Bölüm 1;Sessizliğin Melodisi.

Gök kubbe, o gece sıradan bir gece olmadığını haykırır gibi mora çalan bir mürekkep rengine bürünmüştü. Krallığın en yüksek kulesindeki odasında Neva, penceresinin pervazına yaslanmış, yıldızların her zamankinden daha parlak, daha… hırçın titremesini izliyordu.

Neva’nın içinde, çocukluğundan beri susturamadığı o ritim vardı. Kalp atışı değil, bir şarkı gibi; derinden gelen ama notaları hep eksik kalan bir uğultu.

"Yine mi?" diye fısıldadı kendi kendine. Avuç içleri karıncalanıyordu.

Birden, gökyüzünün tam ortasında bir ışık patladı. Üç devasa galaksi, sanki görünmez bir el tarafından itilmiş gibi aynı hizaya geldi. O an, Neva’nın damarlarındaki kanın ısındığını hissetti. Ama bu bir ateş değil, buz gibi serin bir parıltıydı. Elini kalbine götürdüğünde, parmaklarının arasından süzülen gümüş rengi bir tozun zemine döküldüğünü gördü.

"Neva!"
Odanın kapısı gürültüyle açıldı.
İçeri girenler, sarayın korumaları değildi. Hayır, onlar daha fazlasıydı.

Soldaki adam, bir gölgeden fırlamış gibiydi. Bakışları o kadar soğuk ve keskindi ki, zamanın bile onun karşısında durabileceğini sanırdınız. Sağdaki ise, az önce patlayan yıldızların ışığını üzerine giymiş gibi duruyordu; yayını sırtına asmış, gözlerinde bin yıllık bir sadakatle Neva’ya bakıyordu.

İkisi de aynı anda, sanki tek bir bedenlermiş gibi Neva’nın önünde diz çöktüler. Neva’nın ayaklarının altındaki taş zemin, mavi bir ışıkla çatlamaya başladı. Kadim bir mühür, yüzyıllar süren uykusundan uyanarak odanın her köşesini aydınlattı.

"Zaman sizi bekledi, Efendim," dedi soldaki muhafız, sesi derin bir uçurumu andırıyordu.

"Ve Mekan sizi korumak için ant içti," diye tamamladı sağdaki, sesi güven veren bir fırtına gibiydi.

Neva titreyen elleriyle, havada süzülen o parlayan asaya uzandı. O asaya dokunduğu an, zihnindeki eksik notalar yerini buldu. Evrenin kayıp melodisi, ilk kez onun ruhunda tamamlanmıştı.

Ama bu şarkı bir kutlama değil, bir savaştı.
"Neden?" diye sordu Neva, sesi artık bir prensesin değil, bir tanrıçanın tınısını taşıyordu.

"Neden şimdi?"
Muhafızlar başlarını kaldırdı.

Gökyüzündeki en parlak yıldızın o an kararıp yok oluşunu hep birlikte izlediler.
"Çünkü kainat susuyor, Neva," dedi gölge muhafız. "Ve sen, bu evrenin çıkarabileceği son sessiz çığlıksın."
⭐️🌕