YASAKLI BÖLGE kitap kapağı

1. bölüm / 1

1. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: 1. Bölüm
  1. 1 1. Bölüm2.179 kelime · Okuduğun bölüm

Şehrin son ışıkları dikiz aynasında küçük, titrek noktalara dönüştüğünde saat akşam yediyi biraz geçiyordu. Gün boyu süren koşturmacanın, bavul hazırlıklarının ve son dakika alışverişlerinin ardından beş arkadaş nihayet o büyük araca sığışabilmişti. Bagaj kapağı, çantaların ve erzak kutularının baskısıyla zorlukla kapanmış; içeride ise uzun bir yolculuğun getireceği o tatlı rehavetle karışık heyecan çoktan yerini almıştı.
Direksiyondaki Liam, bir elini direksiyonun tepesine yaslamış, diğer eliyle radyonun frekansları arasında dolaşıyordu. En kısa zamanda dah evine varmak istiyordu . Gösterge panelinin loş mavi ışığı yüzünün keskin hatlarını aydınlatırken, dudaklarında keyifli bir gülümseme vardı. "Eğer bu listedeki şarkıları beğenmezseniz, yolun geri kalanını kendi sesinizle doldurmak zorunda kalırsınız," dedi, gözlerini yoldan ayırmadan ama başını hafifçe yana eğerek. "Önceden uyarayım, Julian’ın o berbat nakaratlarına dört saat boyunca katlanamam."
Arka koltuğun en solunda, pencereye yaslanmış oturan Julian hemen itiraz etti. "Hey, geçen yaz sahilde o şarkıyı söylerken hepiniz eşlik ediyordunuz! Sadece ritim duygunuz biraz zayıf, o kadar." Kafasını ön koltukların arasındaki boşluktan uzatıp torpido gözünün üzerindeki atıştırmalık poşetlerine uzandı. "Asıl mesele şu: Cips paketlerini kim açıyor? Şimdiden acıktım."
Ön koltukta oturan Elena, dizlerinin üzerindeki çantadan büyük bir paket tuzlu kraker çıkarıp arkaya doğru uzattı. Kısa siyah saçları, arabanın içindeki sıcak havadan dolayı hafifçe alnına düşmüştü. "Al bakalım, daha otoyoldan bile çıkmadık ama senin miden şimdiden alarm veriyor," dedi gülerek. Sonra yanındaki Liam’a döndü. "Navigasyon ne diyor? Trafik açıldı mı?"
"Şehir çıkışını atlattık sayılır," diye yanıtladı Liam, vitesi büyütüp hızını biraz artırırken. "Bundan sonrası dümdüz otoyol, sonra da kuzeydeki dağ yoluna sapacağız. Gece yarısına doğru kulübede oluruz. Biraz uzak bir yer ama emin olun değecek bu uzun yola ."
Arka sıranın ortasında oturan Chloe, kucağındaki fotoğraf makinesinin lens kapağını parmaklarıyla çeviriyor, bir yandan da konuşmalara gülümseyerek eşlik ediyordu. Camdan dışarı baktığında, akşam karanlığının gökyüzünü yavaş yavaş koyu bir laciverde boyadığını görüyordu. Sokak lambaları birer birer geride kalıyor, yerlerini sadece arabanın farlarının aydınlattığı geniş asfalt şeritlerine bırakıyordu. "Benim için yolculuğun süresi hiç önemli değil," dedi Chloe yumuşak bir sesle. "Haftalardır bilgisayara bakmaktan gözlerim yorulmuştu. Sadece yolun akışını izlemek bile iyi geliyor. Ama sizce de ilginç değil mi ? Haritada bile yok köpek kulübesi olmasın yoksa onca yol için üzülürüm ."
Yanında oturan Marcus, başını koltuğun başlığına yaslamış, kollarını göğsünde kavuşturmuştu. Başlangıçta bu uzun yolculuk fikrine biraz mesafeli yaklaşmış olsa da, arabanın içindeki bu samimi ve gürültülü enerji onun da üzerindeki gerginliği yavaş yavaş eritmişti. Chloe’ye dönüp hafifçe gülümsedi. "Saçmalama tabiki liama güveniyorum bizi boşuna uğraştırmaz . Senin için söylemesi kolay tabii, bütün yolu fotoğraf çekerek geçireceksin. Benim tek görevim arka koltukta uyuyakalıp Julian’ın horlamasını bastırmak."
"Ben horlamam bir kere!" diye atıldı Julian, elindeki krakeri sallayarak. "Sadece derin nefes alırım. Hem sen değil miydin geçen hafta hastanede nöbetten çıkıp koltukta sızan? Asıl seni uyandırmak için davul çalmamız gerekecek."
Arabanın içini dolduran kahkahalar, hoparlörlerden yükselen eski bir rock parçasının ritmine karıştı. Saatler ilerledikçe, akşamın o ilk heyecanı yerini daha derin, daha samimi sohbetlere bırakmaya başladı. Otoyolun geniş şeritleri geride kalmış, araç artık iki yanı sık ağaçlarla çevrili, daha dar ve kıvrımlı bir yola girmişti. Dışarıda hiçbir sokak lambası yoktu; sadece gökyüzündeki ince hilal ve arabanın uzun farları karanlığı yarıyordu.
Saat ona yaklaşırken, konuşmalar üniversite yıllarındaki eski anılara, kimsenin bilmediği küçük sırlara ve gelecek planlarına kaydı. Elena, iş yerindeki tuhaf yöneticisinin taklidini yaparken herkesi gülmekten kırıp geçiriyor; Liam ise ara sıra dikiz aynasından arkadakilere bakıp kendi gençlik hatalarını anlatıyordu. Marcus bile iyice açılmış, tıp fakültesindeki ilk ameliyat gözlemini anlatırken sesindeki o ciddi tonu bırakıp herkesle birlikte gülmeye başlamıştı.
Gece yarısına doğru yaklaştıklarında, hava dışarıda iyice soğumuş, arabanın camlarının kenarlarında ince bir buğu tabakası oluşmaya başlamıştı. Yol artık iyice dikleşmiş, virajlar keskinleşmişti. Arabanın içindeki sohbet de yavaş yavaş durulmuş, yerini uzun yolun getirdiği o tatlı yorgunluğa bırakmıştı. Julian başını cama yaslayıp gözlerini kapatmış, Elena ise telefonunun ekran ışığını kısarak mesajlarını kontrol etmeye çalışıyordu ama sinyal çoktan tek çizgiye düşmüştü.
Chloe, parmağıyla camdaki buğuyu silip dışarıya baktı. Saat on ikiye geliyordu. Ağaçlar artık o kadar sıklaşmıştı ki, gökyüzü bile dalların arasında kaybolmuştu. Makinesini kucağından kaldırıp objektifi cama yaklaştırdı, sadece karanlığın ve hızla geçen ağaç gölgelerinin nasıl göründüğüne bakmak istedi. Vizörden dışarıyı izlerken, camın karanlık yüzeyinde kendi yüzünün soluk yansımasıyla ağaçların gölgeleri birbirine karışıyordu. Hepsi yorgun bir ruh hali içindeydiler . Yorgunluktan kimse konuşmak istemedi . Marcus ve Julian uykuya geçiş yapmışlardı ortam sessizdi sadece soğuk rüzgar ve uğuldaması vardı. Yapraklar şiddetle sallanıyordu sanki doğa burası bizim der gibi öfkesini gösteriyordu. Chloe ısısız alana endişe ile bakıyordu. Neden bir insan veya hayvana denk gelmedi ? Yoldaki sessizlik onu korkutuyordu kendi kafasında kurduğunu düşünüyordu. Gökyüzü zifiri bir karanlığa boğulmuştu.
Ön koltukta oturan Liam, keskin bir virajı daha dönerken direksiyonu hafifçe topladı ve dikiz aynasından arkaya göz attı. "Neredeyse vardık sayılır," dedi sesi arabanın içindeki o durgun havayı dağıtmak ister gibi biraz yüksek çıkarak. "Şu tepenin arkasındaki düzlüğe çıktığımızda kulübenin ışıklarını görmemiz lazım."
Ancak Liam’ın sözleri arabanın tavanında yankılanıp söndüğünde, arka koltuktan beklediği o coşkulu tepki gelmedi. Kimse başını kaldırıp camdan ileriye bakmadı. Yorgunluk, saatler süren bu bitmek bilmeyen tırmanışla birlikte herkesin omuzlarına görünmez, ağır bir battaniye gibi çökmüştü.
Arka koltuğun sağ köşesinde başını cama yaslamış olan Marcus, uykunun o derin ve savunmasız sınırında nefes alıp veriyordu. Gündüzleri hastanede saatlerce ayakta kalmanın verdiği yorgunluk, arabanın hafif sarsıntısıyla birleşince onu tamamen teslim almıştı. Yüzündeki o her zamanki kontrollü ve mesafeli ifade gevşemiş, yerini çocuksu bir dinginliğe bırakmıştı. Hemen solundaki Julian ise kollarını göğsünde kavuşturmuş, çenesini göğsüne düşürmüştü; her zamanki neşesinden, bitmek bilmeyen şakalarından geriye sadece düzenli ve derin solukları kalmıştı.
Ön koltukta oturan Elena bile artık telefonunun sönük ekranına bakmayı bırakmıştı. Başını yan cama çevirmiş, gözlerini yarı aralık tutarak karanlıkta eriyip giden ağaç gövdelerini izliyordu. Aklı hâlâ şehirde yarım bıraktığı işlerde miydi, yoksa bu ıssız yolun ortasında sinyalin tamamen kesilmiş olması mı canını sıkıyordu, belli değildi. Parmak uçlarıyla dizinin üzerinde ritimsiz, yavaş dokunuşlar yapıyor; sessizliğin içindeki o görünmez gerilimi bastırmaya çalışıyordu.
Direksiyondaki Liam’ın ise dudaklarındaki o keyifli gülümseme çoktan solmuştu. Farların aydınlattığı daracık toprak yola kilitlenmiş gözleri, karanlığın içinde bir işaret, bir tabela ya da bir ışık kırıntısı arıyordu. İçi içini kemiriyordu; bu kulübeyi internetten bulduğunda fotoğraflar o kadar huzurlu, o kadar davetkâr görünmüştü ki, yolun bu denli sapa ve ürkütücü olabileceğini hiç hesaba katmamıştı. Herkesi buraya sürükleyen oydu ve en ufak bir aksilikte tüm sorumluluğun kendi omuzlarına bineceğini biliyordu. Direksiyonu tutan avuçlarının içi hafifçe terlemişti ama belli etmemek için bakışlarını yoldan bir saniye bile ayırmıyordu.
Arabanın içinde sadece kaloriferin o tekdüze, sıcak uğultusu duyuluyordu. Dışarıdaki dünya ise bu yapay sıcaklığa inat, giderek daha vahşi ve acımasız bir hale bürünüyordu.
Rüzgar artık sadece yaprakları sallamıyor, vadinin derinliklerinden kopup gelen uzun, keskin bir feryat gibi arabanın metal gövdesine çarpıyordu. Ağaçların dev gölgeleri, far ışıkları üzerlerine vurdukça sanki canlanıyor, yolun iki yanından üzerlerine doğru eğilip geçit vermemek için direniyorlardı. Yola savrulan ince kar taneleri, rüzgarın hızıyla ön cama birer iğne gibi çarpıp eriyor, sileceklerin her hareketinde karanlık daha da koyulaşıyordu.
Chloe, uyanık kalan tek kişiymiş gibi hissettiği bu ağır atmosferde nefesini tuttuğunu fark etti. Kucağındaki fotoğraf makinesine sarılmış parmakları buz kesmişti. Gözleri, uyuyan Marcus ile Julian arasında gidip geldikten sonra tekrar camın ardındaki o zifiri boşluğa döndü. Yol sanki hiç bitmiyor, her dönemeç onları medeniyetten biraz daha koparıp bilinmezliğin tam kalbine sürüklüyordu. İçinde yükselen o açıklanamaz huzursuzluk, midesinde soğuk bir düğüm gibi oturmuştu. Sadece yol yorgunluğu, diye tekrarladı içinden, ama rüzgarın camları sarsan o öfkeli uğultusu her seferinde zihnindeki bu teselliyi parçalayıp atıyordu.
Ağaçların arasından sızan rüzgar, yol kenarındaki kuru otları ve ince kar tozunu savurarak ön camın alt köşesine yığıyordu. Virajı dönerken Liam ayağını gazdan çekti, frene çok hafif dokundu; lastiklerin altında ezilen çakılların ve donmuş toprağın çıkardığı o boğuk ses, arabanın içindeki tekdüze uğultunun arasına karıştı.
Arka koltukta yarım yamalak uykuya dalmış olan Julian, hızın ani düşüşüyle başını yasladığı camdan hafifçe ayırdı. Göz kapakları ağır, bakışları dağınıktı; uzun yolun sersemliği hâlâ üzerinde duruyordu.
Farların sarı ışığı, yolun sağ kenarında, sık çamların hemen bittiği yerde duran eski bir posta kutusuna vurdu. Kutu, zamanın ve nemin izlerini taşıyan koyu, paslanmış metaldendi; köşeleri hafifçe eğilmiş, gövdesi yağmur ve soğuktan lekelenmişti. Çevresinde ne bir çit direği ne de bir bahçe duvarı vardı sadece yabani bir toprak çıkıntısı ve arkasında karanlığa karışan kalın gövdeler.
Kutunun kapağı sonuna kadar açıktı, rüzgarla hafifçe titreşiyor ama menteşesinden kopmuyordu. Kapağın üst kısmında, kalın ve dokulu kırmızı bir kurdele özenle bağlanmıştı. Kumaşın iki ucu rüzgarın sert esişiyle savruluyor, yer yer kıvrılıp açılıyor ama düğüm yerinden sıyrılmıyordu. Gece karanlığının ve solgun karın ortasında o kırmızı leke, gözün anında yakalayacağı kadar canlı ve aykırı duruyordu.
Liam direksiyonu hafifçe sola kırıp kutunun yanından ağır ağır geçerken kaşlarını çattı. İçinde garip bir merak kıpırdadı ama bu merak kısa sürede yerini hafif bir gülümsemeye bıraktı. "Buralarda birileri hâlâ romantik takılıyor anlaşılan," dedi, sesi arabanın içinde neredeyse kendi kendine konuşur gibi alçak çıkmıştı. "Ya da birileri dağın başındaki kulübesini bulamayan misafirleri için işaret bırakmış."
Ön koltukta oturan Elena, başını yana çevirip far ışığının hızla geride bıraktığı o kırmızı kıpırtıya bir an baktı. Omuzları yorgunluktan hafifçe çökmüştü; bütün günün telaşı ve sinyalsiz kalan telefonun verdiği o küçük boşluk hissi zihninde yer etmişti ama bu manzarada tehditkâr hiçbir şey görmüyordu. "Muhtemelen civardaki avcı kulübelerinden birinin yol ayrımıdır," dedi esnemesini bastırmaya çalışarak, sesinde en ufak bir tedirginlik olmadan. "Bu karanlıkta tabelaları görmek imkânsız, mantıklı bir çözüm."
Arka koltukta uyanmaya çalışan Julian, gözlerini ovuşturup camdan dışarıyı şöyle bir süzdü. Dışarıdaki rüzgarın uğultusu camın kenarında ince bir ıslık gibi duyuluyordu. "Bence biri Noel süslerini şimdiden asmaya başlamış," diye mırıldandı, sesi uykulu ve kayıtsızdı. Başını tekrar cama yaslayıp gözlerini kapatırken ekledi: "Umarım bizim kulübenin önünde de böyle bir işaret vardır, yoksa sabaha kadar bu dağda döner dururuz."
Araba tekrar hızlanıp çakılları geride bıraktığında, o paslı kutu ve rüzgarda çırpınan kırmızı kurdele karanlığın içinde küçülerek kayboldu. Arabanın içindekiler için bu, ıssız bir dağ yolunda karşılaşılan sıradan, belki biraz gülümseten küçük bir ayrıntıydı; birkaç saniye sonra sohbetin ve yorgunluğun altında silinip gitti.Yalnızca Chloe, araba virajı alıp uzaklaşırken başını hafifçe arkaya çevirdi. Arka camdan sızan soluk ışıkta, karanlığın yutmaya başladığı o kırmızı noktaya bir saniye daha baktı. Rüzgarın ağaçları salladığı, gökyüzünün kapkara bir örtü gibi üzerlerine çöktüğü bu ıssız yolda, o tek renkli kumaş parçası zihninde bir anlığına yer etti; ama o da üzerinde durmadı. Kendi kendine bu kadar yorulmanın insanı en basit şeylere bile takılır hale getirdiğini düşündü, başını önüne çevirdi ve parmaklarını fotoğraf makinesinin kayışına doladı.
Dışarıda rüzgar uğuldamaya, ağaçlar birbirine sürtünmeye devam ediyordu; içeride ise araba, hiçbir şey olmamış gibi, aynı ağır ve sessiz ritmiyle karanlığın içine doğru ilerliyordu.Paslı posta kutusu ve rüzgarda çırpınan kırmızı kurdele geride kalırken, yolun eğimi bir kez daha dikleşti. Araç, mıcırlı ve donmuş toprak hattın üzerinde ağır ağır ilerliyordu; motorun boğuk homurtusu, rüzgarın çam dallarında çıkardığı o uzun ve değişken uğultuya karışıyordu. Dışarıda hava iyice sertleşmiş, ilk kar taneleri daha sık, daha keskin bir şekilde rüzgara kapılarak far ışığının önünden geçmeye başlamıştı.
Arabanın içindeki o durgunluk hâlâ yerindeydi. Arka koltukta Marcus ile Julian uykunun derin, sessiz koynundaydı; nefes alış verişleri düzenli ve ağırdı. Ön koltukta Elena başını camdan çevirmiş, karanlıkta yitip giden orman sınırına dalgın gözlerle bakıyordu. Direksiyondaki Liam ise her virajda biraz daha gerilen omuzlarıyla, zihnindeki o tek soruya odaklanmıştı: Gerçekten doğru yerde miyiz? Endişe onu sarmaya başlamıştı ama Liam kendini sakinleştirmeye çalıştı. Sadece yol uzundu o kadar . Birazdan o muhteşem dağ evinde olacaklardı.
Son dik yokuşu tırmanıp ağaçların biraz daha seyreldiği, vadinin o geniş ve çukur düzlüğüne doğru yaklaşırken, farların ışığı aniden koyu bir ahşap cepheye çarptı.
Önce yalnızca soluk, sarımtırak bir parıltı göründü; ağaç gövdelerinin arasından sızan ince, titrek bir çizgi gibi. Sonra yokuşun son kıvrımı dönüldüğünde yapı bütün heybetiyle karşılarına çıktı. Raven’s Ridge Kulübesi. İki katlı, koyu renkli kalın kütüklerden örülmüş, çatısının eğimi dik, pencerelerinden içeriye sıcak ve yumuşak bir sarı ışık vuran eski bir dağ eviydi. Dışarıdaki zifiri karanlığın ve soğuk rüzgarın ortasında, o pencerelerden sızan ışık küçük ama dirençli bir ateş gibi duruyordu.
Liam, ayağını gazdan çekip frene yavaşça dokundu. "Bakın," dedi, sesi yorgun ama nihayet bir rahatlama taşıyordu. "İşte orada. Işıkları yanıyor."
Elena başını çevirip camdan baktı, yüzünde hafif bir gülümseme belirdi. "En azından donmuş, karanlık bir kulübeye inmiyoruz," dedi alçak bir sesle, elindeki küçük feneri çantasına geri bırakırken. "İçerisi sıcak görünüyor."
Arka koltukta Julian, sesin etkisiyle hafifçe kıpırdandı, gözlerini aralamadan mırıldandı: "Vardık mı? Sıcak bir şeyler varsa hemen uyanabilirim." Marcus ise yalnızca derin bir nefes alıp başını koltuğun başlığında biraz daha yana eğdi, uykusundan tamamen sıyrılamamıştı.
Araç, kulübenin önündeki genişçe, karla karışık toprak alana yavaşça girdi ve durdu. Liam motoru kapattığında, o ana kadar aracın içini dolduran motor uğultusu ve kaloriferin hafif hışırtısı bir anda kesildi.
Ve o an, dışarıdaki sessizlik bütün ağırlığıyla camlara yüklendi.
Burada şehirdeki gibi uzaktan gelen bir trafik uğultusu, bir siren sesi ya da bir köpek havlaması yoktu. Rüzgar çamların tepesinde uğulduyor, kar taneleri camlara hafifçe vuruyor ama tüm bunların altında, insanın kulaklarını çınlatan mutlak, ıssız bir boşluk hissediliyordu. Kulübenin etrafını saran yüksek ağaçlar, karanlığın içinde sessiz tanıklar gibi dimdik duruyor, rüzgar estikçe dallarındaki kar tozunu savuruyordu.
Chloe, kucağındaki fotoğraf makinesine dokunarak camdan dışarı baktı. Makinesine dokunmak nedense onu rahatlatıyordu sanki kendini bir tehlikeden korumak istercesine sıkıca makinesini tuttu .Evin pencerelerinden sızan sarı ışık, önündeki karlı zemine soluk bir aydınlık düşürüyordu. İçindeki o belirsiz huzursuzluk hâlâ tamamen dağılmamıştı ama gözlerinin önündeki o sıcak ışık, zihnindeki kuruntuları bir anlığına geri itti. Belki de gerçekten sadece yorgunum, diye geçirdi içinden, kapı koluna uzanırken.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…