Yad topraklar kitap kapağı

2. bölüm / 3

Gıcık sarışın

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: Gıcık sarışın

꧁Günce Alin Göktuna'nın anlatımı ile...꧂

Burnuma dolan tozlarla gözlerimi yavaşça araladım. Aşırı tozlu bir yerdeydim. Kıvırcık saçlarım yüzümü çevrelemiş, beni adeta boğuyordu. Elimle yerden destek alarak yavaşça doğruldum, hafifçe gerinip hapşırdım. En son kendi odamda bayılmıştım; odam da bildiğim kadarıyla bu kadar tozlu değildi.

Gözlerimi tamamen açıp etrafa baktım. Tahta kutular, sandıklar, içeri sızan hafif gün ışığı ve havada dans eden toz zerrecikleri... Kaşlarımı çattım. Burası neresiydi? Dur bir saniye... Yoksa kaçırılmış mıydım?!

Telaşla ayağa kalkmaya yeltendim ama ayağım bir kumaşa takılıp yeniden yere yığıldım. Ne kumaşıydı bu? Alnımı ovuşturup üzerimdeki kıyafetlere baktım.

Lacivert, tülden kollu bir elbiseydi. Birisi benim kıyafetlerimi mi çıkarmıştı?! Bu kadarı da fazlaydı artık. Bir insanın kıyafetleri ondan izinsiz nasıl değiştirilirdi?

Bu kez daha dikkatli davranarak ayağa kalktım. Tam karşımda bir kapı vardı. Kaçırıldıysam muhtemelen kilitliydi ama şansımı denemekten başka çarem yoktu.

Kapıya doğru ilk adımı attım. İkinci adımı atmaya hazırlanırken kapı aniden açıldı. Olduğum yerde dona kaldım. İçeri uzun boylu, sarışın, mavi gözlü ve üstünde kraliyet kıyafetleri olan bir adam girdi. Kapıyı araladığı an o da en az benim kadar şaşkınlıkla donup kalmıştı.

Birkaç saniye birbirimize öylece baktık. Sonra adam yavaşça ağzını aralayıp pek de kahramanca olmayan bir çığlık attı:

"Sen kimsin?!"

Onun çığlığıyla birlikte benim ağzımdan da bir çığlık koptu. Hem beni kaçırıyor, hem kıyafetlerimi değiştiriyor, hem de bana kim olduğumu soruyordu!

Birkaç adım geri çekildim. "Asıl sen kimsin be?! Ben niye buradayım?! Bırakın beni hemen, pislik!"

Adamın gözleri şaşkınlıktan kocaman açıldı. Kaşlarını çattı ve beni tepeden tırnağa süzdü. "Sen... Hangi cüretle benimle böyle konuşursun?!"

Kendini ne sanıyordu bu? Üstüne bir kraliyet kostümü geçirip iyice havalara girmişti. Gören de prens sanırdı.

Alayla güldüm. "Sen kimsin lan? Hem beni kaçırıyorsun hem de saçma sapan rol kesiyorsun. Bırakın beni dedim!"

Adam gözlerini kısıp birkaç adım geriye gitti. "Muhafızlar! Atın şunu zindana!"

Tekrar güldüm. Ne saçmalıyordu bu böyle? Sarışın adam geri çekilmeye devam ederken içeri iki iri yapılı adam girdi. O an yüzümdeki alaycı öfke gülümsemesi anında silindi. Bunlar şaka yapmıyordu. "Abicim, ne oluyor burada?!" diye bağırdım.

Cevap vermeden beni iki kolumdan yakalayıp sürüklemeye başladılar. Depodan çıkıp uzun bir koridoru geçtikten sonra ağır, demir bir kapıdan içeri girdik. Parmaklıkların ardında bir sürü insan vardı. Kimisi ağlıyor, kimisi bana ölümcül bakışlar atıyor, kimisi de kendi halinde takılıyordu.

Beni boş bir hücreye atıp kapısını kilitlediler.

"Bakın! Ben buradan değilim diyorum, bırakın beni!" diye bağırdım ama nafile. Umurlarında bile değildim. Başımı sabır dilercesine yukarı kaldırıp ellerimle yüzümü kapattım. Gözlerim dolmuştu. Bunun sadece kötü bir rüya olmasını diliyordum.

Tam o sırada karşı taraftan bir ses geldi:

"Aaa, yeni bir arkadaş... Hem de buradan değil, öyle mi?"

Ellerimi yüzümden çekip gözlerimi kısarak karşıya baktım. Parmaklıkların ardında, herkesinkine benzer şekilde duvara bağlı bir tahta sedirin üzerinde uzanan bir adam vardı. O da tıpkı az önceki sarışın gıcık gibi uzundu. Gri-beyaz arası saçları, mavi gözleri vardı ve açıkçası bayağı da yakışıklıydı.

"Ne yaptın da buraya atıldın bakayım?" diye sordu gülerek.

Yüzümü ekşittim. Düştüğüm durum inanılmayacak kadar absürttü.

"Ya bak, ben... Ne oluyor ya?" diye mırıldandım oflayarak.

Adam beni baştan aşağı süzüp uzandığı yerden kalktı. Kendi hücresinde bana yaklaşabildiği kadar yaklaştı ve kaşlarını çattı. "Bu elbiseyi nereden buldun sen? Dur tahmin edeyim... Prensesin elbiselerinden çaldığın için mi buradasın?"

Göz devirdim. "Ya bak, sen bari inan bana. Ben odamdaydım... Ve... Buradayım işte. Bayıldım ve kendimi burada buldum. Nasıl olduğunu gerçekten bilmiyorum." Gözlerim yeniden yaşarmaya başlamıştı.

Kısa bir süre sonra o koskocaman demir kapıdan yine iki iri yapılı adam girdi. Hücremin kapısını açıp kollarımdan tuttular ve beni dışarı sürüklemeye başladılar. Beyaz saçlı adam gülümseyip arkamdan el salladı.

"Görüşürüz, kıvırcık."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

15okunma 2beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…