Bölümler 2Şu an: 1
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Yetimhane bahçesinde oyun oynayan çocukların sesi ile kendime geldim.
O sabah yine yetimhanenin bir üyesi Ayla olarak güne başladım. Ayla Öksüz… Ne kadar ironik değil mi? Soyadım bile bana hakaret ediyor resmen, Öksüz… Ailesi olmayan kişileri belli bir kalıba sokmak için söylenen söz, benim soyadımdı.
Gözlerimdeki çapakların gözümün içine batma hissiyle gözlerimi azda olsa araladım. Boğazımda günlerdir su içmemişim gibi bir yanma hissi ve acı vardı. Yataktan doğrulup altımdaki ranzaya baktım. Evrim çoktan gitmişti. Bir ranza boştu. Yeni oda arkadaşlarımız bekliyorduk. Acaba yine hangi şanssız çocuk ailesini kaybedip buraya yerleşecekti.
Odadaki duşa girip hızlıca soğuk duş aldım ve dolaptan basit beyaz bir tişört ve bol siyah şortumu giyip telefonumu, oda anahtarımı alıp direkt bahçeye çıktım. Kahvaltı saatiydi ama kahvaltı yapmak istemiyordum.
Bulunduğumuz yer "Yetiştirme Yurdu" olarak geçsede buraya "Yetimhane" diyorlardı. Bizde alışmıştık ve dilimize artık istemesekte böyle dolandı kaldı.
Bahçeye adım attığım anda güneşin sıcaklığı yüzüme vurdu. İyiki güneş kremi sürdüm diye geçirdim içimden. Yoksa mahvolmuştum. Boş boş etrafa bakarken küçük olan çardakta buradaki tek ve en iyi arkadaşlarımı gördüm. Hemen yanlarına adımladım.
Boş bulduğum ilk yere oturdum. Orasıda Atakan’ın sağıydı. “Günaydın” dediklerinde kısaca bende “günaydın” diyip kısa cevaplar verip her zamanki gibi yanlış yerleştirilmiş ve baktıkça sinir bozan saçma şekilli taşlara doğru daldım.
Solumda duran Evrim’in omzumu dürtmesiyle daldığım noktadan gözümü ayırıp bakışlarımı grubumuza çevirdim.
“Düşünme zamanını sonraya ertele, Ayla. Sohbet ediyoruz. Sende katıl.” Tuna’nın isyanını duyunca anlatılan konuya odaklandım. Yine evlatlık meselelerdi.
“Sizce çok zengin bir aile gelse, sizi evlatlık almak istese, bizi bırakıp gider miydiniz?” Tuna’dan gelen bu saçma soruya kimse yanıt vermezken Kadir hepimiz yerine ağzını açtı.
“Tuna… İki dakika sesini keser misin? Uyumak zaten zor..”
“Sen niye uyuyorsun ki?” Diye sordum.
“Uyku düzenim bok gibi çünkü. Sabah 5.30’ta yatıyorum 11’de kalkıyorum.” Yanımda oturan Evrim kaşlarını merak ve endişeyle kaldırıp Kadir’e baktı. “Dikkat et… Bu aralar başın çok dönüyordu, bu yüzdenmiş.”
Kadir’in uyku düzenini bir kenara atıp her zamanki konulara odaklandık. Bu ay kimlerin süresi dolmuş, kimler olay çıkartmış, yetimhaneye yeni gelenler… Hepimiz sıcaktan terlemeye başlamıştık. Tam şikayet etmek üzereyken tuvalet için yanımızdan ayrılan Atakan elinde 5 şişe soğuk su ile geldi. Hepimize suları verdikten sonra tekrar Kadir'in yanına oturdu. Biz buyduk işte, beş kişi, üç erkek, iki kız.
Evrim Deniz
Atakan Dinç
Kadir Özbay
Tuna Eğilmez
Ve bu da ben… Ayla Öksüz…
Soyadımın ironik oluşundan tekrar bahsetmeyeceğim. Zaten biliyorsunuz.
Birkaç dakika sonra herkes kendi halindeydi. Evrim Kadir ile efektler deniyor, Tuna bir noktaya dalmış beynindeki düşüncelere odaklanıyor, ben ise Atakan ile konuşuyordum… Bunu itiraf etmeli miyim? Galiba etmeliyim, ben ondan hoşlanıyorum. Evet, ne kadar normal bir durum değil mi? Ama bana garip geliyor. Oysaki insanın en saf, en aptal olma hâlimdeyim şu sıralar. Karşımdakinin ne kadar kusuru olursa olsun, kusuru göremiyorum. Bir insanın görünüşünden dolayı hoşlanmak olmak takıntıdır, birini parası ve zenginliği için sevmek çıkarcı olmaktır. Ama birinden neden hoşlandığını açıklayamıyorsan, neden hoşlandığını bilmiyorsan İşte sevgi budur. Çünkü aşk her zaman nedensiz bir kavramdır. Neden aşık olduğunu bilmezsin. Çünkü bir nedeni yoktur. Buydu benim içimde dönen şeyler.
“Sonra sizinle tanışınca içimdeki tüm yalnızlık hissi gitti… Peki sen, hiç dışlandın mı?” Kehribar renkli gözlerine dalıp gittiğim sırada bana sorduğu soruyu duymadım. Soruyu tekrarladığında yüzümdeki aptallığı bir kenara bırakıp sanki bir şey hatırlamaya çalışıyor gibi ensemi ovdum.
“Ben, ah… İlkokulda ve ortaokulda beni çok dışlamışlardı. Sebebini hâlâ anlamıyorum, bazen beni oyunlara çağırsalar bile çoğu zaman yalnızdım. Ortaokulda sadece bir arkadaşım vardı ve o da dışlanıyordu. Buraya ilk geldiğimde de yine aynı şeyler olacak sandım, hatta sana çarptığımda korkmuştum, sert biri gibi görünüyordun. Ama sonra benimle küçük biriymişim gibi konuşup sonra beni direkt Tuna, Kadir ve Evrim’le tanıştırınca bile anladım nasıl birisi olduğunu.” Atakan alt dudağını dişlerinin arasına aldı ve belli belirsiz bir gülümseme ile kafasını salladı.
“Evet, çünkü küçük birisiydin.”
Daha duygulu bir şey beklerken dediği şey ile güldüm.
“Hey, aramızda sadece 1 yaş var hatırlatayım, sende küçüktün o zaman!”
İkimiz kendi aramızda gülüşürken Tuna’dan gelen cümle ile düşüncelerimiz dağıldı.
“Atakan, aralıkta 18 olacaksın. Doğal olarak yetimhaneden ayrılmak zorunda kalacaksın. Ne yapacaksın dışarıda? Yani, yanlış anlama. Kalacak, gidecek bir yerin var mı?
Atakan çardağın rahatsız tahtalarına yaslanıp kafasını geriye attı ve derin bir nefes aldı. Ademelmasının yukarı aşağı hareket etmesinden yutkunduğunu anladım “Kendilerine muhtaç olduğumu sanan birkaç aptal akraba bozuntusu var. Onlarda birkaç gün kalır, sonra kendi evime dönerim. Orası eski olsa bile duruyor. Ama eşyalar falan sağlam hep. Zaten sınava seneye gireceğim. Basit bir iş bulur çalışırım."
Kafasını aniden kaldırdı ve sırayla hepimize baktı “Sizde buradan ayrılınca benim yanıma gelin. İsterseniz tabii. Kapım size açık.”
Kadir ortamda başka birisinin olmamasının verdiği rahatlıkla sesli bir şekilde esnedi “Yani başkasına açık değil kapın? Belki kolumda birisiyle geleceğim ben.”
Tuna Kadir’in karnının üstüne sağlam bir şaplak geçirince Evrim kahkaha attı “Kadir çenene sıçayım be abi.”
Tekrar sohbete daldık. Hayatımın hiçbir yerinde ne cesur ne de kendine güvenen bir kız olamadım. Ailemi kaybetmeden önce gerek okuldaki sözde arkadaşlarım gerekse ailemin beni eziklemesine çoğu kez maruz kaldım. Buraya geldiğimde 15 yaşındaydım ancak sanki 10 yaşındaki bir kız kadar çekingen ve korkaktım. Atakan'la ilk geldiğim gün çarpıştım ve göz teması bile kuramamıştım. Sanki her şey beni korkutuyormuş gibi hissediyordum.
Kafamda bu düşüncelerle Atakan'ın anlattığı şeyleri anlamaya çalışırken Tuna araya girdi.
“Dün çoğu kez Ömer’i aradım, ama açmadı bir türlü.” Ömer, geçen haftalarda buradan ayrılan birisiydi ve Tuna'nın arkadaşıydı. “O açmayınca idari personeldeki bir ablaya sordum, belki ailesini arayabilirim diye. İzin vermedi..”
Kadir kollarını uzatıp gerindi, dikkatle Tuna’yı dinlerken “Niye ki?” Diye sordu. “Bilmiyorum…” Dedi Tuna. Biraz endişeli gibiydi. Atakan elini havadan ona doğru uzattı. “Sıkma canını, en basit ihtimalle telefon değiştirmiştir.”
Tuna kafasını eğdi, hem sıcaktan hemde yaşadığı bu olay yüzünden birkaç saniye oflayıp pufladı. “En azından bir şekilde haber veremez miydi?”
Bu kez devreye teselli vermek için ben girdim “İnsanlar değişiyor Tuna. Gidiyorlar, bazı kişilerin hayatlarından çıkıyor veya tam tersi dönüyor. Mesela benim ortaokulda sadece bir tane arkadaşım vardı, o da dışlanıyordu. Ve söylediğine göre en yakını bendim ama buraya geleli 3 sene oldu ve bir kere bile benimle iletişim kurmadı hatta kurmaya bile çalışmadı.” Tuna bu dediğime önce bir şey demeden gözlerime baktı, sonra kafasını çevirip tekrar yere baktı. Evet, insanlar ne olduğu belirsiz yaratıklardı. En yakını olan insanları bile terk eder, kimsesi olmamasına rağmen onlarla hayatını devam ettirmezdi. Değerini ise anca onu kaybettiğinde anlıyordu.
Daha çok şey söyleyecektim ki Evrim kendini belli edip sözümü kesti. “Yaa tamam yeter bu kadar duygusallık, ben şarkı açıyorum.” Her zaman ki gibi sürekli açtığı şarkıyı açtı. Bir süre şarkıyı dinledik. Melodi ve sözler bazen yaşadığımız çoğu zorluğu tanımlıyor, ne olduğunu daha sanatsal bir şekilde anlatıyordu.
~
Akşam yemeğinden sonra hepimiz odalarımıza dağıldık. Ben ve Evrim aynı odada kalıyorduk, diğer oda arkadaşlarımızdan biri kısa bir süre önce buradan ayrıldı. Diğeri ise ikimizlede anlaşamadığı için başka bir odaya geçti. Bizde yeni oda arkadaşlarımızı bekliyorduk. Atakan, Kadir ve Tuna ise bir odada kalıyordu.
Sırayla duş alıp üstlerimizi değiştirdik. Evrim telefonundan bir film açtı ve ben tabii ki filmin onuncu dakikasında uyumuştum.. Tabii uyumadan önce bir düşünce seansına da girdim.
Hayat bana bir sürü şey öğretmişti, bazen aileme yük gibi hissettirmişti, bazen aileden uzaklaşmam gerektiğini, bazen ise uzaklaşmak istediğim ve yük gibi hissettiğim o ailenin içinde hayatta kalan tek kişi olmayı. Ama hayat bana asla nasıl ayakta durmam gerektiğini öğretmedi. Hayat bana sorunlarımla nasıl mücadele edeceğimi öğretmedi. Hayat bana sadece acı çekmeyi öğretti. Hayat bana pes etmeyi öğretti. Ya da tam tersi, hayat bana bunları yaşatarak beni daha güçlü bir kız yapmayı öğretecekti belkide.
★★★
Belimde ve sırtımda sanki taş bir yatakta uyumuşum gibi oluşan bir ağrı ile yüzümü buruşturup gözlerimi aralamaya çalıştım. Görüntüler netleşmeye başladığında etrafıma baktım ama… Burası dün gece film izlerken uyuya kaldığım oda değildi. Neredeydim ben? Korkuyla yerimden doğruldumda belime giren ağrı ile gözlerimi kapatıp yüzümü tekrar buruşturdum. Derin bir nefes alıp gözlerimi tekrar açtım. Diğerleri de buradaydı. Hepsi etrafa gelişigüzel atılmış gibi yatıyorlardı. Veya sadece gözleri kapalıydı. Etrafı tekrar inceledim.. Gözlerimi açar açmaz gördüğüm tavana daha doğrusu katlara tekrar baktım. Burası kaç katlıydı böyle? Zeminden bile bakınca en az 10 katlı gibi görünüyordu. Yuvarlak bir yapıydı burası. Üst katlara çıkmak için bir merdiven veya asansör yoktu. En azından göründüğü kadarıyla.
Şimdi biz neredeydik ve buradan nasıl çıkacaktık? Veya tüm bunlar saçma bir kamera şakası mı?
Bölüm etkileşimi
