Bölüm 5 - Sesini Tanıyorum

Adrian, elindeki fotoğrafa uzun süre baktı.
Çocukluk hâli olduğundan emindi; eski fotoğraflarını nadiren açsa da o yüzü tanımamak mümkün değildi.
Yanındaki çocuk ise Elliot'tı.
Bu, tesadüf olamayacak kadar açıktı.
Telefonunu eline alıp Elliot'ın numarasını aradı.
Telefon birkaç kez çaldıktan sonra açıldı.
Elliot: Saatin kaç olduğunun farkında mısın?
Adrian: Fotoğrafı gördün mü?
Elliot: Hangi fotoğrafı?
Adrian: Çocukluk fotoğrafımızı.
Karşı tarafta sessizlik oldu.
Adrian: Elliot?
Elliot: Nereden buldun onu?
Adrian: The Blacklist gönderdi.
Elliot'ın nefesi değişti.
Elliot: Bana gönder.
Adrian fotoğrafı mesajla iletti.
Birkaç saniye sonra Elliot tekrar konuştu.
Elliot: Bu fotoğrafı daha önce hiç görmedim.
Adrian: Fotoğraftaki çocuk sensin.
Elliot: Biliyorum.
Adrian: O zaman bana ne sakladığını anlat.
Elliot: Adrian, sana yalan söylemiyorum; gerçekten hatırlamıyorum.
Adrian: Beni çocukluğumdan beri tanıyorsun ve hatırlamıyor musun?
Elliot: Belki de hatırladığım şeyler sandığımdan daha azdır.
Adrian gözlerini kapattı.
Elliot'ın sesinde ilk kez şaka yapmaya çalışan birinin değil, gerçekten korkan birinin tonu vardı.
Adrian: Yarın konuşacağız.
Elliot: Tamam.
Adrian: Ve bu kez hiçbir şeyi atlamayacaksın.
Elliot: Söz veremem.
Adrian'ın çenesi gerildi.
Adrian: Neden?
Elliot: Çünkü sana anlatacaklarımın hepsini ben de bilmiyorum.
Telefon kapandığında Adrian'ın kafasındaki sorular cevaplardan daha fazlaydı.

Ertesi gece Elliot, kampüs radyosunun küçük stüdyosunda tek başına oturuyordu.
Saat gece yarısına yaklaşıyordu.
Mikrofonun ışığı yandığında yüzündeki gerginlik yerini alışıldık rahatlığına bıraktı.
Elliot: İyi geceler, Northwood. Gece yine uzun, kahveler yine soğuk ve bazılarımız hâlâ uyumamak için saçma bahaneler buluyor.
Kendi sözlerine hafifçe güldü.
Elliot: Bu gece biraz farklı bir program yapacağız. Bazen insan geçmişini hatırlamaz ama geçmişi onu hatırlamaya devam eder. Garip, değil mi?
Kulaklığını düzeltti.
Elliot: Belki de bazı anıları kaybetmiyoruzdur. Sadece onları hatırlarsak ne hissedeceğimizden korkuyoruzdur.
Stüdyonun dışında bir görevli başparmağını kaldırdı.
Elliot müziği başlattı ve mikrofonu kapattı.
O sırada stüdyonun kapısı açıldı.
Adrian içeri girdi.
Elliot onu görünce şaşırdı.
Elliot: Burada ne işin var?
Adrian: Yayınını dinliyordum.
Elliot: Sen mi?
Adrian: Şaşırma, internet diye bir şey var.
Elliot gülümsedi.
Elliot: Beni dinlediğini düşünmek tuhaf.
Adrian: Sadece merak ettim.
Elliot: Neyi?
Adrian: İnsanların seni neden bu kadar sevdiğini.
Elliot'ın yüzündeki gülümseme yavaşça değişti.
Elliot: Peki, buldun mu cevabı?
Adrian: Henüz değil.
Elliot: Demek daha çok dinlemen gerekecek.
Adrian gözlerini devirdi.
Adrian: Kendini fazla önemseme.
Elliot: Geç kaldın, çoktan önemsedim.
Adrian istemeden güldü.
Elliot bunu fark etti ama bu kez onunla dalga geçmedi.
Bir süre sonra yayın tekrar başladı.
Elliot mikrofona döndüğünde sesi değişti; daha sakin, daha içten bir tona büründü.
Elliot: Bazen birine söyleyemediğiniz şeyleri binlerce kişiye anlatabilirsiniz. Çünkü binlerce kişinin sizi gerçekten tanımayacağını bilirsiniz.
Adrian, stüdyonun köşesindeki sandalyeye oturdu.
Elliot konuşmaya devam etti.
Elliot: Ama bir kişi sizi gerçekten tanıyorsa, ondan saklanmak çok daha zordur.
Adrian'ın bakışları Elliot'ın üzerinde kaldı.
Bu sözlerin kendisiyle ilgili olup olmadığını bilmiyordu.
Ama ilk kez Elliot'ın neşeli tavrının altında başka bir şey olduğunu açıkça görüyordu.

Yayın bittiğinde Elliot kulaklığını çıkardı.
Elliot: Peki, Bay Blackwood, eleştiriler?
Adrian: Fena değildi.
Elliot: Fena değildi mi?
Adrian: Evet.
Elliot: Bir gün senden güzel bir iltifat alabilirsem bunu tarihî bir olay olarak kaydedeceğim.
Adrian: Bekleme.
Elliot güldü.
Sonra yüzü ciddileşti.
Elliot: Fotoğraf hakkında konuşmamız gerekiyor.
Adrian: Evet.
Elliot masanın çekmecesinden küçük, eski bir kutu çıkardı.
Kutunun kenarları yıpranmıştı.
Elliot: Bunu geçen yıl taşınırken buldum.
Adrian kutuya baktı.
Elliot kapağı açtı.
İçinde eski bir anahtarlık, birkaç solmuş fotoğraf ve üzerinde küçük bir yıldız bulunan metal bir bileklik vardı.
Adrian'ın nefesi kesildi.
Adrian: Bu bileklik...
Elliot: Fotoğraftakiyle aynı.
Adrian: Neden sende?
Elliot: Çünkü onu yıllar önce birine verdim. Sonra o kişiyle ilgili hatırladığım her şey bulanıklaştı.
Adrian: Bana neden daha önce söylemedin?
Elliot: Çünkü seni tanımıyordum.
Adrian: Fotoğrafta birlikteyiz.
Elliot: Biliyorum.
Adrian kutunun içindeki fotoğraflardan birini aldı.
İki küçük çocuk, bir parkta yan yana oturuyordu.
Fotoğrafın arkasında iki isim yazılıydı.
Adrian ve Elliot.
Altında da bir tarih vardı.
Adrian parmağını yazının üzerinde gezdirdi.
Adrian: Bunu kim yazdı?
Elliot: Bilmiyorum.
Adrian: Bu fotoğrafı saklamışsın.
Elliot: Kutuyu bulduğumda içindeydi.
Adrian: Ve hiç araştırmadın mı?
Elliot: Araştırdım.
Adrian başını kaldırdı.
Elliot: Çocukluğumla ilgili bazı şeyleri hatırlamıyorum. Ailemle konuştum ama konuyu her açtığımda değiştirdiler. Bir süre sonra sormayı bıraktım.
Adrian'ın sesi alçaldı.
Adrian: Benim ailem de bazı yılları konuşmayı sevmiyor.
Elliot ona dikkatle baktı.
Elliot: Belki de ikimiz de aynı şeyden kaçıyoruz.
Adrian cevap vermedi.
Kutuyu kapatırken eli hafifçe titredi.
Elliot bunu fark etti ama dokunmadı.
Elliot: Adrian, bunu birlikte çözebiliriz.
Adrian: Sana güvenmem için bir nedenim yok.
Elliot: Biliyorum.
Adrian: Ama bir neden bulmak istiyorum.
Elliot'ın yüzünde küçük, gerçek bir gülümseme belirdi.
Elliot: Bu, senden aldığım en güzel cümle olabilir.
Adrian: Abartma.
Elliot: Geç kaldın.

Adrian o gece odasına döndüğünde kutunun içindeki fotoğrafın bir kopyasını telefonuna kaydetmişti.
Ekranda çocukluk fotoğrafı duruyordu.
İki çocuk yan yana oturuyordu.
Birbirlerine o kadar yakınlardı ki omuzları birbirine değiyordu.
Adrian, fotoğrafın arkasındaki yazıyı tekrar düşündü.
Birbirinize verdiğiniz sözleri hatırladığınızda...
Telefonuna yeni bir mesaj geldi.
Bu kez gönderen yine bilinmeyen numaraydı.
Bilinmeyen gönderici: Onun sesini hâlâ hatırlıyorsun, değil mi?
Adrian'ın parmakları hareketsiz kaldı.
Bir anlığına zihninde belirsiz bir anı canlandı.
Bir park.
Küçük bir çocuk.
Ve kendisine gülümseyerek bir şey söyleyen tanıdık bir ses.
Ne söylediğini hatırlayamıyordu.
Ama o sesi tanıyordu.
Mesajın devamı geldi.
Bilinmeyen gönderici: Yarın ona çocukken verdiğin sözü sor.
Adrian hemen cevap yazdı.
Adrian: Sen kimsin?
Mesaj iletildi.
Cevap gelmedi.
Adrian telefonunu masaya bıraktı.
Yarın Elliot'a soracağı çok şey vardı.
Ama en çok korktuğu soru, Elliot'ın vereceği cevap değildi.
Kendi hatırlayacağı cevaptı.