Geriye Kalan Sessizlik

Bazı vedalar sessizce gelirmiş. Bu vedalardan biri de seninkisiydi. Gideceğin aklımın ucundan bile geçmemişti. Sevildiğin yerde mutlusundur diye düşünüyordum...
Ama insan bazen en çok sevildiği yerden değil, artık anlaşılamadığı yorucu bir döngüden gidermiş. Senin sessizliğin bir vazgeçiş değil, anlatıp da karşılık bulamadığın binlerce cümlenin son noktasıymış meğer. Benim her şeyin yolunda olduğunu sandığım o güvenli liman, senin içinde fırtınalarla boğuştuğun bir yalnızlık ülkesiymiş.
Şimdi arkanda bıraktığın o derin boşluğa bakıyorum. Ne bir öfke, ne bir sitem, ne de kırılıp dökülen bir tek kelime... Öylece, bir gölge gibi çekildin hayatımdan. Bağırıp çağırarak gidenlerin bir gün döneceğine dair bir umut olur her zaman; çünkü öfke, hâlâ bir bağın olduğunun kanıtıdır. Oysa senin bu sessiz gidişin, içindeki o bağın çoktan koptuğunun en net ilanıydı.
### İçimde Kalan Sorular
Şehir değişiyor, mevsimler geçiyor ama içimdeki o gitme anın hiç eskimiyor. Kendime sormadan edemiyorum:
Gittiğin yerde aradığın o dinginliği bulabildin mi?
Benim yetiştiremediğim, eksik bıraktığım o huzuru sana verebildiler mi?
Dünyanın en ağır yükü, yaşanmışlıkların değil, yarım kalmışlıkların sessizliğidir.