Manolya

"Vasiyetimdir ki tacını
düşürmeye çalışanların
tacını yerden almasını
sağlayacaksın bu
hayatta."
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹
Sabah perdenin kenarından odama sızan güneşle uyandım. Bugün günlerden cumaydı ve ben okula gitmeliydim. Asla istemiyordum. Ama anneme söz vermiştim. Onun gibi doktor olucaktım.
Kahvaltımı hazırladım. Ben masaya oturur oturmaz telefonuma bildirim geldi.
Alparslan:Günaydın Manolya.
Hemen cevap yazmaya başladım.
Ben:Günaydınn.
Alparslan:Biraz erken uyanmışsın sanki.
Saat 6ydı.
Ben:Okula gidiyorum o yüzden.
Alparslan:Kaç yaşındasın?
Ben:18..
Sonra durakladım ve tarihe baktım.
2 Haziran...
Ben:Aslında 19 oldu.
Alparslan:Nasıl yani?
Ben:Bugün doğum günümmüş.
Alparslan:Öyle mi? İyi ki doğdun Manolya kızı.
Ben:Manolya kızı mı?
Alparslan:Evet doğum gününü unuttuğuna göre hayata erken adapte oldun sanırım.
Ben:Evet doğru. Neyse konuyu değiştirelim. Sen kaç yaşındasın?
Alparslan:24
Ben:Peki nasıl birisin?
Alparslan:Belki de uzaylıyımdir;)
Ben:Biraz komiğiz sanırım.
Alparslan:Sadece senin yanında. Sert biriyimdir.
Konuyu değiştirmeye çalıştım.
Ben:Mesleğin ne peki?
Alparslan:Askerim.
Ben:Neee gerçekten mi?
Gözlerimden birkaç yaş aktı.
Alparslan:Evet niye şaşırdın bu kadar.
Ben:Birini anımsattında.
Alparslan:Sanırım o biri senin için çok değerliydi.
Ben:Çok.
Gözümden yaşlar akarken yazıyordum.
Alparslan:Kim bu kişi söylemek istersen.
Ben:Kendime hatırlatmamaya çalıştığım biri. Konuşmayalım lütfen.
Alparslan:Tamam ama istediğin zaman konuşabiliriz.
Ben:Teşekkür ederim.
Mesaj sayfasından hemen çıktım ve başımı dizine yasladım. Ağlamam kuvvetlendi. Tek cümle insanı mahvedebiliyordu bazen. Asker.
Gözlerimdeki yaşı silip lavaboya girdim ve yüzümü yıkadım.
Okul formamı giydim ve okula doğru yürüdüm. O karanlık ve kasvetli binanın önünde durdum. İçeri girdim bahçede yürürken herkes bana küçümseyici bir şekilde bakıyordu. İnsanlar kendi eksiklerini insanlarla kapatmaya çalışırdı ne de olsa.
Birtane kız yanımdan geçerken bana çelme takınca yere düştüm. Herkes gülmeye başlayınca istifimi bozmadım ve bana çelme takan kıza ilerledim.
Kızın sarı saçlarını aşağı doğru çektim.
Kız
"Napıyorsun ya sen? Bırak saçımı."
Ben
"Emin ol bidaha bana çelme atarsan daha fazlasını yaparım."
Kızın saçını geriye çekip itince yere düştü. Arkama bakmadan sınıfıma ilerledim. Hak ettiğine hak ettiği gibi.
Sınıfa oturdum ve hocayı beklemeye başladım. Ama arkadan kafama kağıt gelince sertçe ayağa kalktım.
Ben
"Kim attı onu?"
Arkalarda oturan erkek
Erkek
"Napabilirsin ki."
Hemen yanına ilerledim ve onun saçını tuttuğum gibi kafasını sıraya çarptım.
Erkek
"Sen şimdi bittin. Ödeyeceksin herşeyin hesabını."
Ben
"Ödeyeceğim zaman hatırlatırsın canım."
Kafasını bıraktım herkes korkuyla bana bakmaya başladı. Korkutucu biri mıydım? Hayır sadece biraz kırgındım hayata. Belkide kendime.
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹
Alparslan:Günün nasıl geçti Manolya kızı?"
Ben:4 kişiyle kavga ettim.
Alparslan:Niye?"
Ben:Haketmişti hepsi.
Alparslan:Peki.
Ben:Senin günün nasıldı?
Alparslan:İyiydi. Lâl ile dışarı çıktım.
Lâl kimdi ki. Acaba sevgilisimiydi. Off saananeeee Manolya.
Ben:İyi.
İkimizde çevrimiçi kalakaldık. Dakikalar sonra
(16.27 Son görülme)
Telefonu kenara bıraktım. Acaba nolmuştu. Niye biranda çıkmıştı konuşmadan. En iyisi sus bence Manolya.
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹