0.9

•••

Okul için saat 6’da kalkmıştım. 6’DA

Üstümü başımı giyinip hazırlandım. Kahvaltı yapmak için annemin yanına gittim. Önüme koyduğu tabağı yedim ve evden çıktım. Durağa doğru yürüdüm ve otobüsün gelmesini bekledim. O sırada yanıma Zülal ve Bade geldi. Birlikte otobüse bindik ve gittik. Okula vardığımda ilk dersimiz nalet olası coğrafyaydı. Nefretti

Yok haritaymış yok şu adamlar bilime çok önemli katkıda bulunmuş falan. Napayım?

Yaptılarsa yaptılar abi ne yapayım ben?

Hocamız zaten illet bi hocaydı. Derste gözünü sürekli kırpana bile kızıyodu. Dersime girdim ve hızlıca dersin geçmesini diledim.

‘

5. Dersin sonuna geldiğimizde Bade ve Zülal ile dışarı çıkıp voleybol oynamıştım. Sonra ise geri derselere dönüp test çözmüştüm.

‘

Eve döndüğümde direk ödevlerime oturmuş ve sonrasında yemeğimi yemiştim. Proje ödevim için bir kız arkadaşım bize gelecekti. Sena

Geldiğinde ise araştırma yaparak projemizi tamamlamaya çalışıyoruz. “İmkansız aşk diye bişey varmıdır?” Diye sordu bi anda. Kafamı kaldırdım ve ona baktım. “Vardır” dedim. “Mesela” dediğinde elimdeki işi bırakıp ona döndüm. “Romeo ve Juliet, Ferhat ile Şirin” dedim. “ Klasik örnekler” dedi Sena. Kafamı salladım. “ Çevrende varmı? Klasik olmayan örnekler mesela” dedi.

Diyememiştim karşındaki öyle bir aşk yaşıyor diye…

•••

Sena’nın sorusuna cevap vermek yerine önümdeki kâğıda baktım.

“Yok,” dedim sonunda. “Çevremde yok.”

Yalan

Hem de öyle küçük bir yalan değildi bu.Sena kaşlarını kaldırdı. “Emin misin?”

“Eminim.”

“Hiç mi?”

“Hiç.”

Bana birkaç saniye boyunca şüpheli şüpheli baktı. Sonra omuz silkip tekrar bilgisayarına döndü
“Tamam. Neyse, bunu araştırmaya yazalım mı?”

“Yazalım.”

Konuyu kapattığını sanmıştım.Ta ki birkaç dakika sonra tekrar konuşana kadar.

“Peki sen olsan?”

“Ne?”

“İmkânsız olduğunu bildiğin birini sever miydin?”

Elimdeki kalem durdu. Bir an cevap veremedim. “Bilmem.”

“Bu kadar mı?”

“Evet.”

“Çok ruhsuzsun.”

Güldüm. “Sen de çok soru soruyorsun.” Sena da güldü ve tekrar bilgisayarına döndü.Ben ise önümdeki yazılara bakıyormuş gibi yaptım. Aslında hiçbirini okumuyordum.

Çünkü aklım çoktan başka bir yerdeydi.

İmkânsız aşk…İki kelime.Ama insanın hayatında bazen iki kelimeden çok daha fazlası olabiliyordu.Bazen bir insanı seviyorsun ama bunu kimseye anlatamıyorsun.Bazen sadece uzaktan bakmakla yetiniyorsun.Bazen de onun seni hiçbir zaman aynı şekilde görmeyeceğini bile bile…Sevmeye devam ediyorsun.Telefonum masanın üzerinde titredi.Ekrana baktım.Bir mesaj gelmişti.Adını görünce istemsizce yüzümde küçücük bir gülümseme oluştu.Sena bunu fark etti.

“Kim?”

Telefonu hemen ters çevirdim.
“Hiç.”

“Kim ama?”

“Kimse.” Sena gözlerini kıstı.

“Sen bir şeyler saklıyorsun.”

“Saçmalama.”

“Kesin saklıyorsun.”

Gülerek başımı salladım.

“Projeye dön.”

Ama telefonum tekrar titredi.Bu kez ekrana bakmadım.Çünkü kim olduğunu zaten biliyordum.
Ve bazen insanın en çok görmek istediği isim, aynı zamanda en çok saklamak zorunda olduğu isim oluyordu.

Arkadaşlar bölim yazmakta zorlanıyorum çünkü müsait bile olamıyorum. Sabah 6’da kalkıp eve 4’te dönüyorum. Ödevlerim var tekrar yapıyorum saat 7 oluyor.

Aralarda yazıyorum. Ama kelimenin az olmasınıda istemiyorum. O yüzden bölümler geç geliyor.

Öptümmm💙