ya? Hep mi not bırakıyordun.
-Yok, bazen çok sinirli olduğumda direkt kaçıyorum, ruhu duymadan.
-Ya baban?
-Onu boşver sen, ee iyi misin?
-Bak sen Roman Çocuğa, hem plan kuruyor hem not bırakıyor.
-Hahahs, bak sen Shiny'e hemen de anlıyor!
-Bunu anlamakta ne var canım, asıl olay kurmakta.
-Hahahshs, Efe, bana Miraç olayını anlatır mısın? Umut'un söyledikleri, Miraç, sen... Neler oluyor?
-Nereden çıktı ya şimdi? of Arda, çıkalım hadi sen boşver ben sana bir ara anlatırı-
-Boşver falan yok Efe, herşeyi anlatmadan ikimizde buradan çıkmıyoruz.
-Ya Arda saçmalama çok kötüyüm şuan elim ayağım titriyor gel hadi.
-Anlatmayacaksan daha beter ol o zaman!
Arda kapıyı üstümüze kilitledi ve anahtarı alıp lavaboların birisinin kapısını açtı.
-Ar-Arda ne yapıyorsun saçmalama istersen!
-Sende saçmalattırma Efe, açıkla artık!
-Arda gel buraya!
Arda anahtarı içine atıp sifona bastı. Kolundan tutup kendime çektim.
-Arda ne yaptın sen? Şimdi burada mı kalacağız of Arda of!
-Ne ofluyorsun Efe? Anlatsaydın çıkardık.
-Atmasaydın da çıkardık. Neden bu kadar merak ediyorsun bir türlü anlamadım.
-Umut, sen ve Miraç biliyorsunuz. Ve bunu benden saklıyorsunuz, demek ki benimle ilgili.
-Arda senden sakladığımız birşey yok, kendi meselemiz.
-Saklıyorsunuz işte.
-Saklamıyoruz!
-Saklıyorsunuz.
-Saklamı-
Lafımı bitiremeden Arda ağzımı kapattı. Dışarıdan Umut'un sesi geliyordu.
-Arda orada mısın?
-Sanane?
Ben konuştuğumda Arda ağzımı daha sert kapattı.
-Efe sen orada mısın?
-Hayır değil, ben Arda'yım Umut yanlış duymuşsun.
-İyi de kapı niye kilitl-
-İşte Ef- ee, hiç sıkıldım kendimi kilitleyeyim dedim.
-Tamam Efe, oradasın anladım.
Ayak sesleri azaldığında Arda hızla ağzımda ki elini çekti ve arkasına döndü.
-Ne var? Ağzımdan kaçtı. Ve sen daha da batırdın kim sıkılınca kendini kitler ki? Anca psikopatlar bence, senin gibi.
-Sorun o değil. Senin olduğunu öğrendi, yanlış şeyler anlayacak.
-O, Umut. Neden seni merak ediyor? Merakı batsın.
Arda ellerini beline koyup yaklaştı. Kafasını eğerek bilmiş bir tavır takındı. Gözlerimin içine bakıyordu.
-Sen beni mi kıskandın? Yoksa bana mı öyle geldi?
-N-ne kıskanıcam ya ben seni? Sana öyle gelmiştir.
-Kıskandın.
-Kıskanmadım.
-Beni kıskanıyorsun Efe.
-Kıskanmıyorum, seni daha yeni tanıdım Arda! S-sadece...
-Sadece?
Arda cevap bekler gibi kaşlarını kaldırmıştı. Yanımdan onu ittiğimde geri sendeledi. Hala gülmeye devam ediyordu.
-Hadi of, aç kapıyı çıkalım.
-Nasıl açayım, attım ya anahtarı klozete! Kıs-kanç Efe.
-Aç dedim, Yalan-cı Roman.
-Tamamm, tamamm. Ama bir şartım var.
-Ne?
-Bildiğiniz şe-
-Off Arda sus, anlatacaktım anlatmıyorum, sen istedin bunu.
-Efe amma mızmızlandın, anlat kurtul işte.
-Ya şimdi söyledim diyelim, sende öğrendin, ne işine yarayacak? Ne yapacaksın, eline ne geçecek?
-Hayatıma devam edeceğim.
-Yalancı olduğun kadar da salaksın Roman Çocuk, aç şu kapıyı kır, falan ne yapıyorsan yap, yoksa ben kıracağım.
-Yaa, kıyamam sanaaa kardeşim benim, sen zahmet etme kıramazsın çok küçüksün, agucuk bugucuk.
-Aynı yaştayız Arda! Hem ben senden daha büyüğüm bir kere.
-He he kesin, ben Şubat'ın 2'si sen?
-B-ben Ağustos 9... Ama çok yok aramızda 1 hafta sayılır.
-Ahhahahs, 6 ay! Koskoca 6 ayı 1 haftaya sığdırdın ya, tebrik ediyorum seni!
-Ne var? Gülme haklıyım. 1 hafta sayılır, 6 ay ne ki şu gibi geçer.
-Geçsin, su gibi geçsin o 6 ay, birlikte...
-Ne diyorsun Arda?
-Senle ben, Yin&Yang, 6 ay, Efe ve Arda, Roman Çocuk ve Shine... Su gibi geçsin o 6 ay. Su gibi...
-Arda daha yeni tanıştık, bu kadar kaynaşmamız...
Kapıdan çat diye ses gelmişti.
-O ne be?
Aniden kapı kırılma sesiyle irkildik. Miraç kapıyı kırmıştı.
-Yok artık, yuh! Kapıyı nasıl kırdın Miraç! Ne yapacağız biz İdol House'un kapısını yanlışlıkla kırdık mı diyeceğiz?
-Biraz önce kapıyı yerinden sökme planları yapan sen değil miydin Efe?
-Ee, sizde çıkmadınız da, Arda sen gelmeyecektin hani?
-Anlatırız, uzun hikaye, çıkalım konuşuruz.
-Vokal seviyeleri belli olduktan sonra konuşuruz koşun hadi,
-Ne? Bugün mü? İlk günden çok erken değil mi ya?
-Evet, ne sanıyorsunuz siz?
-Çok erken ya.
-Erken, merken var işte çıkın yoksa atılacaksınız.
-Kapı ne olacak?
-Olur birşeyler siz çıkın hadi.
•••
Vokal seviyelerimiz belli olmuştu. Ben Advanced, Arda ve Miraç aynı sınıfta İntermediate'telerdi. Bende hiç istemesemde Umut'la aynı sınıftaydım. Seviyeler belirlendikten sonra hepimiz oturmuş sohbet ediyorduk. Yanımda Miraç vardı Arda'da sonradan bize katılmıştı. Başımı Miraç'ın omzuma yasladığımda şaşırmıştı.
-Miraç seni hala affetmedim, ümitlenme ha.
-Belli oluyor Efe, sen benim yanımda ol 30 yıldır affetmesende sıkıntı yok.
-Bende katılabilir miyim ikiz dingiller?
-Gel Arda, gel.
Arda'da bambaşka şeyler hissediyordum. Sanki bu Arda oydu. Bana çok hatırlatıyordu. Birkaç günde bu kadar yakın olmamız şüphe uyandırıyor ama Miraç bana ikinci bir yalan söylemezdi. Yani umarım söylememiştir...