9. bölüm · Yağmurdan Sonra

Bölüm 9 – Yeniden “Bazı insanlar geri gelmez. Yeniden başlar.”

Ayshe Daisy

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 Bölüm 1 – Gidiş “Bazı yolculuklar kaçmak için değil, kendine varmak içindir.” 2 Bölüm 2 – Yabancı Şehir “Bir şehir seni tanımıyorsa, kendini yeniden anlatabilirsin.” 3 Bölüm 3 – Karşılaşma Bazı bakışlar tesadüf değildir, sadece erken gelir.” 4 Bölüm 4 – Zıtlıklar “İki hayat çarpıştığında, kimse aynı kalmaz.” 5 Bölüm 5 – Yakınlaşma “Duvarlar inerken, korkular ses çıkarmaz.” 6 Bölüm 6 – Çatlak “Suskunluk bazen bir cevaptır. En ağır olanından.” 7 Bölüm 7 – Ayrılık “Gitmek her zaman terk etmek değildir.” 8 Bölüm 8 – Zaman “Zaman iyileştirmez. Yer açar.” 9 Bölüm 9 – Yeniden “Bazı insanlar geri gelmez. Yeniden başlar.” 10 Bölüm 10 – Birlik “Yan yana durabilenler, gerçekten güçlüdür.” 11 Final – Yağmurdan Sonra “Toprak gibi biten hikâyeler, uzun yaşar.”

Sergi salonu kalabalıktı ama sesler Defne’ye uzaktan geliyordu.

Axel karşısındaydı. Eskisinden farklıydı; daha sade, daha az savunmalı. Defne de farklıydı. Gözlerinde acele yoktu.

“Uzun zaman oldu,” dedi Axel.
“Yeterince,” dedi Defne.

Birlikte sergi boyunca yürüdüler. Resimler hakkında konuştular, aralara sessizlikler girdi. Bu kez sessizlikler, kaçmak için değil, düşünmek içindi.

Axel durdu.
“Sana bir şey söylemek istiyorum,” dedi. “Ama bu bir rica değil.”

Defne başını salladı. “Dinliyorum.”
“O gün sustum,” dedi Axel. “Çünkü seçim yapmaktan korktum. Şimdi korkmuyorum. Ama seni geri istemiyorum.”

Defne kaşlarını hafifçe kaldırdı. “Nasıl yani?”

“Seni yanıma çağırmıyorum,” dedi Axel. “Yanında yürümek istiyorum. Aynı hızda. Aynı cesaretle.”

Defne’nin kalbi hızlandı ama yüzü sakindi.
“Ben de bir şartla dinlerim,” dedi. “Bir daha susmayacağız.”

Axel tereddüt etmeden başını salladı. “Söz.”

*

O akşam birlikte yürüdüler. Yağmur başladı. İkisi de sığınmacı. Axel montunu çıkarmadı. Defne de istemedi.

“Değişmişsin,” dedi Axel.
“Evet,” dedi Defne. “Artık kendimden vazgeçmiyorum.”
“Ben de,” dedi Axel. “Bu yüzden buradayım.”
Defne durdu. “Tekrar denemek, eskiye dönmek değildir,” dedi. “Biliyorum,” dedi Axel. “Bu, yeni bir yol.”

Defne gülümsedi. “O zaman yavaş yürüyelim.”

*

O gece ayrılırken sarılmadılar.
Ama ayrılırken, aynı yönde yürüdüler.

Defne eve vardığında ilk işi defterine açtı:

“Bazı insanlar geri gelmez. Yeniden başlar.”

*

Axel ertesi hafta ailesinin evine gitti. Bu kez akşam yemeği için değil, konuşmak için. Masaya oturmadı. Ayakta kaldı.

“Bir karar verdim,” dedi.

Annesi bakışlarını kaldırdı. “İşle mi ilgili?”

“Hayatımla,” dedi Axel. “Kiminle olduğum, nasıl yaşadığım ve neyi kabul etmediğimle.”

Sessizlik oldu.

“Defne ile birlikteyim,” dedi Axel. “Ama bu, sizden onay almak için söylediğim bir şey değil. Sınır çizmek için.”

Babası derin bir nefes aldı. “Bedeli olur.”

Axel başını salladı. “Olacağını biliyorum. Ödemeye hazırım.”

İlk kez, korku yerini sakinliğe bıraktı.

*

Defne için seçim daha sessizdi.
Axel’le buluşmadan önce Mira’ya uğradı.

“Tekrar başlıyorum,” dedi.

“Aynı yerden mi?”

“Hayır,” dedi Defne. “Aynı insanla bile değil. Ben değiştim.”

Mira gülümsedi.
“O zaman korkma.”

*

Axel’le parkta buluştular.
Defne doğrudan konuştu.

“Benim şartlarım var,” dedi.
“Hayatım var. Hayallerim var. Ve bir gün gitmem gerekirse, beni tutmayacaksın.”

Axel gözlerini kaçırmadı.
“Tutmayacağım,” dedi. “Yanında yürüyeceğim.”

“Bir şey daha,” dedi Defne. “Bir daha benim adımı fısıltıyla savunmayacaksın. Yüksek sesle söyleyeceksin.”

Axel gülümsedi. “Bunu zaten yapıyorum.”

O gün ilk kez el ele yürüdüler.

Ne acele vardı. Ne saklama.

Sadece seçilmiş bir yol.

Defne defterine yazdı:

“Seçilmek güzel. Ama birlikte seçmek iyileştirici.”