Yabancı

İşte asıl olay buydu
hayatımızdaki gülü
solduran da kader,
güldüren de yine
kaderdi.
🥀🌹
Okuldan eve dönerken ağzımı açmamıştım. Bugün de her zamanki gibiydi. Her zaman olduğum gibi dışlanmıştım. Ama bunun sebebi herhangi bir sıkıntı değildi. Dilim çok sivriydi. Ama ben bundan şikayetçi değildim
Haksızlığa asla göz yumamam. Sade bir yaşamım vardı. Abartıya gerek yoktu. Zaten ailesi olmayan bir kızın şımarık olması beklenemezdi değil mi?
Ben kim miydim? Ben Manolya Aren. Kendimi yanlızlığa adamıştım. Ailem ben 14 yaşındayken vefat etmişti. Neyse bu konulardan çok hoşlanmıyorum.
Mavi evimin önünde durdum. Annemle babam beni bu evde büyütmüştü. Sonra da 8 yıl kendimi büyüttüm ve hala buradayım. Boş zamanlarımda evimin önündeki cafede çalışır ve ihtiyaçlarımı karşılardım.
Kimse bana sahip çıkmamıştı. Ama ben kendime en güzel şekilde sahip çıkmıştım. Ben bunları düşünürken asansörün kapısı açıldı. Üst komşumuz indi asansörden bide bana Umay abla sahip çıkmıştı. Konuştuğum tek kişi oydu bu binada.
Beni görür görmez hemen gülümsedi.
Umay
"Manolyam nasılsın? Dersler nasıl gidiyor?"
Ben
"Her zamanki gibi abla."
Gelip yanaklarımı sıkmaya başladı.
Umay
"Bugün cafede çalışıcak mısın?"
Ben
"Evet."
Umay
"Anladım."
Ben
"Görüşürüz Umay abla."
Umay
"Görüşürüz güzelim."
O uzaklaşırken asansöre bindim. Ve 2. kata bastım. Günlerim aynıydı tuhaf hiçbirşey yoktu artık.
-Günlük Rutin-
•Uyan.
•Okula git.
•Okuldan gel.
•Hazırlan
•Cafeye çalışmaya git.
•Eve dön.
•Uyu.
Hergünüm böyleydi. Bazen Umay abla beni evine davet ederdi. Kafam dağılsın diye o kadar. Formamı çıkardım ve caddenin biz verdiği formayı giydim.
Cafeye gittim. Bugün cafe olduğundan daha kalabalıktı. Kimseye selam vermeden kasaya ilerledim. Ben geçer geçmez birtane kadın ve minik bir kız geldi.
Kadın
"Birtanem ne istersin?"
Kız
"Hmm bilmem. Portakal suyu alalım mı?"
Kadın
"Alalım. Hanımefendi biz bir portakal suyu ve bir latte alabilir miyiz?"
Onlara iç çekerek baktım.
Ben
"Tabiki."
İçecekleri hazırlarken içimde tek bir düşünce vardı annem vefat etmeseydi biz böyle mi olucaktık?
🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀
Yorgunlukla asansöre bindim ve eve girdim. Siyah pijamalarımı giyer giymez hemen kendim yatağa attım. Hergün yaptığım gibi bir umut telefonumu açtım ve açmamla bir mesaj düştü.
Kimdende acaba? Ama bana kim mesaj atardı ki. Bilinmeyen numaradandı mesaj. Merakla girdim.
0********: merhaba.🖤
Bu da kimdi. Ben mesajı okur okumaz çevrimiçi oldu.
Ben:Merhaba kimsiniz?
0********:Beni tanımadın mı? Alparslan ben.
Ben:Tanıyamadım.
0********:Leyla kuzen beni nasıl tanımazsın?
Ben:Ben Leyla değilim. Adım Manolya.
Kısa süreli bir bekleme oldu.
0********: Aaaa çok özür dilerim. Sanırım bir harfi yanlış yazdım. Sizi kuzenim sanmıştım.
Ben:Sorun değil.
0********:İsmin güzelmiş. Manolya kulağa çok güzel geliyor.
Ben:Teşekkür ederim. Biliyor musunuz? Hayattan umudu kestiğim günlerden birinde yazdınız. Siz yazınca içimde minik bir umut oluştu.
0********:O zaman iyiki yanlış bir rakam yazmışım.
Ben:İyiki.
0********:O zaman konuşmaya devam ediyor muyuz?
Ben:Bilmem.
0********:Senin umudunu büyütmek isterim Manolya.
Ben: :)
0********:Seni kaydediyorum Manolya.
Cevap vermeden kayıt kısmına girdim ve Alparslan yazdım. Sonra mesaj sayfasına döndüm.
Çevrimiçiydik ikimizde dakikalarca bekledikten sonra.
Alparslan:Niye hayattan umudunu kestin Manolya.
Ben:Belki daha sonra.
Alparslan:Peki..
Ben:İyi geceler.
Alparslan:İyi geceler Manolya.
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹