Yüzleşme

Ayizi, onun bir gün geleceğini biliyordu.

Yalnızca o gün geldiğinde ne hissedeceğini bilmiyordu.

Tam beş yıl geçmişti. Ziyaretine gitmemiş, tek bir mektup göndermemiş, adını bile dudaklarının arasından geçirmemişti. Bunun nedeni unutmak değildi. Bazı gerçekler insanın içinde öyle derin yaralar açardı ki sevgi bile o yaralara ulaşamazdı.

Denizin tuzlu nefesi saçlarını yüzüne savururken otelin bahçesinden hafif bir müzik ve neşeli kahkahalar yükseliyordu. Emre, elindeki tepsiyle şezlongların arasında dolaşıyordu.

Her şey her zamanki gibiydi.

Bir tek o adam olmaması gereken yerdeydi.

Ali.

Karşısındaydı.

Özgürdü.

Ayizi gözlerini kırpıştırdı. Bir an için yanılmış olmayı diledi. Bazı gerçekleri ilk bakışta reddetmek mümkündü; özellikle de onları unutmak için yıllar harcamışsan.

Fakat adam yaklaştıkça yüzündeki ayrıntılar belirginleşti. Tanıdığı çizgiler, unutmaya çalıştığı yüz...

Yanılmamıştı.

Ali gerçekten karşısındaydı.

Üzerinde koyu renk bir gömlek vardı. Saçları kısalmış, yüzü incelmişti. Ama yürüyüşü hiç değişmemişti.

Ayizi, elindeki bardağı farkında olmadan daha sıkı kavradı. Diğer eliyle bar tezgâhının kenarına tutundu.

“Aslı…”

Sesi beklediğinden kısık çıkmıştı.

Aslı'nın onu duyması için sesini yükseltmesi gerekiyordu ama boğazına bir şey düğümlenmişti. Gözlerini Ali'den ayıramıyordu.

“Aslı,” diye tekrarladı bu kez, biraz daha belirgin bir sesle. Söylemesi gereken çok şey vardı. Fakat hepsi aynı sorunun ardına saklanmıştı:

Burada ne işi var?

Ardından, düşünmemesi gereken soru geldi.

Benim için mi geldi?

Aslı başını çevirdi. Ayizi'nin yüzündeki ifadeyi görür görmez gülümsemesi silindi. Bakışları onun gözlerini takip ettiğinde, kalabalığın arasındaki adamı gördü.

Bir an ikisi de konuşmadı.

Ali, Ayizi'yi fark etmişti.

Adımlarını yavaşlattı ama durmadı. Beş yıldır görmediği kadına doğru yürümeye devam etti.

Ayizi'nin içinden tek bir şey geçiyordu:
Keşke gelmeseydi.

Ama gelmişti.

Ali yaklaştığında Ayizi elindeki bardağa baktı. Tezgâhın üzerindeki eşyaları düzeltti, katlanmış bir bezi yeniden katladı. Ellerine bir iş bulmalıydı. Çünkü birazdan karşısına dikilecek adama bakarken ne yapacağını bilmiyordu.

Ali, barın önünde durdu.

Aralarında bir tezgâh vardı. Ayizi’ye kalırsa, yetmiyordu.

“Merhaba, Ayizi.”

Sanki dün ayrılmışlardı da Ali yalnızca birkaç gündür ortalıkta yoktu. Sesinde bir tereddüt duymadı Ayizi. Eski günlerden kalma bir yakınlık da yoktu. Ali yalnızca adını söylemişti.

Ayizi yüzünü ifadesiz tutmaya çalıştı.

“İnsan,” dedi, “karşısına çıkmadan önce haber verir.”

“Biliyorum,” dedi Ali. “Ama haber verseydim, benimle görüşmeyi kabul eder miydin?”

Ayizi'nin parmakları bezin üzerinde durdu. Başını kaldırıp ona baktı.

“Hayır.”

Ali, bu cevabı bekliyormuş gibi hafifçe başını salladı.

“Ben de öyle düşündüm.”

Ayizi onun yüzünde bir iz aradı. Pişmanlık mı, korku mu, yoksa kendini aklayacak bir savunmanın ilk işareti mi? Ne aradığını kendisi de bilmiyordu. Bildiği tek şey, karşısındaki adamın bir zamanlar tanıdığı Ali'ye benzediği kadar yabancı da olduğuydu.

Aslı sessizce geri çekildi. Belki ikisini yalnız bırakmak istiyordu, belki de bu konuşmanın ortasında bulunmak istemiyordu. Ayizi arkasından bakmadı.

​“Nasılsın, Ayizi?” diye sordu Ali.

Ayizi, elindeki bardağı lavabonun içine sertçe bıraktı. Çınlayan metal sesi, aralarındaki gerilimi ikiye böldü.

​“İyiyim.”

Ali başını hafifçe eğdi. Ona inanmış gibi görünmüyordu.

Ayizi'nin dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi.

“Sen nasılsın? Özgürlük nasıl?”

Ali'nin yüzündeki ifade değişmedi.

“Alışmaya çalışıyorum.”

“Zor olmalı.”

“Ayizi…”

“Ne?” Başını yana eğdi. “Sana nasıl yardımcı olabilirim?"

Ali derin bir nefes aldı. Kısa bir süre sustuktan sonra konuştu.

“Keşke sana her şeyi açıklayabilecek doğru sözlerim olsaydı.”

Ayizi güldü.

Gülmek istememişti. Ses, kendisinden bağımsız çıkmıştı.

“Yok mu?”

“Yok.”

“O zaman neden geldin?”

Ali gözlerini bir an bile Ayizi'den ayırmadı.

“Gerçeği kendim bile tam olarak anlayamazken, beni hayatından silip atmana dayanamadım.”

Bakışlarını boş masalara çevirdi.

“Bana inanmayacağını biliyorum. Ama beş yıldır dönüp dolaşıp aynı geceyi düşünüyorum. Hâlâ bazı şeyleri anlayamıyorum.”

Ayizi boğazındaki düğümü yutkunarak bastırdı.

"Anlayamadığın şeyler benim yaşadıklarımı değiştirmiyor.”

“Biliyorum.”

“Biliyor musun gerçekten?”

Ali yeniden ona baktı.

“Sana acı çektirdim. Bunu geri alamam.”

Ayizi'nin yüzündeki alaycı ifade silindi.

“Anlamana gerek yok, Ali,” dedi. Sesi ilk kez titredi. “Ben gördüğüme inandım. Şimdi hafızandaki boşluklarla karşıma geçip benden merhamet dilenme.”

Ali'nin yüzü kasıldı. Bir an için söyleyecek bir şey bulamadı.

“Biraz oturup konuşalım mı?”

Bu soruyu yıllarca beklediğini fark etmek, cevabından daha çok canını yaktı. Bakışlarını Ali'den çekip barın diğer ucuna çevirdi.

Emre oradaydı.

Çenesi sıkılmış, kollarını göğsünde birleştirmişti. Gözlerini bir an bile ikisinden ayırmıyordu. Yüzündeki ifadeden ne düşündüğünü anlamak zordu ama Ayizi, onun bu konuşmadan hoşlanmadığını biliyordu.

Ayizi yeniden Ali'ye döndü. Göz göze geldiler.

“İstemiyorsan giderim.”

Ayizi yavaşça başını salladı.

“Beş dakika,” dedi. “Sadece beş dakika.”

Arka taraftaki gölgelik masalara geçtiler.

Ali sandalyesini çekmek için uzandı. Ayizi ise hâlâ ayaktaydı.

Beş dakika vermişti ona. Bunun bile fazla olduğunu düşünüyordu.

Oturduğunda kollarını masanın üzerinde birleştirdi.

“Anlat,” dedi. “Dinliyorum.”

Ali bakışlarını masaya indirdi.

“Sana ne söylesem boş, biliyorum. Çünkü sen gördün.”

“Evet.”

Ali bir süre sustu. Söyleyeceklerini tartıyor gibiydi.

“Ve işin en kötü tarafı ne, biliyor musun?”

Yutkundu.

“Ben bile o geceyi tam hatırlamıyorum.”

Ayizi kaşlarını çattı.

“Ne demek bu?”

“Hatırladığım şeyler var. Ama hepsi parça parça. O geceyi düşünmeye çalıştığımda sanki biri hikâyenin ortasından sayfalar koparmış gibi oluyor.”

Ayizi acı acı güldü.

"Ne kadar tanıdık bir savunma."

​“Haklısın. İnanması zor.”

"İnanmak zorunda değilim.”

“Biliyorum.”

Ali bir süre sessiz kaldı. Sonra hatırlamak bile canını yakıyormuş gibi konuştu.

“Bir adam vardı. Yolumu kesmişti, galiba.”

“Galiba?”

Ali başını kaldırdı.

“Her şey net değil. Sesler hatırlıyorum. Birinin bağırdığını… Sonra yumruklar. Yüzüme çarpan soğuk hava.”

Bir an gözlerini kapattı. Çenesindeki kas gerildi.

“Kavga ettiğimizi biliyorum ama adamın yüzü yok, Ayizi. Ne kadar zorlasam da hatırlayamıyorum.”

Ayizi onu dikkatle süzdü. Yüzünde en ufak bir yalan belirtisi arıyordu. Belki gözlerinde bir tereddüt, sesinde bir çatlak bulursa her şey daha kolay olacaktı. Ona inanmak ya da inanmamak için bir neden bulabilecekti.

Ama Ali'nin yüzünde yalnızca yorgunluk vardı.

“Yere düşen bir beden hatırlıyorum,” diye devam etti. “Asfalta çarpan o ses... Sonrası karanlık.”

Ayizi bakışlarını kaçırmadı.

“Bazı şeylerin bedeli olur.”

“Biliyorum. Beş yıl yattım.”

“Bunu bana hatırlatmana gerek yok.”

Ali sustu. Ayizi'nin yüzüne baktı; sanki orada hâlâ ulaşabileceği bir yer arıyordu.

“Cezaevi en zor tarafı değildi.”

Ayizi’nin dudaklarında acı bir gülümseme belirdi.

“Öyle mi?”

“Ben hâlâ o gecenin içindeyim. Ne olduğunu anlamaya çalışıyorum. Hatırlayamadığım parçaları birleştirebileceğimi sanıyorum ama her seferinde aynı yere dönüyorum.”

Biraz öne eğildi. Sesinde ilk kez belirgin bir çaresizlik vardı.

“Sana yaptığım şeyi geri alamayacağımı biliyorum. Yine de karşında durmaya çalışıyorum. Çünkü seni kaybettiğimi kabullenmek, her şeyi geride bırakmaktan daha zor. Bana bir kez olsun güvenmeyi düşündün mü?”

Ali'nin sorusu karşısında dudakları aralandı ama hemen cevap vermedi.

“Sana güvenmek için neye tutunmamı bekliyorsun, Ali? Hatırlamadığın bir geceye mi?”

Ayizi’nin içinde küllenmiş eski yangın yeniden kıvılcım aldı. O ateşi çok iyi tanıyordu. Bir zamanlar ona yaklaşmaktan korkmamıştı. Şimdi aynı ateşe yeniden kapılmaktan korkuyordu.

Ve insan bazen en çok, kendini yakan şeye özlem duyuyordu.

Ellerini dizlerinde sıktı. Kendini geri çekebilmek için kırgınlığının köklerine tutundu.

“Ben bu ihaneti affedemem.”

Ali’nin yüzündeki ifade değişti. Umudunu tamamen yitirmiş değildi belki ama ilk kez, sözlerinin ona ulaşmadığını anladı.

“Peki, hiçbir şey değişemez mi?” diye sordu. Sesi alçalmıştı. “Beni bir daha asla affedemez misin?”

Ayizi gözlerini onunkilere dikti. Cevabı vermek canını yakıyordu ama tereddüdünü ona umut olarak sunmak istemiyordu.

"Sana yeniden inanmanın benden geriye kalanları da çekip almasına izin veremem.”
​
Bir süre, aralarındaki tüm yılların ve kırgınlıkların ağırlığıyla birbirlerine baktılar.
​
“Artık çok geç.”