9. Bölüm

Değişik değil miydi? Ne diye soracak olursanız... Hayat. Bundan neredeyse 2 hafta önce gerçek ailem beni bulmuştu,yeni değişik bir hayatın içinde bulmuştum kendimi, şimdi ise yeni bir okulda.

Okulun ilk gününden karantina da kaldık süper!

Ve şimdi ise

Ateş ile.

Sadece ikimizin olduğu farklı bir sınıfta bulmuştum kendimi,

Tam ellerimi oynatacakken bana

"Dur turuncu dur işaret dili bilmiyorum" demesiyle ellerimi indirdim ve o konuştu

"Bi sakin kal ya rahat ol seni korumak için" dediği sırada telefona uzandım ve elime alıp notlar kısmını açtım

"Zaten erkek kardeşim oradaydı" yazıp uzattığımda sanki ne diyeceğini düşünüyor gibi baktı

"Olabilir" rahat rahat sıraya geçip yayıldı evet evet bildiğimiz yayıldı sıraya

"Kapıyı kilitledim kimse giremez karantina bitince çıkarız max 2 gün rahat ol" dedi bu seferde bunda ki rahatlık da beni öldürecek!

Ayaklarımı yere vura vura pencereye doğru yürüdüm ki gene konuştu

"Ayaklarını yere vurup durma canın yanacak" diyince hiç kafamı bile çevirmeden olduğum yerde durdum,
camdan dışarıya bakmak harici bir şey yapamıyordum ama olsun. Bir anda aklıma gelen şey ile dönüp yanına ilerlediğimde yüzünde bir gülüş vardı

"Az önce atar gider yapana bak" diyince göz devirdim

Derdi ne be

Telefonu masadan alıp "Poyraz'ı arar mısın senini duyayım ama ben yazsam sen söylesen olur mu" yazıp uzatınca

"Tamam" dedi.
Arama kısmına girip Poyraz'ı arayınca Ateş'e uzattım ve onun telefonunu alıp gene onun yüzüne tutup açtım notlara girince telefondan gelen ses ile ilk durdum. Poyraz'ın sesi şaşkındı ki normal çünkü ben aramazdım arasam konuşamazdım.

"Saye?" Diyen şaşkın sesi gelince Ateş konuştu

"Benim ben Ateş"

"Kardeşimin telefonu niye sende" diyen Poyraz'ın sesi tekrar geldi

"Kardeşin yanımda olduğu için olabilir mi" diyen Ateş'e telefona yazıp uzattım o da konuştu

"Saye yazıyor bende sana söylüyorum haberin olsun nasılmışsınız,nerdeymişsiniz, Vera iyi miymiş birde annenleri arayıp haber verecekmişsiniz" diyip sustu bende dik dik ona bakıyordum

Telefondan aynı anda Vera ve Poyraz'ın sesi geldi
"İyiyiz" dediklerinde Poyraz konuştu

"İyiyiz, ikimiz sınıftayız kapı kilitli annemleri de ararım"

Vera'nın da Poyraz'ın da birbirlerine baktıklarına eminim ama kanıtlayamam

Telefonun notlar kısıma bu seferde "tamam annemleri arasınlar bide haber versinler bana" yazıp Ateş'e uzatınca o konuştu ve kapattı.

"O kızlar sana tam olarak ne demişti de saç baş girdin ama bir şey diyim mi sana bir daha bulaşamazlar" diyince kısa bir bakış attım tam ellerimi oynatacaktım ki

"İşaret dili bilmiyorum turuncu" diyince onun yanına oturup telefonu elime aldım

"Bulaşmasınlat zaten onlarla mı uğraşacağız" yazıp uzatınca

"Haklısın" dedikten sonra konuyu değiştirdi

"E hadi kendinden bahset biraz yani telefona yazarsan iyi olur aslında mesela neler yapmaktan hoşlanıyorsun falan işte konu bulamıyorum" diyince sebepsizce yüzümde bir gülümseme oluştu. Telefona yazmayan başladım

"Saye işte,gitar falan çalıyorum birde ara sıra bir şeyler karalıyorum,dans etmeyi seviyorum öyle işte sen" yazıp uzattım. Yüzünde bir gülümseme vardı ve yüzüme o kadar dikkatli bakıyordu ki. Sadece bakıyordu ama sanki bir anlam çıkarmam gerek gibiydi..

"İyiymiş,bende futbol oynuyorum işte"

Futbolcu severiz

Ne diyorum ben ya

Kafamı yavaşça sallayıp göz kırptım ve sıraya kafamı koyup yattım. Yoruldum.

Saçlarımda hissettiğim eller ile şaşırsamda kafamı kaldırmadım.

★

Poyraz'dan

Annemlere haber vermiştim, hepsinin tepkisi fazla olduğu için telefonun şarjı az burda bitmesin gibi şeyler eveleyip geveleyip kapatmıştım. Aklım Saye'deydi konuşmuştuk daha doğrusu Ateş söylemişti Saye'nin dediği her şeyi. Kardeşimin Ateş ile baş başa olması sinirimi bozuyordu.
Saye konuşmadığı için üzülüyor mudur?

Ve aklımın diğer köşesi cam kenarında sıraya yatmış ama bir yandan dışarıyı izleyen kızdaydı.

Vera.

Bir anda aklına bir şey gelmiş gibi kafasını kaldırıp baktı gözleri parlıyordu sanki

"Poyraz şey diyecektim acaba karantina neden oldu bir şey duydun mu hiç ilk derslerde falan" diyince bir an durdum aklıma bir şey geliyor muydu?

"Yani hiç bir fikrim yok"

"Anladım" diyince aklına bir şey gelmiş gibi baktı "ben annemlere haber vermedim!" Sesi telaşlıydı

"Tamam sakin ol ara onları" dediğimde telefonunu çıkarıp aramıştı bile

Konuşup kapattıktan sonra bende ayağa kalkıp cam kenarına gittim,ikimiz de camdan dışarıya bakıyorduk. Ne yapacaktık bilmiyorum,evdekinler ne halde bilmiyorum,Saye ne yapıyor bilmiyorum ve karantina olayı niye onu hiç bilmiyorum. Ama içimde zerre korku yoktu. En azından Saye güvendeydi, yanımdaki kız... Vera güvendeydi

Telefonum çalınca hemen baktım. Arel abim arıyordu. Açtım

"Efendim abi" dediğimde

"Poyraz iyi misiniz Saye'ye yazdım senin de senini duymak istedim iyisiniz değil mi"

"İyiyiz merak etme"

"Tamam şarjınızı bitirmeyin kapatıyım geri arayacağım tamam mı abim" diyince
'görüşürüz' diyip kapattım.

Vera'nın yüzünde yorgun bir ifade vardı

"İstersen dinlen biraz" dediğimde bunu bekliyormuş gibi sıraya geçip kafasını sıraya yaslayıp yattı. Yanına geçsem rahatsız olur muydu?

Olmaz gibi

Üzerimdeki okul ceketini çıkarıp elime aldım ve yanına geçip ceketi üzerine örttüm. Telefondan saate baktım. Oha ne ara saatler geçmişti? Anlamam lazımdı hava kararmıştı zaten, saat 21.47 olmuş. Her neyse.

Bende sıraya kafamı koyup yattım.

Aklımın köşesinde Vera kalacaktı.

★

Saye'den

Saçlarımı okşuyordu! Şakasız.

Ben de sıraya kafamı koymuş yatıyordum ki Ateş'in

"Turuncu uyudun mu" diyen sesiyle kafamı kaldırdım. Sadece yorgunum. Tekrar konuştu

"İstersen bana da yaslanabilirsin" dediğinde ona yaslandım. Evet evet bildiğimiz kafamı onun göğüsüne yasladım!

Ateş sıranın üstünde kalmış cekete uzanıp onu üstüme örttü

Etkileyici

Ne düşünüyorum ben ya?

Bir anda telefonumdan gelen bildirim sesiyle sıradan telefonu alıp açtım.

Ne?

Mesaj Nil'den gelmişti ama...
Boğazıma bir yumruk oturmuş gibi kaldım o da mı yapmıştı bunu?

Nil'imm🌷:Artık arkadaşım falan değilsin. Sırf ailen ve ailem arkadaş diye ve senin ailen sandığın kişiler ah yazık onlar ailen de değildi değil mi kıyamam(!) onlar para veriyor diye arkadaştım seninle her neyse bir daha benimle konuşma,hayatımda yerin yok birde iyiki o sesini kaybetmişsin. Görüşmemek üzere.

Ne?

Hayır ya.

O da mı yaptı.
Mesajı SS alıp engelleyip telefonu sıraya koydum.

Gözlerimden akan yaşlara engel olamıyordum. Allah kahretsin ki gene ağlıyordum. Ateş'in ellerini saçlarımda hissetmem ile sesini duymam bir oldu

"Saye o kimdi ağlama kaldır kafanı bakayım" diyince oturur pozisyona geldim ama kafamı göğüsüne gömdüm. Sarıldığım sırada o da bana sarıldı ve konuştu

"Şşş ağlama sakin ol anlatmak ister misin" diyince kafamı kaldırıp telefonu aldım ve "en yakın arkadaşım bildiğim kişi o eskiden ailem sandığım insanların verdiği parayla yanımda duruyormuş ve şimdi de iyiki sesini kaybettin hayatımda yerin yok demiş" yazıp uzattım. Sanki çok kolay bir şeymiş gibi yazdım değil mi? Kalbim acıyor ama sanki Ateş'in yanımda olması huzur veriyordu.

Bir anda beni tekrar kendine çekip sarılınca bende ona sarıldım

Aklıma geldi de abimlerden biri yada Poyraz görse kıskancından çatlar gibime geldi çünkü hiç birine böyle sarılmadım!

İkimiz böylece sarılmış dururken bir eli belimde bir eli saçlarımdaydı. Yerimde hafiçe kıpırdanıp kafamı ve sırtımı göğüsüne yasladım ve gözlerimi kapattım

"Hadi uyu biraz geç oldu zaten" diyen sesi daha da uykumu getirince kendimi uykuya bıraktım.

★
Sabah

Gözlerimi hafifçe aralayınca yeni uyanmış gibi bakan ve beni izleyen bir çift gözle karşılaşmam bir oldu

"Günaydın" diyince olduğum yerde doğrulup gülümsedim. Evet biz hala daha karantinadaydık, dünkü mesaj olayına canımı sıkmıştı ama Ateş yanımda olunca huzurlu hissetmiştim.

Telefonu elime alıp evdeki herkesin olduğu gruba girdim

Siz:Günaydınnnnnn
Yazıp yollayınca anında cevap geldi

Bartu Abiim:Günaydın günaydın kız siz karantina da kalmadınız mı neşe kaynağı nerden
Yazmıştı,ben tam bir şey yazacakken iki mesaj geldi arka arkaya

Babamm:Günaydın

Poyrazzz:Günaydın bide Saye'nin yanında var bence neşe kaynağı ama neysee

Yazmışlardı. Ama Poyraz'ın yazdığı ne alaka şimdi ya

Siz:Ne alaka aaaa

Yazdığım sırada aynı anda

Kağan abiim:Günaydın

Arel abiim:Günaydın

Annemn:Günaydınn

Onlara sesli bir şekilde 'anne','baba',abi' diyemesemde böyle kaydetmiştim.

Telefonu bırakıp Ateş'e baktım

"Rahat uyudun mu" diye sorunca kafamı evet anlamında salladım. Ama harbi rahattı. Tam ayağa kalkacakken

Bir anda gelen anons sesi ile irkildim ve elini tuttum. Aslında elini tutmamın amacı anons sesi değildi kalbimin fazla hızlanmasıydı.

"Değerli öğrencilerimiz karantinaya sebep olan hastalığın bulaşıcı olmadığı tespit edilmiştir ve karantinamız sona ermiştir hepiniz evlerinize dağılabilirsiniz okulumuz haftaya çarşamba gününe kadar tatildedir dinlenebilirsiniz" sesini duyunca Ateş ile aynı anda birbirimize baktık. Beni kendine çekip sarılınca bende onda sarıldım. Tam ayağa kalkacakken birden gelen yangın alarmı sesiyle olduğumuz yerde kaldık. Sanki ikimizin de adımları yere çivilenmişti. Beni elimden kavradığı gibi kapıya doğru götürdü. Kapı kilidini çevirince dışarıya bakmasak iyiydi.

Yangın vardı.

Okulda

Yangın

Vardı!

Ateş yanımdaydı. Poyraz ve Vera yan yanaydı ama iyiler miydi?

Merdivenin o tarafa geçmek imkansız gibi görünüyordu ve bizim bu sınıftan çıkmamız da imkansız gibiydi çünkü kapının önünden başlıyordu. Yukarı kattan gelen dumanlarda aynı şeyi gösteriyordu. Kapıdan uzaklaşıp sınıfın cam kenarına doğru ilerledik.

Ve biz karantinadan kurtulduk sanarken yangının ortasında mahsur kalmıştık...

Selammmm
Eeeee bölüm nasıldıiii?✨

Diğer bölümde görüşüzzzzzzzzz 🌷🤍