Ortak Proje

Edebiyat dersinde hocanın "Bu dönemki disiplinler arası proje için yan sınıfla ortak çalışacağız, eşlerinizi ben belirledim" demesiyle sınıfta hafif bir uğultu yükseldi. Serhan’ın adının yanına başka bir kızın ismi yazıldığında içimden sessiz bir hayal kırıklığı geçti. Ama asıl sürpriz, hocanın dudaklarından dökülen son isimle geldi

— "Belis, senin partnerin de yan sınıftan Batın."

Aramızdaki tek bir duvarın ayırdığı yan sınıftan biriyle eşleşmiştim. Ders bittiğinde herkes eşini bulmak için koridora dökülürken ben sıramda notlarımı topluyordum. Tam o sırada sınıfın kapısında bir hareketlilik oldu.

Batın elindeki defteri tek parmağında çevirerek kapıdan içeri girdi.

Rahat adımlarla doğrudan benim sırama doğru ilerledi. Önümdeki boş sandalyeyi ters çevirip oturdu, kollarını sandalyenin arkalığına yasladı.

— "Selam partner"
dedi sesi gayet rahat ve samimi bir tonda.

"Şansına bak, projedeki en zor adamı çektin. Yan sınıftan buralara kadar geldim senin için."

Onun bu birdenbire gelen rahatlığı ve şakalaşan tavrı beni biraz şaşırttı. Çünkü dün akşam kafede son derece sessiz ve mesafeli bir duruşu vardı.

— "Selam," dedim toparlanmaya çalışarak. "Yapacak bir şey yok, idare edeceğiz artık."

Batın kıkırdadı, gözlerini hafifçe kısarak bana baktı

— "Vay, demek idare edeceğiz? Baya özgüvenli bir giriş. Umarım sunum gününe kadar beni idare ederken yorulmazsın Belis."

— "Projenin çoğunu bana yıkmazsan yorulmam herhalde" dedim gülümsememi gizlemeye çalışarak.

— "Aşk olsun, ben hiç öyle birine benziyor muyum?" derken elini kalbine götürüp abartılı bir mağdur pozuna girdi.

Sonra bakışları bir an için sınıfın kapısında arkadaşlarıyla duran ve sahaya gitmeye hazırlanan Serhan’a kaydı.

Yüzündeki o şakacı ifade yerini anlık bir dikkat ve meraka bıraktı, ama hemen ardından tekrar bana dönüp o muzip edasına büründü.

— "Tamam şöyle yapıyoruz. Konu dağılımını ben hallederim, sen de bana çay ısmarlarsın. Bence tarihin en adil anlaşması."

— "Kantin çayıysa kabul" dedim hafifçe gülerek.

— "Pazarlık gücün takdire şayan" diyerek ayağa kalktı.

Sandalyeyi düzeltti, tam arkasını dönüp kapıya doğru yürüyecekken durdu ve bana doğru dönüp hafifçe eğildi

— "İyi çalış Belis, yan sınıfa rezil olmak istemem."

Göz kırpıp kendi sınıfına doğru gittiğinde arkasından bakakaldım. Batın’ın dünkü o sessiz halinin aksine bugün bu kadar rahat, esprili ve benimle şakalaşan tavrı şaşırtıcıydı.

Serhana’a olan hislerimin yarattığı o gergin havanın ortasında, Batın’ın bu beklenmedik enerjisi kafamı karıştırmaya yetmişti.