Kuzey Yıldızı

Her yerde senin adın geçen kağıtlar bırakmışım. Sanki senin kuzey yıldızın olsunlar da beni bul istiyorum belkide. Aynı evin içinde birbirlerine küsmüş çocuklar gibiyiz. Konuştuğumuz kelime sayısı iki elin parmağını geçmez. Sahi neden ve nasıl bu duruma geldik? Elalemi işin içine katınca mı düşman kesildi? Hem ayrıca beni sürekli eleştiren can ciğer olduğun dostlarını da göremiyorum çevrende. Yoksa onlar da mı gerçek yüzünü görüp senden uzaklaştı aynı eski aşkların gibi.

Ben, hayatında varla yok arası birkaç saniye bile olsa flu olarak görünen figüranım belkide. Keşke sendeki değerimi bilmenin bir yolu olsa. Medeni insanlar gibi konuşmayı kaç kez denedim seninle. Fakat sen eski defterleri açarak ve yapmadığım şeyleri yapmışım gibi anlatarak her defasında beni susturdun. Bir duvarla konuşsam o daha çok dinler ve hak verirdi bana!

Yaşayamadığın zaferlerin nedeni benmişim gibi üst perdeden bakan kahve gözlerin hâlâ aklımda. Bir zamanlar bana aşkla bakan adamın yerine düşmandan bin beter bir asalak adam gelmiş. Kendine bakmadan sürekli beni yargılayan, daima düşmemi bekleyen, beni elaleme rezil etmek için fırsat kollayan bir zavallıya dönüştün yazık!

Aynaya da bakmıyorsun hiç. Bana yaftaladığın her şeye aslında kendin sahipsin görmekten kaçıyorsun.