Beklemek

"Beklemeyi bilene
bekle dersen seni
ömrü boyunca
bekler."
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹
(2 ay sonra)
Beklemeyi bilmeyene hayat kolay. Çünkü mesela ben bazen düşünüyorumki babam kapıdan birgün girecek ve bana sonsuza kadar sarılacak diyorum.
Ama yıllardır sarılmadı gelmedi gülümsemedi bana gözlerini kısarak. Bir kez daha diyemedi beni Manolyam güzel kızım diye sevemedi.
Alparslan da gidicek diye delicesine korkuyordum. 2 ay olmuştu. Koca 2 ay 60 gün. O sanki babamdı ve ben yine onu bekliyordum. O da giderse gerçekten toparlanamazdım. Allahım koru onu.
Cafede akşama kadar çalışmış yatağımda uzanmış onun mesaj sayfasında hergün yaptığım gibi bekledim. Bir umut yazar diye. Belki aptalcaydı ama yapabileceğim hiçbirşey yoktu.
Belkide unutmuştu beni. Yazmaya başladım. Sanki okuyacak gibi.
Manolya:Gel artık Alparslan.
Manolya:Sende gitme.
Manolya:Yaşayamam.
Manolya:Lütfen sağsalım gel.
Manolya:Gel, yabancı askerim gel.
Manolya:Beni mahküm etme yanlızlığa.
Çaresizce profil fotoğrafına girdim. Tüm heybetiyle kamerada durmuştu. Acı yeşil gözleri kameraya sert ve bir o kadar kararlı bakıyordu.

(Profili)
Yakışıklıydı. Profilinden çıktım ve gördüğüm şey sesli gülmeme ve tüm üzüntümün gitmesini sağladı. Çevrimiçiydi.
Yazmaya başlayınca heyecanla yatağımda kendimi düzelttim.
Alparslan:Manolya kızı.
Manolya:Alparslan.
Alparslan:Geldim.
Manolya:Geldin. Yaran varmı?
Alparslan:Sadece bir kesik.
Manolya:Acıyormu canın?
Alparslan:Acımıyor.
Manolya:Babamda ben üzülmiyim diye hep acımıyor derdi.
Biraz bekleme oldu.
Alparslan:Biraz zorlu bir operasyondu. Ama başardık.
Mutlulukla gülümsedim o görmesede ona gülümsedim. Babama benziyordu.
Manolya:Babama benziyorsun?
Alparslan:Öyle mi?
Manolya:Evet o da askerdi. Yüzbaşıydı.
Alparslan:Tanışmak isterim.
Acıyla gülümsedim.
Manolya:Ama tanışamazsın.
Alparslan:Niye.
Manolya:Çünkü şehit.
Uzun bir süre yazmadı.
Alparslan:Manolya özür dilerim. Çok özür dilerim.
Manolya:Sorun değil. Yorgun musun?
Alparslan:Hayır senle konuşunca dinleniyorum.
Gülümsemem tekrar yayıldı yüzüme.
Manolya: :)
Alparslan: Gülümsemen nasıl Manolya? Görmek isterdim Manolya kızının gülüşünü.
Manolya:Belki görürsün birgün.
Alparslan:İnşallah.
Manolya:Barut mu kokuyorsun Alparslan?
Alparslan:Evet.
Manolya:Babam gibi.
Alparslan:Sana baban gibi sarılmayı çok isterdim.
Manolya:Belki birgün sarılırsın.
Aklıma bir güncelleme geldi. Belkide aynı şehirdeydik. Hâla niye sormadımki.
Manolya:Hangi şehirden yazıyorsun?
Alparslan:Mardin
Mardin mi? Babamın şehit olduğu yer..
Manolya:Ben İstanbuldayım.
Alparslan:Benim memleketimdesin.
Manolya:Aaa öylemii?
Alparslan:Yanımda olmasanda şahrimde ve sokaklarımdasın Manolya.
Manolya:Yanında olurum belki birgün.
Alparslan:Belki birgün yolum düşer İstanbul'a alırım seni Manolya Kızı.
Manolya:Belki sen değil ben gelirim şehrine.
Alparslan:İnşallah beni geldiğinde bulursun evimde
Manolya:Hangi ilçedesin? Ben Beyoğlunda.
Alparslan:Artuklu.
Manolya:

Aramızda tam 1477 kilometre var Alparslan.
Alparlan:İsterse milyon kere milyon kilometre olsun ben onuda aşmaya hazırım Manolya.
Bu söz tekrar tekrar yankılandı zihnimde..