22. bölüm / 23
Yanlış Kişi | TAMAMLANDI22
Bölümler 23Şu an: 22
- 1 1172 kelime
- 2 2158 kelime
- 3 3173 kelime
- 4 4196 kelime
- 5 5251 kelime
- 6 6277 kelime
- 7 7431 kelime
- 8 8141 kelime
- 9 9592 kelime
- 10 10573 kelime
- 11 111.283 kelime
- 12 12282 kelime
- 13 13133 kelime
- 14 14349 kelime
- 15 15 Sezon finali2.513 kelime
- 16 16270 kelime
- 17 17215 kelime
- 18 18371 kelime
- 19 19252 kelime
- 20 20403 kelime
- 21 21281 kelime
- 22 22277 kelime · Okuduğun bölüm
- 23 23 ★ Final1.410 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Karsen ile barışmamızın üzerinden bir hafta geçmişti. Engeli kaldırdığım gün barışmıştık. Gece arayıp, konuşmuştuk.
Geceyi onla sabahlayarak geçirmiştim. Bugün artık Muğla'ya geri dönüyorduk. Dedemin durumu gittikçe iyileşiyordu. Ablamın izni bittiği için bugüne bilet almıştık.
Dün kuzenlerler merkeze inmiş, gezmiştik. Hava güzel olduğu için lunaparka falan gitmiştik. Güzel bir vakit geçirmiştim burada.
Aileyle vedalaştıktan sonra dayım bizi otogara bıraktı sağ olsun. Otobüse geçip kalkmasını bekledik bir süre. Dört koltuk için bilet almıştık. Maalesef üçlü koltuk olmadığı için birimiz başkasıyla oturmak yerine iki koltuğuda ayarlamıştık. Şanslı kişi olarak ben kapmıştım. Annem ve ablam önümde oturuyordu.
Kulaklığımı çantamdan çıkardım. Telefona baktığımda Karsen'in attığı mesajları gördüm. Eşek gibi gülümsediğimi görmesemde biliyordum. On dakika önce son mesajı atmıştı.
Karsen: Ne yapıyorsun?(13.46)
Siz:Otobüsteyim kalkmasını bekliyorum
Siz: Sen ne yapıyorsun?
Beş on dakika sonra çevrimiçi oldu. Yazıyor simgesi belirdi.
Karsen: Ben de yemek yiyordum güzelim. Dikkatli ol.
Siz: Afiyet olsun canım
Siz: Merak etme
Telefon ekranında birkaç saniye daha kaldım. Mesajını tekrar okurken istemsizce dudaklarım kıvrıldı.
Karsen: Varınca haber ver.
Siz: Tamam anne.
Karsen: Anne mi?
Siz: Evet.
Karsen: Ben sana sevgilim diyorum, sen bana anne diyorsun.
Siz: Sevgilim mi?
Karsen: Bir problem mi var?
Siz: Yok.
Siz: Hoşuma gitti sadece.
Telefonu göğsüme doğru indirip başımı koltuğa yasladım. Bir hafta önce birbirimize girmemişiz gibi konuşabilmemiz hâlâ garip geliyordu. Daha doğrusu, aramızdaki o mesafenin bir gecede nasıl kaybolduğunu anlayamıyordum.
Belki de bazı insanlar hayatından çıkınca değil, geri dönünce yerini belli ediyordu.
"Ne sırıtıyorsun?" Başımı kaldırdığımda ablamın koltuğunun arasından bana baktığını gördüm.
"Bir şey yok."
"Bir şey yokmuş."
Annem de dönüp yüzüme baktı. "Kimle konuşuyorsun?
"Kimseyle." Ablam hemen lafa girdi.
"Karsen."
"Sana ne!" diye çıkıştım çirkefçe.
"Rahat bırak kızı, Aylin."
Savun beni momy big bogs!
★
Bölüm etkileşimi
