Bölümler 1Şu an: FERMUAR
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
“Anne, bir baksana.”
Perdenin altından iki çift ayakkabının birden yaklaştığını görünce Gülcan gözlerini kapadı. Biri annesinin kahverengi, tek bantlılarıydı. Öbürü Sabahat teyzesinin başparmak yaptığı yerden hafifçe dışarı vurmuş siyahları.
Perdeyi annesi araladı.
“Nesi var?”
“Fermuar.”
Hatice, elindeki çantayı yere bırakıp kabine girdi. Sabahat dışarıda kaldı. Gülcan aynadan bakıp onun ayakkabılarını görebiliyordu. Birkaç saniye orada durdular. Sonra biri geri gitti, öteki de peşinden.
Gülcan’ın çağırdığı, teyzesiydi. Prova için evden çıkarken sutyeninin arkasına ten rengi bir uzatma parçası takmış, “Bu arada kayar, kapanmazsa beni çağır,” demişti. Mesele bu kadardı aslında. Şimdi bunu dışarıdaki kadına bağırarak anlatacak hâli yoktu.
“Karnını içine çek,” dedi annesi.
“Anne, karnım önde.”
“Onu ben de biliyorum. Bir çek bakalım.”
Çekti. Fermuar iki diş ilerleyip durdu. Hatice, kızının belinden kavradığı kumaşı bırakmadan kapıdan terziye seslendi.
“Abla, bunun sabunu var mı?”
Terzi yirmi sekiz, bilemedin otuz yaşındaydı. Annesinin, kendisinden otuz yaş küçük bir kadına işi düştüğü anda abla demesinde Gülcan’ın çocukluğundan beri sevdiği bir şey vardı.
“Zorlamayın, geliyorum,” dedi kadın.
Hatice beklerken kızının ensesinde elini gezdirdi. “Şuranda bir ben vardı senin.”
“Duruyor.”
“Yok.”
Gülcan başını biraz sağa çevirdi. Annesi beni bulup parmağının ucuyla bir kere dokundu. Sonra ikisi de aynaya baktılar. Kabin dardı. Hatice’nin yüzünün ancak yarısı görünüyordu. Gülcan o yarım yüzde kendi ağzını gördü. Bilhassa bir şey söyleyecek olup da son anda vazgeçtiğinde onun da ağzı böyle oluyordu.
Terzi girince annesi dışarı çıktı. Mesele gerçekten de sutyenin uzatma parçasıymış. Kadın onu düzeltti, fermuarı bir çırpıda çekti. Perdeyi iki yana açtı.
Sabahat, taburesinde oturmuş, az önce elinde olmayan bir dergiyi karıştırıyordu. Hatice gözlüğünü taktı.
“Dön bakayım.”
Gülcan döndü.
“Yere sürünüyor bunun arkası.”
“Anne, modeli öyle.”
“Peki. Sonra bastım diye bana kızma da.”
Sabahat dergiyi yanındaki tabureye bıraktı. “Biraz yürü kızım.”
Gülcan aynanın önünden pencereye kadar yürüdü. Dükkân cadde seviyesinden yarım kat aşağıdaydı. Camın öte tarafından insanların dizden aşağısı geçiyordu. Bir çocuk durup eğildi, ona baktı. Gülcan el salladı. Çocuk da salladı, sonra yukarıdan biri kolundan çekip götürdü.
“Çok mu sade?” diye sordu Gülcan.
Annesiyle teyzesi aynı anda “Yok,” dediler. Buna üçü de güldü. Gülcan’ın omuzları biraz gevşedi.
Terzi iğneleri almak için çömeldiğinde Sabahat çantasından bir çift çorap çıkardı. İnce, ten rengi, ambalajında.
“Bunları giy de ayakkabıyla öyle ölçsün.”
“Var bende, teyze.”
“Seninkiler nasıl?”
“Ten rengi.”
“Göster.”
Gülcan çantasından kendi çorabını çıkardı. İki kadın ellerindeki paketleri yan yana getirdiler. Aynı marka, aynı numara. Hatta birinin üstünde sarı indirim etiketi vardı, ötekinin üstünde de sökülmüş etiketin bıraktığı küçük yapışkan yer.
Hatice iki pakete baktı. “Birbirinize sorsanız birinizin parası cebinde kalırmış.”
“İkincisi yedek olur,” dedi Sabahat.
Gülcan çorabı giymek için yeniden perdenin arkasına girdi. Dışarıdan terzinin sesi geldi.
“Anneniz makastan anlıyor galiba.”
Bir sessizlik oldu. Kadının hangisini kastettiğini Gülcan görmemişti. Sonra annesinin sesini duydu.
“Ablam dikti bunun üstündeki her şeyi. Bir gelinliği eksik kaldı.”
“Onu da dikecektim,” dedi Sabahat. “Bu sefer kız istemedi.”
“Bir kere evleniyorum, seni de düğünde otururken göreyim dedim,” diye seslendi Gülcan.
“Duydun mu sen?” dedi Sabahat kardeşine. “Sanki öbür düğünlerde çok oynadık.”
Gülcan perdeye tutunmuş, tek ayağını çorabın içinde ilerletirken güldü. Teyzesinin düğünlerde ne yaptığını bilirdi. Sandalyeye bırakılmış çantaların önüne oturur, herkes oynamaya gidince de kimsenin dönüp bakmadığından emin olup ayakkabılarını çıkarırdı. Gülcan on yedisindeyken bir kuzenin düğününde onu zorla kaldırmıştı. Sabahat yarım türkü boyunca sadece ellerini oynatmış, otururken de “Benim payıma düşen bu kadardı,” demişti.
Perdeden çıktığında annesi yere düşmüş bir toplu iğneyi arıyordu. Bulup terzinin avucuna bıraktı.
“Çoluk çocuk girer buraya,” dedi.
İşleri bittiğinde öğleyi geçmişti. Karşıdaki pideciye oturdular. Sabahat’in şeker ilacını alması gerekiyordu. Hatice de sabahtan beri evden çıkarken yediği iki zeytinle durduğunu, ama canının hiçbir şey istemediğini söyleyip bir buçuk kıymalı söyledi.
Garson masaya üç bardak, bir şişe su getirdi. Gülcan bardakları doldurdu. Telefonunda Murat’tan iki cevapsız çağrı vardı. Geri aradı.
“Sen neredesin?” diye sordu Murat.
“Altıparmak’tayız. Yemek yiyoruz.”
“İyi, afiyet olsun. Ben marangozdayım da, küçük odanın pencereyle duvar arası kaç santimdi? Bir kâğıda yazmıştık.”
“Yüz on sekiz. Ne yapacaksın?”
“Bir masa var burada, adam dükkânı boşaltıyor. Senin makine sığar üstüne. Akşam fotoğrafını gösteririm.”
“Dikiş makinesini bizim odaya koyacaktık ya.”
“Bizim odada dolabın kapağı açılmıyor Gülcan.”
Garson pideleri getirdi. Hatice, onun telefonla konuştuğunu görünce pideleri ortaya çekip üstlerindeki maydanozu ayıklamaya başladı. Gülcan annesinin ellerini izledi. Üstünde maydanoz görünce yemediği yaşlardan kalma bir işti bu. Otuz yıldır maydanoz yiyordu.
“Küçük odaya yatak koyunca masaya yer kalmaz,” dedi.
“Ne yatağı?”
“İpek’in yatağı.”
Karşıdan hızar sesi geldi. Murat bir şey söyledi, Gülcan duymadı. Biraz sonra ses kesildi.
“İpek’le mi konuştunuz siz?” diye sordu Murat.
“Hayır. Onun odası orası diye düşündüm.”
“Annemlerin oradan okula yürüyerek dört dakika. Bizden iki vasıta. Sabahları kim götürecek?”
Bunu sormakta haklıydı. Gülcan’ın ilk dersi sekiz buçukta başlıyordu. Murat yedide evden çıkıyordu. Gülcan, karşı kaldırımda kırmızı ışığı bekleyen insanlara baktı. İçlerinden bir adamın kucağında, başı arkaya düşmüş, ağzı hafif açık küçük bir kız uyuyordu. Adam bir eliyle kızın başını topladı. Işık yeşile döndü.
“Ben o zaman,” dedi Gülcan, “İpek’in bizde kalmayacağını en son öğrenen kişi miyim?”
“Öyle bir şey mi dedim şimdi? Hele bir evlenelim. Yaz bitince alırız.”
Hatice, soğumasın diye Gülcan’ın pidesinin üstünü bir tabakla örtmüştü. Sabahat çantasından ilaç kutusunu çıkarmış, günlerden cumaya denk gelen küçük kapağı tırnağıyla kaldırmaya uğraşıyordu. Bir türlü açamadı. Hatice uzanıp kutuyu ondan aldı, kapağını açtı, geri verdi.
“Gülcan? Orada mısın?”
“Buradayım. Masayı bugün alma, olur mu?”
Murat o zaman korkmuş olmalıydı sesinden. İtiraz etmedi. “Peki,” dedi. “Almam.”
Telefon kapanınca Sabahat sordu.
“İpek mi gelecekmiş?”
“Yok, teyze.”
“Gelseydi keşke. Şunu bitiremedim, o sever,” dedi Hatice. Sonra iki parça pideyi üst üste koyup kâğıt peçeteye sardı. “Akşama görürsen verirsin.”
Gülcan o ilk yazdan en iyi neyi hatırladığını yıllar sonra kendine sorunca aklına ne babasının gidişi gelirdi ne de teyzesinin ona açtığı tertemiz yatak. Bir çekmecenin içinde bulduğu dört düğmeyi hatırlardı. Üçü beyaz, biri yeşil. Sabahat düğmeleri avucuna alıp “Dur, bunları boşaltayım,” demişti. Gülcan bırakmamıştı. Çekmece onunsa içinden çıkanlar da onundu. Dördünü de bozuk para gibi cebine atmış, bir hafta boyunca canı sıkıldıkça elini cebine sokup saymıştı.
Teyzesine gideceği gün, annesi mutfak masasına gazete sermiş, üstünde taze fasulye kırıyordu. Karnı masaya dayandığı için sandalyesini yana çevirmek zorunda kalmıştı. Gülcan o yaz annesini hep böyle, yaptığı işe yandan yetişmeye çalışırken hatırlayacaktı.
“Benim kırmızı mayomu da koydun mu?”
“Deniz mi var teyzengilde?”
“Belki götürürler.”
“İyi, koy.”
Gülcan içeri gitti. Küçük bavulu açtı, mayoyu en üste serdi. Altında iki don, üç atlet, dört elbise, bir tane de kalın hırka vardı. Hırkayı çıkarıp sandalyesine bıraktı. Daha hazirandı. Hırka giyilecek havalar geldiğinde zaten evinde olacaktı.
Babası kapıda, bir elinde bavul, ötekinde yarım karpuzla onu bekliyordu. Hatice karpuzu streçle sarmış, naylon torbaya koymuş, yine de İlyas’ın pantolonuna pembe bir damla sızmıştı.
“Şimdi otobüste bununla mı gideceğiz baba?”
“Yok. Bununla otobüse bineceğiz. Gitmeyi otobüs halledecek.”
Babası bazen böyle cevaplar verirdi. Gülcan o gün de güldü, her zamanki gibi biraz geç. İlyas kızının cevaplarını önce gerçekten düşündüğünü, saçmalığına sonradan güldüğünü bilirdi. Onun için Gülcan’la şakalaşırken cümlenin arkasından beklerdi hep.
Tam çıkacakları sırada Hatice mutfaktan seslendi.
“Gülcan, o hırkayı niye bıraktın?”
Alıp koluna geçirdi. Annesi fasulyenin başından kalkmadı. Zaten ertesi pazar görüşeceklerdi.
Otobüste cam kenarını Gülcan’a verdiler. Yarım karpuzu babası dizlerine oturttu. Yokuşlarda sulu tarafı öne gelmesin diye arada bir çevirdi. Yolun yarısında kızının başı omzuna düşünce bir daha kıpırdamadı. Karpuz suyu babasının dizinden çorabına kadar ilerledi. Gülcan gözlerini açmıştı aslında. Başını kaldırsa babası rahat edecekti.
Yine de kaldırmadı. O kadar yolu başı babasının omzunda gitmek hoşuna gidiyordu.
Bölüm etkileşimi
