8. bölüm · Yağmurdan Sonra

Bölüm 8 – Zaman “Zaman iyileştirmez. Yer açar.”

Ayshe Daisy

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 Bölüm 1 – Gidiş “Bazı yolculuklar kaçmak için değil, kendine varmak içindir.” 2 Bölüm 2 – Yabancı Şehir “Bir şehir seni tanımıyorsa, kendini yeniden anlatabilirsin.” 3 Bölüm 3 – Karşılaşma Bazı bakışlar tesadüf değildir, sadece erken gelir.” 4 Bölüm 4 – Zıtlıklar “İki hayat çarpıştığında, kimse aynı kalmaz.” 5 Bölüm 5 – Yakınlaşma “Duvarlar inerken, korkular ses çıkarmaz.” 6 Bölüm 6 – Çatlak “Suskunluk bazen bir cevaptır. En ağır olanından.” 7 Bölüm 7 – Ayrılık “Gitmek her zaman terk etmek değildir.” 8 Bölüm 8 – Zaman “Zaman iyileştirmez. Yer açar.” 9 Bölüm 9 – Yeniden “Bazı insanlar geri gelmez. Yeniden başlar.” 10 Bölüm 10 – Birlik “Yan yana durabilenler, gerçekten güçlüdür.” 11 Final – Yağmurdan Sonra “Toprak gibi biten hikâyeler, uzun yaşar.”

Zaman, her şeyi unutturmuyordu. Ama yerini değiştiriyordu.

Aylar geçti. Defne sabahları artık aceleyle uyanmıyordu. Kitapçıdaki işidüzenli hâle gelmiş, raflar arasında kendine ait bir ritim bulmuştu. Akşamları yazıyor, bazen atölye hayalleri kuruyordu. Kimseye tutunmadan, kimseye kızmadan. Canı hâlâ acıyordu. Ama bu acı, onu küçültmüyordu.

Mira bir akşam ona baktı. “Değiştin,”dedi.
“Evet,” dedi Defne. “Ama eksilmedim.”

Axel içinse zaman daha sertti. İşinden ayrıldı. Ailesinin çizdiği yoldan ilk kez saptı. Yakın arkadaşı, Thomas’la uzun yürüyüşler yaptı, sessiz kaldı, düşündü.

Bir gün babasına: “Ben mutlu değildim,” dedi. Bu cümle evde yankılandı. Axel kaybettiğini sandığı şeyin sadece Defne olmadığını anladı. Kendini de kaybetmişti. Şimdi geri alıyordu.

*

Defne ile Axel aylarca karşılaşmadı. Ama aynı şehirde yaşamak, aynı gökyüzüne bakmak demekti.

Bir gün, Defne’nin çalıştığı kitapçının camında bir duyuruasıldı:

Yazı Atölyesi – Defne Kaya

Axel tesadüfen gördü. İçeri girmedi.Ama gülümsedi.

Defne ilk atölye gününden sonra defterine şunu yazdı:
“Artık kimse beni tamamlamıyor. Ben tamamım.”

*

Aylar sonra bir sergide karşılaştılar. Kalabalığın içinde
göz göze geldiler. Ne şaşkınlık vardı. Ne kaçış. Sadece tanıdık bir sessizlik.

Axel yanına yaklaştı.
“Merhaba,” dedi.
“Merhaba,” dedi Defne.

Bu kez sessizlik ağır değildi.