6. Bölüm

Sesi olmayan birinin çığlığı nasıl olabilirdi?

Yıllar önce kaybettiğim sesimin şu an son kez çıktığını biliyordum ama önemli olan o değildi Arel iyi miydi?

Yerde yatıyordu gözleri açık mıydı kapalı mıydı anlamıyorum ki kafasını iki elim arasına alınca konuştu.

İyi hiç bir şey yok bir şey olmayacak.

"Saye ağlama abicim bak hiç bir şeyim yok ambulansı arıyım ben tamam mı" dedi ve ben gene gene kafa salladım. Telefonu titreyen elime alınca şifresini söyledi

"0618" diyince telefonu açtım ama açmam ile birlikte Yasmin hanımın araması bir oldu. Ne diyecektim 'biz kaza yaptık ikimiz de kalkamıyoruz şu an öylece duruyoruz' mu? Hayır diyemezdik gözümden tekrar akan yaşları arasında silmeye çalıştım

Hatırla Saye.
Ağlamak yasak.

"Ver telefonu bana konuşayım titremesin o ellerin" derken sesindeki sıcaklık bana kendimi şu an bile güvende hissettiriyordu. Telefonu Arel'e uzatınca açtı ve konuştu.

"Anne bir şey diyeceğim ama sakin tamam mı" diyince biraz bekledi ve tekrar konuştu

"Anne biz... Kaza yaptık ama iyiyiz tamam mı hastaneye gideceğiz gerçekten iyiyiz" diyince Yasmin hanımın sesi telefondan dışarıya geliyordu
"Bizde geliyoruz hastaneye hatta sizi almaya gelelim" diyince Arel itiraz etmeye kalktı ki telefon kapandı.

Eeeee ne yapacağız ki? Zaten biraz kaldırım tarafındaydık ama hastaneye gitmemiz gerekiyordu ki ambulansla olsa daha iyi olurdu çünkü Arel kafasını da vurmuştu ve sürüklenmişti iyi de görünmüyordu. Telefonumu çıkarıp baktım ekranı kırılmıştı ama sorun değildi hemen açıp notlar kısmına girdim

"Bence ambulansı ara iyi görünmüyorsun evdekinlere mesaj atarız lütfen ambulansı ara" yazıp telefonu uzatınca "tamam arıyorum ama kurban olayım sakinleş sen tamam mı ve biraz da nefes al tutma nefesini" dediğinde fark ettim nefesimi tuttuğumu kendi telefonunu açtı ve sanırım ambulansı aradı

"Kardeşim ile kaza yaptık evet Güneş mahalleye ambulans" diyip adresi de verip kapattı. Yapabileceğimiz tek şey beklemekti. Ve Arel'in elini tutup derin nefes almaya çalıştım.

★
Hastane

Yasmin hanım, Mahir bey,Poyraz,Kağan,Bartu ve yanlarında Efe hepsi gelmişti. Arel ve ben ise yan yana yataklarda yatıyor onlara bakıyorduk

Benim elim sargıdaydı dizime de pansuman yapılmıştı,Arel'in de dirseği sargıdaydı ve anlında yara bandı vardı

Çaresizlik vallahi çaresizlik

"Anlatın bakayım siz nasıl kaza yaptınız" diye soran Mahir bey oldu. Nasılı mı var kaza işte

Arel konuştu "baba işte gidiyorduk bir araba karşıdan gelince sola kırdım araba gene gelince diğer tarafa kırarken sonrası malum işte" diyince bakışları bir an bana deydi ama geri önüne döndü

Mahir bey "Tamam ben bir doktorla konuşup geliyorum" diyip odadan çıkınca Yasmin hanımın bakışları bizim üzerimizde durdu ama bir şey demedi bakışlarında sadece sıcaklık ve korku vardı, yani sanırım...

Hastaneden ne zaman çıkarız ki?
Eee ben nasıl anlatayım ki şimdi sol elim sargıdaydı.

Her neyse bir şekilde anlatırım ya

Tam ellerimi oynatacakken telefonuma gelen mesajla durdum ve telefonu elime alıp baktım ablam yazmıştı

Ablamm:Saye'm iyi misin kaza yapmışsınız geleceğim yanına tamam mı şuradan çıkayım geleceğim

Yazmıştı başka hiç bir şey yoktu. Nereden çıkacaktı? O odadan mı? O karanlık odada mıydı? Orası soğuk olurdu. İnsanı yaz ayında bile üşütecek bir soğuk..

Mahir bey odaya tekrar gelince konuştu "taburcu olabilirmişiz işlemleri hallettim" diyince ayaklarımı hasta yatağından sarkıttım ve ayağa kalktım ayağım acıyordu ama çok sorun değildi. Kafamı hafifçe çevirip Arel'e baktım o da Bartu'nun omzuna tutunurken ayağa kalkmıştı bile

Ailecek hastane odasının kapısından çıkıp aşağıya indik ve arabaya binip eve gitmeye başladık.

★

Eve gelmiştik. Odamda yatakta uzanmış tavanla bakışıyordum bildiğimiz. Konuşabilsem şarkı söylerdim. Yani şarkı söylemeyi seviyorum,severdim...

Kapı açılınca olduğum yerde doğruldum Poyraz gelmişti odaya

"Naber ikiz" diyince elimi iyi anlamında havaya kaldırınca yanıma geldi

"Annemler yemeğe çağırıyor bana da 'Poyraz koş Saye'yi çağır' diyince bende koşa koşa çıktım bak vallahi seni çağırayım derken merdivenden aşağı uçuyordum" diyince güldüm

"Ama komik mi be ikizimsin bide" diyince o da güldü ama harbi komik

"He bide seni kucağıma yada sırtıma alıyım mı dizin acıyorsa" diyince kafamı iki yana hayır anlamında salladım telefonu elime alıp notlar kısmına girdim

"Yok yokk gerek yok acımıyor zaten" yazıp uzatınca okuyup konuştu

"Tamam bide bence sen bana en kısa sürede işaret dili öğret telefon üzerinden yazmak zorunda kalmazsın" diyip göz kırptı. Tatlı bir ikiz kardeşe sahibim

İkimizde ayağa kalkınca onun kolundan destek alarak yürüdüm çok acımıyordu en azından ateşin yaktığı kadar acımıyordu.

Geçmiş
O soğuk karanlık odadaydım,evet gene gene ve gene oradaydım niye biliyor musunuz? Sınavdan 88 aldığım için ve yemeğe saatinde inmeyip odamın kapısını kilitlediğim için.

Elindeki metal çubuğu annem -yani benim annem sandığım kadın- ateşin üzerinde tutarken babam -yani benim babam sandığım adam- hareket etmeyeyim diye beni tutmak ile meşguldü bana niye bunu yaptıklarını hala daha anlamıyorum. Zaten konuşamamak şu evde yaşadığım en büyük lanetlerden biriyken bunları neden yapıyorlardı? Abla diye bağırmak istedim ama lanet olası sesim gene çıkmadı. Kafamı iki yana saklarken o kadının bakışlarında sadece canilik ve intikam vardı.

"Korkma güzel kızım" diyince yüzünde bir gülümseme oluştu ruh hastası kadın. Nefret ediyorum ondan.

Asla beklemediğim bir şekilde ateş gibi olan metal çubuk ayağımla birleşince bağırmak istedim ama bağıramadım.
Kaçmak istedim kaçamadım.
Lanet olsun ki hiç bir şey yapamadım!

Ayağımı hareket ettirmek için uğraşıyordum ama olmuyordu. Bir süre tuttuktan sonra demir çubuğu çekip kenara bir yere atınca bacağımdaki ve kolumdaki eller gevşedi sırtım yer ile buluşunca anne baba sandığım insanlar odadan çıktı.

O geceden geriye hatırladığım tek şey asla dinmek bilmeyen göz yaşlarım ve titremelerimdi.

Size tekrar sorayım insan evladına yapar mı bunu?

★
Günümüz
Hepimiz aşağıda yemek masasında oturup yemek yiyorduk daha doğrusu ben yemiyor gibiydim çünkü canım hiç bir şey istemiyor ki

"Kızım niye yemiyorsun" diyen Yasmin hanımın sesiyle ona baktım ve ellerimi oynatıp konuştum

"Canım istemiyor" diyince bir baktı ve gülümsedi

"Ama öyle olmaz bak bir şeyler yemen lazım güzelim iki lokma ye bari" diyince kırmamak için kafamı salladım ve birkaç bir şey attım ağzıma onun haricinde masadan çıt çıkmıyordu ki Poyraz konuşana kadar

"Yemekten sonra vs atıcak var mı!" Diyen neşeli sesine karşı Kağan

"Tabiki ben-" derken Mahir beyde konuştu

"Tabikii kimse çünkü yemekten sonra sen derslerinin başına geçiyorsun 15 günlük tatil diye kaytarmak yok" diyince Poyraz'ın asılan yüzü çok komikti ama olsun vallahi komik.

Böyle böyle yemek bitince hepimiz odalara çekildik sanırım Efe uyumuştu,Kağan,Bartu, Arel falan da uyumuş olabilir ama Poyraz en son ders çalışıyordu daha doğrusu masada uyuyordu

Telefonuma gelen bildirim sesi ile kafamı test kitabından kaldırıp oraya baktım bir video vardı.

Hassiktir.

Saçlarımı kestikleri ve bacağıma o kızgın metalin deydiği o video vardı altında ise bir yazı

0506******7; Eğer o sesin çığlık olarak bile bir daha çıkarsa bunların aynısı tekrar yaşanır seni o evden çıkarmak zor olmaz.

Tek yazan buydu

Bu neydi şimdi?

Selamlarrr

Bölüm nasıldıiiiii

Saye:16
Poyraz:16
Kağan:18
Bartu:20
Arel:23
Efe:4
Anne:Yasmin
Baba:Mahir