Geri Sayım Başladı

Dışarıdan bakan biri için hayatım son derece nizami ve olaysız görünürdü on yedi yaşında lisenin o yorucu ama bi şekilde insanı uyanık tutan temposunun ortasında, okulun koridorlarında koşturan Belis’tim işte.

Sıcak bir aile, kendi halimde sığınabileceğim huzurlu bir oda ve dışarıdan bakıldığında tıkır tıkır işleyen bir okul hayatı… Her şey tamda olması gerektiği gibiydi.

Tabii ki devasa bi detay dışında: Serhan

Geçen sene tam da bu zamanlar sıradan bir salı günü ders çıkışında başladı her şey. Bir insanın sadece koridordan geçişi ya da bir cümleye başlarken hafifçe gülümsemesi, bir başkasının iç dünyasını nasıl böyle darmadağın edebilirdi ki?

Onu ne zaman görsem göğsümün ortasına bir ağırlık oturuyor, kalbim ritmini tamamen şaşırıyordu. Bakışları kazara bana döndüğünde ne yapacağımı bilemeyip elimdeki defterlere sarılıyor ya da bakışlarımı kaçıracak rastgele bir nokta arıyordum. Bütün bir yılı bu hissi kendi içimde besleyip büyüterek ama ona tek bir kelime dahi edemeyerek geçirdim.

Tabii bu saklamaya çalıştığım fırtına, okulun ortasında tam bir sır sayılmazdı. Biri, her anımda yanımda duran ve tek bir nefesimden bile ne hissettiğimi anlayan en yakın arkadaşım Su. Diğeri ise Serhan’ında tayfasından, ne zaman ne yapacağı belli olmayan Bora. Kantin sırasını geçip sınıfa doğru adımlarken Bora bir anda önüme geçip yolumu kesti. O her zamanki sinir bozucu, muzip gülümsemelerinden birini takınmıştı.

— "Belis, bak bu iş artık mizah konusu olmaktan çıktı," dedi kolunu duvara dayayıp sesini hafifçe alçaltarak. "Tam bir yıldır adama bakıp bakıp için geçiyor. Ya bugün gidip onunla düzgünce konuşursun ya da Serhan’la bir sonraki basketbol maçında bu sırrı 'yanlışlıkla' ağzımdan kaçırırım. Haberin olsun."

Su anında araya girip Bora’nın koluna sertçe vurdu. "Bora bir rahat bırak kızı! Her şeye burnunu sokmak zorunda mısın sen? Sanki senin çok düzgün bir planın var da insanlara akıl veriyorsun!"

Bora omzunu silkip Su’ya döndü. "En azından bir yıldır köşeden izlemiyorum Su Hanım. Buna cesaret derler, senin pek bilmediğin bir kavram."

"Cesaretmiş! Patavatsızlığın adını cesaret koymuşsun sen," diye çıkıştı Su, gözlerini devirerek.

İkisinin arasındaki bu bitmeyen atışma her zaman ortamı hareketlendirirdi ama şu an içimdeki paniği bastırmaya yetmiyordu. Birbirlerine ne kadar değer verdiklerini, aslında ne kadar yakın olduklarını bilmesem bu kavgaları ciddiye alabilirdim ama Bora sırf gıcıklığına Su’yu damarından yakalamayı çok iyi biliyordu.

Su tekrar Bora’ya dönüp, "Ayrıca sana ne oluyor? Git kendi işinle ilgilensinize siz erkekler tayfası olarak!" dedi.

O sırada koridorun ilerisinden bir kahkaha yükseldi. Bizim sınıftan Utku, Cihan, Efe ve Eren, Serhan’ın etrafını sarmış yine bir şeyler hakkında iddialaşıyorlardı. Cihan her zamanki gibi eliyle bir şeyler anlatıyor, Efe ile Eren ona takılarak gülüşüyordu. Utku ise Serhan’ın omzuna pat pat vurup bir sonraki dersin hocası hakkında bir şeyler söylüyordu. Hepsi aynı gruptaydı, sınıfta da sürekli birlikte takılırlardı.

Derken bir anlığına, sadece birkaç saniyeliğine Serhan başını gruptan tarafa doğru çevirdi.

Bakışları koridorun ortasında, tam olarak olduğum yerde durdu.

Aramızdaki o birkaç metrelik mesafe bir anda yok oldu sanki. Göz göze geldik. Zamanın akışı ağırlaştı, etraftaki çocukların bağrışmaları, Bora ile Su’yun arkadaki atışması bir an için tamamen silindi. Kahverengi gözlerinde çözemediğim, hafif meraklı bir ifade vardı.

Biliyormuş gibi mi bakıyordu, yoksa tamamen tesadüf müydü, ayırt edemiyordum. Sadece birkaç saniye sürdü ama bana bir ömür gibi geldi. Kalbimin boğazımda attığını hissettim. Kalabalığın içinden bana bakarken hafifçe kaşları havalandı, sanki bir şey söyleyecekmiş gibi oldu ama hemen ardından Utku onu kolundan çekip sınıfa doğru sürükledi.

Göz temasımız koptuğunda derin bir nefes alabildim.

Bora bana bakıp sırıttı. "Gördün mü? Adam sana bakıyor işte. Bence son şansını iyi değerlendir Belis, yoksa devreye ben giriyorum."

"Bora, yemin ederim seni bu koridorda rezil ederim," diye söze girdi Su hışımla. "Kızın üzerine gitme!"

İkisi yine birbirine girerken ben bahçeye ve sınıfa doğru dağılan kalabalığa bakıyordum. İçimi kaplayan o panik dalgasıyla ne yapacağımı bilmiyordum. Ya bugün her şeyi riske atıp karşısına çıkacaktım ya da Bora’nın bu patlamaya hazır bombayı Serhan’ın kucağına bırakmasını izleyecektim.

Bölüm Sonu

Merhaba önceliklee, bu benim Vaveyla platformundaki ilk kitabım biraz acemi olabilirim ve bölümü uzun tutmaya çalıştım umarım okumaktan sıkılmamışsınızdır 🥹 Geri dönüşlerinizi benimle paylaşırsanız çok sevinirim sonraki bölümde görüşmek üzere 🩷