YAZGIYI YAZAN ŞEYTAN

1.Bölüm
26 yıl sonra
Aziz Kiril ve Metodius Üniversitesi
(Makedonya/Üsküp):

"Allah aşkına beni bu kadar germeyi nasıl başarıyorsunuz!" Dedim masanın etrafında 20. Turumu atarken ve Carina'dan beklediğim o ses geldi "Biz değilde sen kendini boş yere strese sokuyor olmayasın, masa dile gelse 'Beni alıkoydu!' diye dava açar" ve Luccian da Carina'nın kuyruğu olduğu için ekledi "Kesinlikle %100 katılıyorum kendini boşa strese sokuyorsun Karan Amca’nın geleceğini bile bile karamsar olmaya devam ediyorsun" dedi.
Belki haklı olabilirdiler ama bugün en önemli günlerimden biriydi daha doğrusu öyle söylüyorlardı ve ben böyle bir günde babam saydığım kişinin de burada olmasını istiyordum
Üzerimde kahverengi elbise ve birazdan giyeceğim cübbem ve yanında fırlatacağım kefim beni bekliyordu ama kimse bilmiyordu, benim en önemli günüm yağmurlu bir Mart gecesinin bana yazdığı Yazgıydı, bugün ise sadece bir mezuniyet, emeklerinin karşılığı olan bir mezuniyet, hatta ömrüme bedeli olan bir mezuniyet, heyecanlı mıydım heyecanlıydım dahası İçim içime sığmıyordu ve yanımda çocukluğum, dostlarım ve kardeşlerim vardı solumda Gece kuşum sağımda ise en parlak yıldızım Carina ve masa karşısında bir abiden farksız bizi izleyen Luccian ve yanında oturan ve bana ikinci bir hayat veren Alisa ile Halis amca. Sohbetten bunalmış olacaklar ki derin bir sohbete dalmışlardı. Birazdan gelecek olan ise hayatımı kurtaran Karan babam...
Gözlerim salona kaydı. Etrafta kızlarını öpen, oğullarının fotoğraflarını çeken anne babalar ile doluydu biran gelmesi umuduyla gözlerim girişe takıldı işinin çıkmamasını umdum gelmesini sımsıkı sarılmasını umdum, gözlerim hâlâ kapıdayken içeri her zamanki takımıyla Karan babam geldi "Geç kaldın sandım!" Beni görür görmez gülerek "Öyle sanmanı istedim ama geç kalmayacağımı da öğrenmişsindir umarım küçük hanım" gözlerim dolduğu sırada vakit kaybetmeden sımsıkı sarıldı "İyi ki geldin iyi ki buradasın" dedim hâlâ sarılırken "Kızımın en önemli günü iki elim kanda olsa gelirim biliyorsun" dedi saçlarımı okşarken "Biliyorum" dedim ve Gece "Eğer hasret giderdiyseniz mezuniyetin gerçekten başlamasına son 1 dakika" der demez yüreğim yerinden çıkacak gibi oldu ki Karan babamın arkasında tanımadığım bir adam gördüm tam babama soracağım sırada o aylardır beklediğim ses yükseldi
"Tüm Aziz Kiril ve Metodius Üniversitesi mezunlarını kürsüye davet ediyorum" ve alkışlar, Karan babam çatık bakışlarımı anlamış olacak ki kulağıma doğru "Anlatacağım" diye fısıldadı ve sonrasındaki bakışları 'Git ve o belgeyi al' der gibiydi. Tüm mezunlara belgeleri vermek topu topuna 3,5 saat sürmüştü kürsüden indiğimde de koşarak sırayla önce Karan babam, Halis Amca, Alisa, Gece, Carina, Luccian ile sarıldık. Ve son olarak tanımadığım o adamla sadece tokalaştık.
Babamla göz göze geldiğimizde bana küçük bir kafa hareketi yaptı ve bahçeye doğru yürümeye başladık ve konuşmaya ilk ben başladım "Bu adam kim? Askerin mi" onaylayan bir mırıltı çıkardı "Evet askerim." Dedi ama devamı yoktu çünkü aklınca gıcıklık yapıp beni soru sormaya teşvik ediyordu ki çenemin düşük olduğunu en iyi o bilir "Ee?" Saklamaya çalıştığı sinsi gülüşle bana baktı "Ne 'Ee' ne dememi bekliyorsun" dedi ki anında pişman olacağı o soruyu sorduğunu anladı ve derin bir nefes aldı ve ben ise o nefesin karşılığını verdim.
"Kim bu adam? neyin nesi? senin askerin onu anladım ama neden burada? görevin mi var? yoksa rehine kurtarma operasyonu mu yoksa mafya dünyalarına dalmacalar mı nereden biliyorsun deme beni de oradan kurtarmıştın babanın adamı mı yoksa tim olarak bir görevde misiniz? bir dakika yoksa bana mı ayarlayacaksın lütfen onu yapacağım de!"
Art arda sorduğum sorulara şaşırmış olacak ki en sonuncu cümlemde dönüp bana baktı ama şaşkın bir şekilde değil kaşları çatık deli bir şekilde ve o kadar kızdırmış olmalıyım ki birden Rize şivesi ile konuşmaya başladı
“Höst ula! Sen ne diysun ha paçi? Bağa bak bağa! O ağzuni alur, doldururum içune eşuk arilaruni ha! Beni dellendurme, suburlansun gitsun o öküz oğli öküz! Sen de sakun ha beni çıldırtma burada!"
Konuşması bitince gür bir kahkaha attım beni görünce sinirleri bir milimlik oynamış olacak ki kendini zorda olsa sakinleştirmeye çalıştı “sakın ha 30'undan geri evlilik yok" dediğinde hayrete düştüm ve yan bir vaziyette bakarak
"Allah Allah yok ya oldu olacak hiç evlenmeyeyim albayım olmuyor böyle ama bilin ona göre" sinirleri yumuşamış olacak ki asıl konuya geldim
"Sen onu bunu bırak da bu adam kim niye burada konuş artık" ve pes etmiş olacak ki anlatmaya başladı "Levent Kıyım" der demez beynime kan sıçradı. Yıllar boyu beni öldürmek isteyen adam, kalbime bir zehir koyan adam, şeytandan tek farkı insan olan adam... adı yıllar sonra şimdi geçiyordu ama neden yıllar sonra şimdi? Karan babam bakışlarımı fark etti ve anlatmaya başladı
"Kara Tilki yani Levent Kıyım uyuşturucu mühimmatlarını Makedonya üzerinden geçirecek ve yük gemileriyle Türkiye'ye götürecek bunu engellemek için aslında bir hafta önceden gelecektik ama Levent Kıyım'ın ismi geçer geçmez aklıma sen düştün o yüzden Makedonya 1 ay öncesinden ayak bastım bugünden itibaren 1 Ay’dır Makedonya'daydım senin güvenliğinden emin olmaya çalışıyordum, kalbine zehir koyan adam seni her an alıkoymaya çalışabilirdi ve aklıma Luccian geldi burada seni daha ancak o koruyabilirdi emin olmak istedim yanımdaki asker” dedi ve Toprak’a baktı. “Bundan sonra Luccian'ın görevini o devralacak" dediği an aklım durdu sanırım o adam beni şeytandan korumak için buradaydı, sordum "Hâlâ kim olduğunu söylemedin?" Bana baktı ve niyetsiz bir vaziyette anlatmaya başladı
"Toprak KARAYÜREK senin 10 yaş büyüğün abin TSK mensubu olan Bin başı" dedi. Döndüm ve adama tekrar baktım çünkü taş çatlasa 28 yaşındaydı ve Karan babam şaşkınlığımı mazur görmüş olacak ki "Hâlâ istiyor musun?" Diye sordu anında kafamı iki yana sallayınca gülmeye başladı.

İnsan düşmanına yapmaz bunu KADER!

"Kes şunu hiç komik değil!" Der demez bana döndü "Az önce öyle demiyordun küçük hanım"
Dedi ve o can alıcı soruyu sordu. "İstanbul'a gelecek misin?" Dedi. Düşündüm o an ne diyeceğimi bilemedim "Düşünmem gerek biliyorum Gece de sen de gözünüzün önünde olmamı istiyorsunuz, ama burada da bir hayatım var." Bana döndü ve uzunca baktı ne hayretle ne de kırgınlıkla sadece baktı sadece babalık şefkat ile baktı. "Sen ne zaman bu kadar büyüdün?".
"Mecburiyet" mecburiyet… Kaderin bıraktığı bir mecburiyet elimde olsaydı büyümezdim doğmazdım kimseye yük olmazdım...
"Ee albayım beni abim olan askerimizle tanıştırmayacak mısınız artık?" Dedim yan bir bakışla döndü ve konuşma gereği duymadan hay hay edasıyla elini uzattı ve yol gösterdi. En sonunda masaya geldiğimizde Carina Luccian'dan bıkmış gözlerle bana döndü ve "Yeter ya yeter! Allah aşkına su deliye bir şey söyle bıktım usandım ya bıraksın artık peşimi 2 saattir kafam şişti!" Diye çemkirmeye başladı Luccian ise hayır der gibi kafa salladı ve hemen kendini savunmaya başladı. "Gerçekten mantıklı bir soruydu tamam kulağa saçma gelebilir ama mantıklı, mantıklı ama değil ama mantıklı. Boş gözlerle baktığımı fark edince tahminen Carina'ya sorduğu soruyu bana da sordu
"Gökyüzüne baktığımızda neden hapşırırız?"
Düşündüm. Evet ciddi ciddi bir soruyu düşündüm ve Carina'yı delirmekten kurtarmak için hemen cevapladım. "Işığa bakınca hapşırmanın nedeni, göz ve burun sinirlerinin beynimizde çok yakın olmasıdır. Parlak ışık göz sinirini uyarırken burun sinirini de tetikler ve beyin burnunuza toz kaçtığını sanıp hapşırtır."
Boş gözlerle bana bakmıştı anlamadığına emindim ve parmağımı kaldırır kaldırmaz iki eli havadaydı ve o meşhur yalanı söyledi. "anlamadıysam ne olayım?" sorusuna en büyük korkusunu cevapladım. "Kulağını fareler kemirsin "gri gözlerle bana baktı ve anlamaya çalışacağım ifadesini gönderdi ve o sırada toprak abiye döndüm ve elimi uzattım.
"Bu arada hoş geldin ama tanışamadık ben Anka babam seni anlattı çok memnun oldum" dedim bir an kısık gözlerle bana baktı ve elimi tuttu "Karan Albayım benimle ilgili ne anlattıysa inanmamanızı öneririm." Tek kaşım havada "Neden?" diye sordum.
"Büyük ihtimal beni kötülemekten başka bir şey yapmamıştır" deyince babamla olan konuşmamızı düşündüm ve tezat bir şey bulamadım çünkü babamdan önce Kader beni hayal kırıklığına uğrattı. İstemeden bu tavra güldüm ve rahatsız olduğum o şeyi onun şeklinde dile getirdim "Doğrudur kötülemekten başka bir şey yapmadı ama onun kötülemelerinden daha çok benim nefret ettiğim şey, sizli bizli konuşmalardır bu konuda profesörümün burnunu kırdığıma emin olabilirsiniz"
Hayretle bana baktın inanmamış olacak ki
Haklı...
"Burnum ne kadar Kemerli olsa da seviyorum ona dokunmazsan sevinirim" dedi ben ve masadaki herkes gülüşümüzü tutamadık ve kahkahaya boğulduk.
Belki Kader ne kadar yüzüme gülmese de seviyordum, elimde değildi lakin en güzeli gerçekten bir ailem olduğunu bilmekti. Olmasa bile vardı bu ise sadece gerçeklik kitabından ibaretti.
🪶