Güzel Kadın

Senin eşyalarını toplarken bir kenara bırakıp bir daha yüzüne bakmadığın günlüğünü buldum. Okumak ile okumamak arasında verdiğim mücadeleyi görmen lazımdı. Ama meraklı yanım galip geldi ve günlüğünün ilk sayfasını açtım. Keşke açmasaydım anı yaşadım.

Beni sevmediğini ama sana olan ilgimden beslendiğini yazmak tam da sana yakışacak bir şeydi.

Yüz güzelliğine verdiğin değeri kalp güzelliğine veremeyişin bizi bitiren bir durumdu. Sürekli kavgalar çıkarman, eften püften şeyleri abartman, beni başkaları ile sürekli kıyaslaman o kadar can sıkıcıydı ki.

İyi ki gitmişsin bu evden diyorum. Çünkü günlüğüne yazdığın her cümle bendeki yerini mezarlığa çeviriyor. Seni sevdiğime, değer verdiğime inanamıyorum. Benim sevdiğim insan bu kadar aciz biri mi?

Sen daha çok kendime kızıyorum senin gibi boş birini gönül ülkemde kral yaptığı için.

Her ne kadar kendime acımayı yasaklasam da kendime, seninle geçen zamanlardaki o kadına acıyorum içten içe. Ah be kadın o adamı neden taç ettin başına? O acizin biri, karakterini iki güzel cümleye satabilecek biri demek isterdim sana.

Bu kadar mı sevgiden yoksun bıraktın kendini? Başka birinin sevgisi ile mi var olacağını düşünüyordun? Başkasının sevgisi olmadan da sen varsın ve var olmaya devam edeceksin güzel kadın.