Yıldızlar Kadar Uzak

Yıldızlara bakarken konuşmak kolay.
Çünkü karanlık her şeyi saklıyor; sözleri, gözleri, elleri, hatta kalp atışlarını bile.

Sırtım çimlere değdiğinde, gökyüzüne değil de içimdeki boşluğa bakıyormuşum gibi hissettim. Yıldızlar oradaydı, evet. Ama hepsi bana yabancıydı.
Tıpkı bazı anılarım gibi…
Orada olduklarını biliyordum. Ama ulaşamıyordum.

Yanımda Akın vardı. Sessizdi. Elim eline değmiyordu ama varlığını tenimde hissediyordum. Kalbinin atışını değil, suskunluğunu duyuyordum.
Bir şeyler söylemem gerektiğini düşündüm.
Ama içimdeki boşluğu neyle doldurabilirdim ki?

“Bize mutluluk yıldızlar kadar uzak, Akın…” dedim.
Sesim neredeyse bir fısıltıydı.
Ama yıldızlar bile duymuş olmalıydı.

O dönüp bana baktı. Göz göze gelmedik ama hissettik birbirimizi.
Sanki o da geçmişimde neyin eksik olduğunu biliyordu.
Sanki o da o geceyi… o karanlığı… hatırlıyordu.

“Mutluluğa yıldızlardan daha yakınız, güzelim,” dedi.
“Çünkü benim en büyük yıldızım yanımda.”

Kalbim bir an durdu.
Bilmiyordu.
Benim o parlayan yıldızdan ne kadar korktuğumu bilmiyordu.

Çünkü bazı yıldızlar… sadece ışık saçmaz.
Bazen yakar.
Ve bazen, bir gecenin içinde… birini öldürebilir.

Ben o geceyi hatırlamıyorum.
Ama yıldızlar susmuyor.
Onlar her şeyi gördü.

---

O an, yıldızlar bile nefesini tuttu.
Benimse içim, bir yerlerden sızan soğukla ürperdi.
Akın’ın sesi hâlâ kulağımdaydı.
"Benim en büyük yıldızım yanımda."

Yanımda…
Ama ben kendime bile uzak hissediyordum.
Gözlerimi sıkıca kapattım. Belki karanlığın içinde geçmişe bir yol bulabilirim diye.
Ama ne kadar zorlarsam zorlayayım, o gece hâlâ simsiyah bir perdeydi.

“Bazen,” dedim usulca, “yıldızlar çok yakından bakıyor gibi.”
Birini izliyormuş gibi.
Şahit olmuşlar gibi.
Sanki ben susarken onlar konuşuyormuş gibi…

Akın başını bana çevirdi.
Söylemedi ama hissettim.
Sanki kalbim onun suskunluğunu duymaya alışmıştı.

“Bir gün anlatırsın,” dedi, “ya da anlatmazsın. Ama ben buradayım, Güneş.”
İsmimi söylerken sesi bir parça titredi.
Belki farkında değildi ama ben titremiştim.

Bir yıldız kaydı o sırada.
Göz ucuyla gördüm.
Ona dilek tutamadım.

Çünkü benim dileğim—
Belki o yıldızla birlikte…
Zaten çoktan düşmüştü.