Bölüm 4

Yine bir gece, gözlerim tavana sabitlenmişti. Tatilden sonra okula başlamak... Yavaşça zihnimde dönüp duruyordu. Bu yıl her şey değişmişti, ya da değişecekti. Kıbrıs’taki tatilim rüyaydı sanki; hala o deniz kokusunu, o güneşi hissedebiliyordum. Ama şimdi burada, İzmir’de, geceyi uyuyarak geçirmem gerekiyordu. Yarın okula başlayacaktım.

Kardeşlerim mutfaktan bağrışmalarını kesmişti. Annem ise bir şeyler hazırlarken, babamın iş telefonları arka planda devam ediyordu. Ben de odamda, yatağımda tek başıma, okula başlamak için hazırlığımı yapıyordum. İçimde bir heyecan vardı ama aynı zamanda bir korku da… Yeni arkadaşlar, yeni öğretmenler… Ama en çok, tatilde tanıdığım Deniz’i düşündüm.

Tatildeki o anlar... Kıbrıs’ta, deniz kenarında tanıştığım o çocuk. Her şey çok doğaldı onunla, hiç zorlanmadan sohbet etmiştik. Ama şimdi, okula döndüğümde her şey farklı olacaktı. Onu bir daha görme ihtimalim belki çok düşüktü, belki de…

Uykusuz geçen o geceyi nihayet yatakta kıvrılarak geçirdim. Sabah olduğunda, her şey sıradanmış gibi hissedeceğimi düşündüm ama aslında içimde bir heyecan vardı. Gözlerimi açtım ve ilk iş olarak saati kontrol ettim. Tam zamanında uyanmıştım. Hızla hazırlanıp kahvaltıya geçtiğimde, kardeşlerim yine kahvaltı masasını işgal etmişti. Annem bana birkaç öneri verdi, biraz moral vermeye çalıştı ama gözlerim hala düşüncelerimle doluydu.

Okulun ilk günüydü ve yola çıkarken, içimde garip bir huzursuzluk vardı. Arabada sessizce ilerlerken, gözlerim her şeyi tarıyordu. Yolda insanlar, okullarına giden çocuklar, arabalar… Her şey tanıdık ama bir o kadar da yabancıydı. Okula vardıktan sonra, ne yapacağımı bilemedim. Sınıfımı bulmaya çalışırken, her şeyin çok farklı olacağına dair bir his vardı içimde. Ya da belki de tek hissettiğim, yalnızlık ve endişeydi.

Öğretmen beni tanıttı ve birkaç saniyelik sessizlikten sonra, sınıf arkadaşlarım bana gülümsedi. Yeni bir arkadaş edinmek, bu kadar kolay mıydı? Yoksa sadece formalite mi? Herkesin kendine ait bir alanı, kendi arkadaş grubu vardı. Ben ise sadece yabancı bir yüz olarak oturuyordum.

Ders başladı, ama hiçbir şeyin normal olmadığını hissediyordum. Öğrenciler birbirleriyle sohbet ediyordu, öğretmen ders anlatıyordu. Ben ise dışarıdan bir gözlemci gibi, sadece her şeyi izliyordum. Hangi çocuk kiminle arkadaş? Kim kiminle konuşuyor? Kimseyle kaynaşamıyordum.

Öğle tatilinde, okulu gezmeye karar verdim. Sınıfın bahçesine çıktım. Birkaç öğrenci grubu kurmuş, birlikte sohbet ediyordu. Benim gibi yalnız olan birileri vardı ama kimseyle gerçekten konuşmak için cesaretim yoktu. O sırada, öğretmenim beni bahçede gördü ve yanıma gelip birkaç cümle kurdu. "Yeni arkadaşlar edinmek zordur, değil mi?" dedi. Gülümsedim ama içimden, "Evet, zor," diye geçirdim.

Gün ilerledikçe, okulda zamanın nasıl geçtiğini anlayamadım. Her şey birbirine benziyordu ama bir o kadar da farklıydı. Yeni yüzler, yeni dersler, yeni kurallar… Okulun ilk günü, aslında beklediğim kadar kolay geçmedi. Kendimi biraz yabancı hissettim, ama belki de bu his bir süre sonra kaybolur, kim bilir?

Öğle teneffüsünde, yine dışarıda yalnızdım. Okulun bahçesine çıktım, çimenlerin üzerinde dolaşırken etrafımda yeni arkadaşlarımın bir kısmı gruplar halinde toplanmıştı. Ben de bir köşeye çekilip, yalnız başıma yürümek istedim. Ama o sırada, başka bir kızın tek başına yürüdüğünü fark ettim. Yavaşça ona doğru yürüdüm. Birkaç saniye sonra, yanına yaklaşmıştım.

“Selam, burası biraz kalabalık, değil mi?” dedim, hafif bir gülümsemeyle.

Kız, biraz şaşkın bir şekilde bana baktı ama sonra gülümsedi. “Evet, bayağı kalabalık. Ama yine de biraz farklı."

“Gökçe,” dedim, gülerek. “Okulun ilk günü, biraz garip hissediyorum.”

"Gizem" dedi, kafasını sallayarak.

“Ben de yeni geldim. Buraya birkaç hafta önce taşındık. Henüz kimseyi tanımıyorum.”

Tatildeki anılarım hala aklımdan çıkmamıştı ama şimdi yeni bir arkadaşla konuşmak, biraz daha rahatlatıcıydı.

Gizem hafifçe gülümsedi. “İyi ki tanıştık. Ben de yeni burada, belki birlikte daha çok vakit geçiririz. Okulda kimseyi tanımıyorum.”

Bu teklif, tam da ihtiyacım olan şeydi. Okulun ilk günü, biraz yalnız hissetmiştim. Gizem’in bu kadar samimi ve açık olması, bir anda kendimi daha rahat hissettirdi. “Evet, kesinlikle. Belki okuldan sonra bir şeyler yaparız,” dedim.

İçimdeki o yalnızlık, biraz olsun kaybolmuştu. Okulda yeni bir arkadaş edinmek, her şeyin daha iyi olacağına dair bir umut yaratıyordu. Belki de ilk başta zor oluyordu ama bu yeni başlangıç, birlikte daha güzel olabilirdi.

Akşam eve dönerken, tüm günün nasıl geçtiğini düşündüm. Belki de yeni başlangıçlar böyleydi: biraz yabancı, biraz heyecan verici, biraz da korkutucu. Her şeyin yavaşça yerine oturacağına inanmak istedim.

Akşam yemeği için annem yine güzel bir şeyler hazırlamıştı. Yemek sonrası, odamda bir süre kitap okudum, sonra başımı yastığa koyarak günün yorgunluğuyla uykuya daldım.

Ertesi sabah, alarmın sesiyle uyanıp, okula gitmek için hazırlanmak zorundaydım. Okulun ikinci günüydü ve dün biraz yabancılık çektiğim okulum, belki de bugün daha tanıdık olacaktı. Hızlıca kahvaltımı yaptım, üzerimi giydim ve okula gitmek üzere evden çıktım. Yolda düşündüm: İlk günün ardından insanlar birbirine biraz daha yakınlaşır, belki de bugün daha çok insanla tanışırım.

Okula vardığımda, hemen okulumun kapısından geçtim. İlk başta biraz tedirgin olsam da, Gizem’i gördüğümde içim bir nebze rahatladı. Onu görünce, bugün çok daha farklı hissedeceğimi düşündüm.

Sınıfa girdiğimde, öğretmen yine derse başladı. Bu kez daha dikkatli dinlemeye başladım. Dünün getirdiği o yabancılık hissi yoktu, daha rahat ve daha kendim gibi hissediyordum. Dersler arasında, arkadaşlarımın birkaçına daha selam verdim, bazılarıyla kısa sohbetler ettim. Gizem’le bir ara göz göze geldik, o da gülümsedi ve "Bugün biraz daha rahat hissediyorum, sen?" diye sordu.

“Evet, gerçekten. Dün garipti ama bugün daha farklı olacak gibi,” dedim.

Gizem başını salladı, "Kesinlikle, bugün daha çok eğlenebiliriz," dedi.

Bütün gün boyunca biraz daha kaynaşmaya başladım. Herkesin kendine has bir tarzı vardı ve ben de bu tarzları anlamaya çalışıyordum. Herkesle konuşmak kolay değildi, ama Gizem’le olan rahatlığım, her şeyin daha kolay olacağını düşündürüyordu. Öğle tatilinde, birlikte çimenlere oturduk, okulu ve geleceği konuştuk, gülümsedik. Gizem’in samimi tavırları, okula alışmamda bana çok yardımcı oluyordu.

Okuldan döndüğümde hava kararmaya başlamıştı. Yorgundum ama her zamanki gibi eve geldim. Kapıyı açıp içeri girdiğimde annem mutfaktan başını uzatarak "Hoş geldin" dedi. “Hoş buldum,” diye cevapladım, ayakkabılarımı çıkarıp salona doğru yöneldim. Çantamı bırakıp masaya oturdum, annem yemek hazırlarken ben de telefonda biraz gezindim.

Yemek hazırlığı bitince sofraya oturdum, derin bir nefes alıp yavaşça yedim. Sadece çatalın tabağa çarpan sesi vardı, başka hiçbir şey duymuyordum. İçimden bir şeyler geçiyor ama hiçbirini anlamıyordum. Akşamın sessizliğinde bir an daldım, belki de bir şeyleri düşünüyor gibiydim ama sadece bu anın içinde kaybolmuştum.

Yemek sonrası biraz şarkı dinlemeye karar verdim. Telefonumu aldım, müziği açıp yatak odama geçtim. Özellikle şu satırlar kafamda dönüp duruyordu:

"Bu şehirde buldum buğday ellerini
Bu şehirde sevdim badem dillerini
Senle unuttum bütün ezberlerimi."

Bir yandan gözlerim yarı açık, yatakta uzanırken, aklım yine boşalmadı. Şarkılar bir şekilde içimi hafifletmeye çalışıyordu, ama ne olursa olsun kafamda bir şeyler dönüp duruyordu.

Bir süre sonra, saatin geçmeye başladığını fark ettim. Müzik devam ederken yavaşça gözlerim kapanmaya başladı. Yataktan kalkıp ışığı kapatmadan önce, bir günün daha bittiğini düşündüm. Her şey gibi, bugün de sessizdi, ama bu sessizlik içinde, bilinçaltımda bir şeylerin değişmeye başladığını hissettim.