Yeşil gözler 🌿

Sahile geldiğimde adımlarım yavaşladı.
Gözyaşlarım artık durmuyordu.
Kendime kızıyordum.
Neden hep geri dönüyorsun?
Neden onu vazgeçilmez zannediyorsun?

Arkamda birinin yaklaştığını hissettim.
Refleksle dönüp yumruğumu savurdum.
Soğuk bir el bileğimi havada yakaladı.
Yeşil gözler.
Bir an...
Onu daha önce gördüğümü hissettim.

"Sapık değilim," dedi sakin bir sesle.
"Sadece iyi misin diye bakmaya geldim."
Bileğimi yavaşça bıraktı.
"Teşekkür ederim." dedim kısık bir sesle.
"Teşekkür edilecek bir şey yapmadım," dedi.
"Zor durumdaydın."

Yanımdaki banka oturdum.
O da biraz mesafe bırakarak oturdu.
"Adım Atakan," dedi elini uzatarak.
Bu sefer elini tuttum.
"Feride."
Elimi bırakırken gözlerimin içine baktı.
"Gözlerin çok güzelmiş, Feride."
Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Elim saçımla cebim arasında gidip geldi.
"Düz kahverengi işte," dedim omuz silkerek.
"Seninkiler daha dikkat çekici. Yeşil yeşil."
Hafifçe gülümsedi.
"Teşekkür ederim."

Aramızda kısa bir sessizlik oldu.
Ama garip bir sessizlik değildi.
Ayağa kalktım.
"Ben gitsem iyi olacak."
O da ayağa kalktı.
"Yine görüşecek miyiz?"
Omuz silktim.
"Sanmam."
Yürümeye başladım.
Arkamdan sesi geldi.
"Bana kalırsa bu daha başlangıç."
Dönüp bakmadım.
Sadece gülümsedim ve oradan uzaklaştım.

....

Eve geldiğimde telefonumu masanın yanındaki prize takıp şarja bıraktım. Şarjı tamamen bitmişti.

Üstümü değiştirdim.
Elimi yüzümü yıkayıp makyajımı çıkardım. Masanın yanındaki sandalyeye oturup bacaklarımı kendime çektim.
Telefonu açtığım anda bildirimler peş peşe düşmeye başladı.

İzgi: 9 arama, 7 mesaj.
Can: 5 arama, 18 mesaj.

Hemen İzgi'yi aradım. Bayağı merak etmiş olacak ki telefon tek çalışta açıldı.

"Feride iyi misin? Neredesin? Neler oldu öyle?"
"Dur, sakin ol. İyiyim. Evdeyim şimdi." dedim.
"Can..." dedim, adını söylerken bile nefesim kesiliyordu.
"Son şansını ihanetle bitirdi."

İzgi sesiz kaldı.
Ne diye bırdı ki?
Olayın teselli edilecek bir tarafı bile yoktu.

"Yüzsüzce hâlâ peşimden gelip 'dinle' diyor." dedim ve derin nefes alıp devam ettim.
"Allah'tan, Atakan geldi de benim yapamadığımı yaptı."
"Atakan mı? O kim, Naptı ki Can'a?"
"Can beni bırakmayınca Atakan geldi.." diye başlayarak olanları İzgi'ye anlattım.

"Niye öyle şeyler söyledi sana?"
"Ne gibi?"
"'Gözlerin çok güzel', 'Yine görüşecek miyiz', 'Bana kalırsa bu daha başlangıç'... Yani bu çocuk sana asılıyor olmasın?"
"Saçmalama İzgi," dedim ama sesimdeki kararsızlığı ben bile duydum.
"Adam sadece yardım etti."

"Peki nereden çıktı bu adam? Niye kurtardı seni?"
"Adam olduğu içindir belki." dedim.
"Böyle bir şeye sessiz kalmaması onu kötü biri yapmaz."
"Ne hissettin?" dedi ağzımı arar gibi.

Bir an sustum.
Evin sessizliğinde kalbimin güpürdüsü daha baskın geliyordu.
"Ne hissedeceğim İzgi ya, saçmaladın iyice."
"Aman yavrucum uzak dur."
"Tamam yavrum, sen önce bir sakin ol." dedim hafifçe gülümseyerek.

İzgi derin bir nefes verdi.
"Can'la ne yapmayı düşünüyorsun?"
"Hiçbir şey." dedim kararlı bir sesle.
"Can diye biri yok artık hayatımda. Bitti."
"Anladım."
"Ve lütfen aramızı düzeltmeye çalışmayın."
"Saçmalama." dedi baskın bir sesle.
"Bunun affı mı olur?"

Sesiz kaldım.
Sesiz kaldık.
Ama kısa sürdü, İzgi konuyu değiştirip gülümsememi sağladı.
Uzun uzun konuştuk.
Konuştukça içimdeki yük biraz hafifledi.
Birazcık dedikodu yapmış olabiliriz.

İzgi ile hep gülersin serisi.
Saçma hikâyeler anlattı.
Can'ı bir anlık düşünmemem için elinden geleni yaptı.

Kolumu yanımda ki masaya yaslayıp başımıda üstüne koydum, İzgi başına gelen komik şeyi anlatıyordu, gülümsedim.
Sonrasında nasıl olduğunu anlamadan sandalyede uyuyakalmışım.

Gözlerimi araladığımda telefon hâlâ elimdeydi. Hat açık ama ses yoktu.
"İzgi?" diye fısıldadım.
Cevap gelmedi.
O da uyuyakalmış olmalıydı.
Telefonu kapattım.
Daha hava yeni aydınlanıyordu.
Yatağıma geçip tekrar gözlerimi kapattım.

Gözlerimi ikinci kez açtığımda saat on ikiye geliyordu.
Yataktan kalkıp mutfağa yöneldim.
Buz dolabını kapağını açtım.
Tam o anda kapı çaldı.
Kalbim sebepsizce hızlandı.
Kapıyı açtım.

Karşımda Can vardı.
Refleksle kapıyı kapatmaya çalıştım ama eliyle kapıyı durdurdu.
Artık kaçmıyordum.
"Niye geldin yine?" dedim soğuk bir sesle.
"Özür dilemeye."
Gülümsedim.

Ama o gülümseme öfkeydi.
"Şaka mı yapıyorsun? Hayatımda senin kadar yüzsüz ve gurursuz birini görmedim."
"Bak haklısın ama beni bir dinle-"
"Kes." dedim.
"Ne dinleyeceğim? Beni defalarca aptal yerine nasıl koyduğunu mu?"
"O nasıl söz Feride? Ben hiç öyle düşünür müyüm?"
"Can gerçekten sıktın artık." dedim ve yüzümü buruşturdum,
"Lütfen hayatımdan siktir olup git." dedim.
Kapıyı tekrar kapatmaya çalıştım.
Ama elini çekmedi.

"Can, şu elini kırmadan çek."
"Bir dinle, öyle-"
"Can." dedim sertçe.
"Tekrar uyarmayacağım."
"Seviyorum Feride seni, niye anlamıyorsun?"
Sinirden gülümsedim.
"Seven Adam aldatır mı?" dedim duruşumu dikleştirerek.
"Ama pardon ya, senin gibi karaktersiz birine 'adam' benzetmesi yapmak..."
"Git. Polis çağırmak zorunda bırakma beni." dedim ve Can kapıyı tutmadan kapattım.
Umarım artık ciddiyetimi anlamıştır.