🌧️ 5. BÖLÜM: SESSİZLİĞİN MEKTUBU

Ertesi gün yağmur yağıyordu.Kasaba sessizdi, sadece damlaların sesi vardı.Lina fenerde bulduğu fotoğrafı çantasına koyup dışarı çıktı.
Aras’ı bulmak istiyordu.Onu sahilde değil, kasabanın eski çay bahçesinde buldu.Daktilosu yanında değildi.Sadece sessizce oturuyordu, sanki dünyadan kopmuş gibiydi.
Lina yanına oturdu.“Elimde bir fotoğraf var,” dedi.Aras, gözlerini kaldırmadan, “Biliyorum,” dedi.“Bulacağını biliyordum.”
Lina fotoğrafı masanın üzerine koydu.“Bu biziz, değil mi?”
Aras’ın elleri titredi.“Evet,” dedi. “Sen beni unutmuştun ama ben seni hiç unutmadım.”
Sessizlik aralarına oturdu.Yağmur, saçlarından süzülüp masaya damlıyordu.Lina’nın gözleri doldu.
“Beni neden bulmadın?” dedi.Aras gülümsedi, hüzünle.“Belki de rüzgârı bekledim,” dedi.“Çünkü bazı buluşmalar, doğru zamanda olmalı.Ve şimdi — o zaman geldi.”
Sonra cebinden bir kâğıt çıkardı.Daktiloyla yazılmıştı.Lina’nın ellerine verdi.
“Yaz Rüzgarında Kalan Mektup —
seni hatırlayan çocuk tarafından yazıldı.”

Lina kâğıdı okurken yağmur durdu.Gökyüzü yavaş yavaş açıldı.Ve ilk kez, Aras’ın gülüşüyle birlikte, içindeki eksik parça tamamlandı.
Ama hikâye burada bitmedi.Çünkü her mektup, bir yenisinin başlangıcıydı.