4. Bölüm – “Ben Umursamıyorum” Yalanı

Liam gün boyu kendine şunu söyleyip durdu:
Umursamıyorum.
Gerçekten.
Sadece dedikodu can sıkıcı.
Ama öğle arasında bunu kendine tekrar edemedi.
Mia kantinde oturuyordu.
Karşısında… başka biri vardı.
Uzun boylu, rahat, çok konuşan bir çocuk.
Eliyle anlatıyor, Mia gülüyordu.
Liam tepsisini aldı.
Bir masaya oturdu.
Yanlış masaya.
Tam karşılarına.
Tesadüf, dedi kendine.
Tamamen.
Çocuk Mia’ya doğru eğildi.
“Sonra ders çıkışı birlikte takılabiliriz,” dedi.
Mia başını yana eğdi.
“Bilmem,” dedi.
“Programım dolu.”
Liam’ın kaşı istemsizce kalktı.
Program mı?
Ne programı?
Çocuk gülümseyerek ayağa kalktı.
“Numaranı alırım o zaman.”
Mia cevap vermeden önce Liam ayağa fırladı.
“Sandalyen boş,” dedi çocuğa.
“Arkadaşım oturacak.”
Çocuk durdu.
Mia durdu.
Liam durdu.
Üçü de birbirine baktı.
“Arkadaşın mı?” dedi çocuk.
Mia bir an Liam’a baktı.
Sonra sırıttı.
“Evet,” dedi.
“Arkadaşım.”
Çocuk omuz silkti, uzaklaştı.
Sessizlik.
Liam fark etti.
Kalbi hızlı atıyordu.
“Ben… şey…” dedi.
“Yanlış anlama. Refleks.”
Mia ona döndü.
Gözleri dikkatliydi.
“Kıskandın mı?” diye sordu.
“Hayır,” dedi Liam çok hızlı.
“Yani… belki biraz.”
Mia güldü.
Ama bu sefer yumuşak bir gülüştü.
“Rahatla,” dedi.
“Kimseyle bir şeyim yok.”
Liam masaya oturdu.
“Neden söyledin?”
“Ne?”
‘Programım dolu’.”
Mia patatesinden bir tane aldı.
“Çünkü dolu,” dedi.
“Mesela…”
Liam’a baktı.
“…seninle.”
Liam yutkundu.
Mia çantasını aldı, ayağa kalktı.
Sonra geri döndü.
“Bu arada,” dedi rahatça,
“numaranı alabilir miyim?”
Liam şaşkın şaşkın baktı.
“Ne?”
“Telefon numaran,” dedi.
“Hani sevgilimmişsin ya. İnandırıcı olsun.”
Liam telefonu çıkardı.
Numarasını yazdı.
Mia ekrana baktı.
Kaydetti.
“Tamam,” dedi.
“Artık resmiyiz.”
“Ne olarak?”
Mia yürümeye başladı.
Omzunun üzerinden baktı.
“Dedikodunun merkezinde.”
Liam arkasından baktı.
Ve ilk kez dürüstçe düşündü:
Bu kız… tehlikeli.
Ve ben buna gönüllüyüm.