✨ 4. BÖLÜM: FENERİN ALTINDAKİ KUTULAR

Bir gece, Lina’nın uykusu kaçtı.Denizden gelen ses, sanki onu çağırıyordu.Ayağa kalktı, üzerine ince bir hırka aldı ve sahile indi.
Ay ışığı, denizin üzerinde gümüş bir yol çizmişti.Uzakta, eski bir fener yanıyordu.O fener yıllardır kullanılmıyordu ama bu gece ışığı tekrar yanıyordu.
Merakla oraya yürüdü.Kapı açıktı. İçeri girince etrafı tuz, pas ve eski kâğıt kokusu sardı.Bir masa, birkaç sandık, bir de daktilo…Aras’ın daktilosu!
Masada bir not duruyordu:
“Bazı cümleler yazılmadan önce yaşanır.
Eğer buraya geldiysen, demek ki sen de hatırlamaya başladın.”

Altında bir kutu vardı. Kutunun içinde sararmış fotoğraflar, birkaç eski defter ve küçük bir deniz kabuğu.Fotoğraflardan birinde küçük bir kız ve bir çocuk vardı.Çocuğun yüzü… Aras’a benziyordu.Kız ise… Lina’ya.
Lina nefesi kesilmiş gibi oldu.O fotoğrafın arkasında bir tarih vardı: 2009.Yani onlar çocukken bu kasabada tanışmışlardı.
Lina’nın zihninde bir görüntü canlandı
—Küçük bir sahil, deniz kabukları toplayan bir çocuk, gülüşmeler,ve küçük Aras’ın söylediği o cümle:“Bir gün büyüyünce sana hikâyemi yazacağım.”