Bölüm 1 - Bir Kuşun Adı

Bazı insanların hayatımıza girişi büyük olaylarla olmazdı.
Bazen bir kapının önünde edilen kısa bir sohbetle…
Bazen paylaşılan küçük bir gülümsemeyle…
Bazende yere düşen bir bisikletle başlardı herşey.
Kumru bunu o zamanlar bilmiyordu.
Çünkü o zamanlar hayat, onun için sadece küçük bir mahalleden ibaretti.
Sabahları sokaklara yayılan ekmek kokusu, akşamüstü çocuk sesleri, komşuların birbirine verdiği selamlaşmalar…
Ve anneannesinin evi.
Kumru için o ev başka hiçbir yere benzemezdi.
Bahçesinde rengarenk çiçekler vardı. Bazılark düzgün büyür, bazıları ise kendi isteğiyle yere doğru uzanırdı.
Anneannesi Cennet her çiçeğe ayrı ayrı bakardı.
“Her canlının kendi zamanı vardır kızım.” derdi.
Kumru o zamanlar anlamazdı.
Bir çiçeğin bile beklemeyi bildiğini…
Bir insanında bazen yeniden açabileceğini…
Anneannesi ona sık sık adının anlamını anlatırdı.
“Kumru… Güzel bir isim.”
“Niye anneanne?”
“Çünkü kumru yuvasını kolay kolay unutmaz. Sevdiği yere bağlı kalır.
Kumru gülümsedi.
O zamanlar bunun ne kadar doğru olduğunu bilmiyordu.
Bir gün, mahallenin sessiz sokaklarından birinde bisiklet sürüyordu.
Saçları rüzgarda savruluyor, yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.
“Ben artık çok iyi sürüyorum!” diye kendi kendine söylendi.
Ama bazen insan kendine güvendiği kadar hayata güvenemiyordu.
Bisikletin tekeri küçük bir taşa takıldı.
Bir anda dengesi bozuldu.
Ve…
Kumru kendini yerde buldu.
Bir süre hiç kıpırdamadı.
Dizine baktı.
Canı acıyordu.
Ama ağlamayacaktı.
Çünkü Kumru daha küçük yaşta bile güçlü görünmeye çalışan bir çocuktu.
Tam o sırada yanında bir ses duydu.
“Bisiklet mi kaçmandı sen mi?”
Kumru başını kaldırdı.
Karşısında kendisinden biraz büyük bir çocuk duruyordu.
Elinde de düşen bisikletin gidonu vardı, Kumru kaşlarını çattı.
“Ben düştüm diye bisiklet kazanmış olmuyor.”
Çocuk hafifçe gülümsedi.
“Bence oluyor.”
“Neden?”
“Çünkü şuan yerde olan sensin.”
Kumru ona ters ters baktı.
“Sen hep böyle mi konuşuyorsun?”
Çocuk düşündü.
“Nasıl?”
“Sinir bozucu.”
Bir an sessizlik oldu.
Sonra çocuk güldü.
“Bazen.”
Kumru istemeden gülümsedi.
Çocuk bisikleti kaldırıp ona uzattı.
“Adın ne?”
Kumru biraz durdu.
“Kumru.”
Çocuk şaşırdı.
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
“Güzelmiş.”
Kumru şaşırdı.
“Dalga geçmedin.”
“Niye geçeyim?”
“Çünkü herkes kuş ismi diyor.”
Çocuk omuzlarını silkti.
“Bence güzel. Kuşlar yollarını bulur.”
Kumru ilk defa sustu.
Sonra merakla sordu:
Senin adın ne?
Çocuk ona baktı.
“Umut.”
Kumru hafifçe gülümsedi.
“Umut diye isim mi olur?”
Çocuk kaşını kaldırdı.
“Olur.”
“Nasıl yani?”
“Senin adın Kumru olmuş.”
Kumru birkaç saniye düşündü.
Sonra ikiside gülmeye başladı.
O gün iki de bilmiyordu..
Bazı insanlar hayatımıza sadece girmek için gelmezdi.
Bazen biri gelir…
Ve yıllar sonra bile hâlâ aynı yerde dururdu.
Kumru’nun hayatında Umut, işte böyle başladı.
Küçük bir bisiklet kazasıyla…
Ve büyük bir bağın ilk adımıyla.
Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Kader, bazen bir insanın hayatını değiştirmek için kendini küçük bir anın içine saklar.