Wendigo kitap kapağı

1. bölüm / 9

Algernon Blackwood — 1910 — I

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 9Şu an: Algernon Blackwood — 1910 — I

Wendigo
Algernon Blackwood
1910
I
O yıl, taze bir iz bile bulamadan ava çıkan epeyce avcı grubu vardı; çünkü Kanada geyikleri alışılmadık ölçüde ürkekti. Çeşitli Nimrod’lar da hayal güçlerinin gerçeklere uydurabildiği en iyi bahanelerle kendi ailelerinin yanına döndüler. Dr. Cathcart da ganimetsiz dönenler arasındaydı; ama onun yerine, vurulmuş bütün boğa Kanada geyiklerine bedel olduğunu söylediği bir yaşantının anısını getirmişti. Ne var ki Aberdeenli Cathcart, Kanada geyiklerinden başka şeylerle de ilgileniyordu; insan zihninin tuhaflıkları da bunlardan biriydi. Ancak bu özel öykü, Toplu Varsanı üzerine kitabında hiç anılmadı. Çünkü bir keresinde meslektaşlarından birine itiraf ettiği üzere, olayın bütününü sağlıklı biçimde yargılayabilmek için kendisi öyküde fazlasıyla yakından yer almıştı…

Kendisinin ve rehberi Hank Davis’in yanı sıra, genç Simpson da vardı; yeğeni, “Küçük Kilise”de görev yapması beklenen bir ilahiyat öğrencisiydi ve Kanada’nın taşrasına ilk kez gelmişti. Simpson’ın rehberi ise Défago’ydu. Joseph Défago, yıllar önce doğduğu Quebec eyaletinden ayrılıp Kanada Pasifik Demiryolu’nun yapımı sırasında Rat Portage’da kalakalmış Fransız kökenli bir Kanadalıydı. Orman işlerini ve taşra bilgisini eşsiz ölçüde iyi bilmesinin yanı sıra eski gezginci kayıkçı şarkılarını söyleyebilir, üstüne de çok güzel av öyküleri anlatabilirdi. Üstelik, ıssız yaradılışlı bazı insanları yabanın etkisi altına alan o benzersiz büyüye karşı derinden duyarlıydı; yabanın ıssızlığına, neredeyse saplantı denecek ölçüde romantik bir tutkuyla bağlıydı. Taşra yaşamı onu büyülüyordu; kuşkusuz, gizemleriyle başa çıkmadaki olağanüstü becerisinin nedeni de buydu.

Bu özel yolculukta Hank’in tercihi Défago olmuştu. Hank onu tanıyor, ona kefil oluyordu. Bir dostun yapacağı gibi ona sövüp saydığı da olurdu; üstelik gösterişli ama tümüyle anlamsız küfürlerden oluşan bir dağarcığı vardı. Bu yüzden iki güçlü, dayanıklı ormancının sohbeti sık sık epey canlı geçerdi. Ama Hank, eski “av patronu” Dr. Cathcart’a duyduğu saygıdan, bir de genç Simpson’ın “biraz papaz” olduğunu bildiğinden, bu küfür selini biraz olsun dizginlemeyi kabul etmişti. Elbette, ülkenin âdetine uyarak doktora “Doc” diye seslenirdi. Défago’ya karşı tek bir itirazı vardı: Fransız Kanadalı bazen Hank’in “lanet olası, kasvetli bir zihnin ürünü” dediği şeyleri sergiliyordu. Anlaşılan Hank, bazen onun Latin yaradılışına uygun davrandığını, hiçbir şey onu konuşturamadığında sessiz bir karamsarlık nöbetine tutulduğunu söylemek istiyordu. Yani Défago hayal gücü geniş ve melankolikti. Genellikle bu nöbetleri başlatan, “medeniyet” içinde fazla uzun süre geçirmesiydi; birkaç günlük yaban yaşamı onları mutlaka geçirirdi.

İşte bu dört kişilik grup, “ürkek Kanada geyiği yılı”nın ekim ayının son haftasında, Rat Portage’ın kuzeyindeki yabanın derinliklerinde, terk edilmiş, ıssız bir yerde kamp kurmuştu. Daha önceki yıllarda Dr. Cathcart ile Hank’le av gezilerine çıkan ve aşçılık yapan Punk adlı bir Kızılderili de onlarla birlikteydi. Görevi yalnızca kampta kalmak, balık tutmak ve birkaç dakika içinde geyik bifteğiyle kahve hazırlamaktı. Eski hamilerinin kendisine bıraktığı yıpranmış giysileri giyerdi. Kaba siyah saçları ve koyu teni bir yana, bu şehirli kıyafetleriyle gerçek bir Kızılderiliye benzemesi, sahneye çıkmış siyah bir oyuncunun gerçek bir Afrikalıya benzemesi kadar olanaksızdı. Yine de Punk’ta tükenmekte olan halkının içgüdüleri hâlâ yaşıyordu: ketumluğu, dayanıklılığı ve batıl inancı.

O gece alev alev yanan ateşin çevresindeki avcıların keyfi kaçmıştı; bir haftadır yakınlarda Kanada geyiği olduğuna dair tek bir işaret bile bulamamışlardı. Défago şarkısını söylemiş, ardından bir öyküye başlamıştı; ama Hank keyifsiz bir halde, “Durmadan gerçekleri karıştırıp duruyorsun; anlattıklarının hepsi neredeyse baştan sona uydurma,” diye diye onu öyle sıkıştırdı ki Fransız sonunda içine kapanıp sustu. Bu sessizliği bozacak bir şey de görünmüyordu. Dr. Cathcart ile yeğeni, yorucu bir günün ardından bitkin düşmüştü. Punk, dallardan yapılmış, sonradan uyuduğu sundurmanın altında homurdanarak bulaşıkları yıkıyordu. Kimse usul usul sönmekte olan ateşi canlandırmaya uğraşmadı. Tepelerinde, kış gibi soğuk gökyüzünde yıldızlar ışıl ışıldı. Rüzgâr öylesine azdı ki arkalarındaki durgun gölün kıyılarında buz sessizce oluşmaya başlamıştı. Dinleyen uçsuz bucaksız ormanın sessizliği ilerleyip onları sardı.

Hank birden genizden gelen sesiyle söze girdi.

“Yarın yeni bir yer deneyelim diyorum, Doc,” dedi işverenine bakarak hevesle. “Burada bir ölü İtalyan’ın bile şansı yok.”

“Katılıyorum,” dedi Cathcart; her zamanki gibi az konuşuyordu. “İyi fikir.”

“Elbette iyi fikir,” diye kendinden emin bir tavırla sürdürdü Hank. “Şöyle yapsak, seninle batıya, bu kez Garden Gölü tarafına gitsek! Hiçbirimiz şu sessiz toprak parçasına ayak basmadık daha—”

“Ben varım.”

“Sen de Défago, Bay Simpson’ı küçük kanoyla yanına al; gölü geç, Fifty Island Suyu’na ulaşmak için kanoyu karadan taşı, sonra da güney kıyısına şöyle bir göz at. Geçen yıl Kanada geyikleri orada fena halde toplanmıştı; belki bu yıl da sırf bize inat aynı şeyi yapıyorlardır.”

Défago gözlerini ateşten ayırmadan karşılık vermedi. Belki de öyküsünün yarıda kesilmesine hâlâ içerlemişti.

“Bu yıl oraya kimsenin gitmediğine son kuruşuma kadar bahse girerim!” diye vurguladı Hank, biliyormuş gibi. Ortağına sertçe baktı. “Küçük ipek çadırı alıp birkaç gece dışarıda kalmanız iyi olur,” diye bitirdi sözünü; konu kesin karara bağlanmış gibiydi. Çünkü avın baş düzenleyicisi ve grubun sorumlusu Hank’ti.

Défago’nun bu plana hiç heveslenmediği ortadaydı; ama sessizliği sıradan bir hoşnutsuzluktan fazlasını anlatıyor gibiydi. Duyarlı, esmer yüzünden ateş ışığının çakıp sönmesi gibi tuhaf bir ifade geçti; yine de üç adamın bunu fark etmesine yetecek kadar uzun sürdü.

“Bir şeyden korktuğunu düşündüm,” dedi Simpson sonradan, amcasıyla paylaştığı çadırda. Dr. Cathcart hemen yanıt vermedi; ama o sırada bu ifade ilgisini çekmiş, aklına not etmişti. Bakış, o an nedenini açıklayamadığı geçici bir huzursuzluk yaratmıştı.

Elbette bunu ilk fark eden Hank olmuştu. İşin tuhafı, arkadaşının isteksizliği karşısında öfkelenmek ya da parlamak yerine hemen onu yatıştırmaya çalıştı.

“Bu yıl kimsenin oraya gitmemesinin özel bir nedeni yok,” dedi, sesini belirgin biçimde alçaltarak. “En azından senin düşündüğün türden bir neden değil! Geçen yıl yangınlar insanları uzak tuttu; bu yıl da sanırım… sanırım öyle denk geldi işte, hepsi bu!” Tavrından, açıkça onu yüreklendirmeye çalıştığı anlaşılıyordu.

Joseph Défago bir an gözlerini kaldırdı, sonra yeniden indirdi. Ormandan çıkan bir yel közleri savurup alevleri bir anlığına harladı. Dr. Cathcart rehberin yüzündeki ifadeyi yeniden fark etti ve bundan yine hoşlanmadı. Ama bu kez bakışın anlamı açığa çıktı. O gözlerde, bir anlığına, ruhunun ta derinliklerine dek korkmuş bir adamın parıltısını yakaladı. Bu, itiraf etmek istediğinden daha fazla huzurunu kaçırdı.

“Oralarda kötü Kızılderililer mi var?” diye sordu, ortamı biraz yumuşatmak için gülerek. Bu ince sözsüz etkileşimi fark edemeyecek kadar uykulu olan Simpson kocaman esneyip yatağına gitmişti. “Yoksa… bölgede ters giden başka bir şey mi var?” diye ekledi, yeğeni duyamayacak kadar uzaklaşınca.

Hank, her zamanki açık sözlülüğünden uzak bir ifadeyle onun bakışını karşıladı.

“Sadece korkuyor,” diye neşeyle karşılık verdi. “Eski bir peri masalından ödü kopuyor! Öyle değil mi, eski dostum?” Ateşin yanındaki mokasenli ayağına dostça bir tekme attı.

Défago, sanki düşüncelere dalmışken sözü kesilmiş gibi başını hızla kaldırdı. Ama dalgınlığı, çevresinde olup bitenleri görmesine engel olmamıştı.

“Korkmuşmuş—hadi oradan!” dedi, meydan okurcasına kızararak. “Ormanda Joseph Défago’yu korkutabilecek hiçbir şey yok, sakın unutma!” Sözlerindeki doğal canlılık, bütün gerçeği mi yoksa yalnızca bir kısmını mı söylediğini anlamayı olanaksız kılıyordu.

Hank doktora döndü. Bir şey daha söyleyecekti ki birden durup arkasına baktı. Hemen arkalarından gelen bir ses üçünü de irkiltti. Konuşurlarken dallardan yapılma sığınağından çıkıp yanlarına gelen yaşlı Punk’tı bu; şimdi ateş ışığının hemen dışında durmuş onları dinliyordu.

“Başka sefere, Doc!” diye göz kırparak fısıldadı Hank. “Seyirci locaları sahneye inmemişken!” Ayağa fırlayıp Kızılderili’nin sırtına vurdu ve gürültüyle bağırdı: “Gel ateşin başına da kirli kızıl derini biraz ısıt.” Onu alevlere doğru çekip ateşe odun attı. “Bir iki saat önce bize güzel bir ziyafet çektin,” diye içtenlikle sürdürdü; belli ki adamın aklını başka yöne çekmeye çalışıyordu. “Biz burada iyice ısınıp keyif çatarken seni dışarıda, zavallı canını buz gibi soğuğa teslim edip cehenneme yollamak Hristiyanlığa sığmaz!” Punk yaklaşıp ayaklarını ısıttı. Ötekinin gevezeliğini ancak yarım yamalak anladığından, karanlık bir gülümsemeyle dinledi ama ses etmedi. Bir süre sonra Dr. Cathcart, konuşmayı sürdürmenin olanaksız olduğunu görüp yeğenini örnek aldı ve çadıra gitti. Üç adamı, şimdi alev alev yanan ateşin başında sigara içerken bıraktı.

Küçük bir çadırda yanındakini uyandırmadan soyunmak kolay değildir. Elli küsur yaşına karşın dinç ve sıcağa dayanıklı olan Cathcart, Hank’in “alacakaranlık mesaisinin hatırı sayılır kısmı” diyeceği işi dışarıda yaptı. Bu sırada Punk’ın sığınağına döndüğünü, Hank’le Défago’nun da kıyasıya atıştığını fark etti; daha doğrusu, Hank çekiç, küçük Fransız Kanadalıysa örstü. Manzara, Batı melodramlarının alışıldık sahne görüntüsünü andırıyordu: Ateş yüzlerini sırayla kırmızı ve kara lekelerle aydınlatıyordu. Bol şapkalı, mokasenli Défago, “çorak toprakların” kötü adamı rolündeydi; açık yüzlü, şapkasız Hank ise omuzlarını pervasızca savurarak dürüst ve aldatılmış kahramanı oynuyordu. Arka planda kulak misafiri olan yaşlı Punk da gizemli havayı tamamlıyordu. Doktor ayrıntıları fark edince gülümsedi; ama aynı anda içinde bir şey, ne olduğunu pek anlayamasa da, hafifçe ürperdi. Sanki ruhunun yüzeyine belli belirsiz bir uyarı soluğu dokunmuş, o bunu kavrayamadan silinip gitmişti. Büyük olasılıkla, Défago’nun gözlerinde gördüğü o “korkmuş ifadeden” kaynaklanıyordu bu. “Büyük olasılıkla”—çünkü bu uçucu duygunun izini, normalde keskin olan çözümleme yeteneğiyle başka türlü sürememişti. Défago’nun bir şekilde sorun çıkarabileceğini belli belirsiz seziyordu… Örneğin Hank kadar sağlam bir rehber değildi… Daha ötesini çıkaramıyordu…

Biraz daha adamları izledikten sonra, Simpson’ın çoktan deliksiz uyuduğu havasız çadıra daldı. Hank, New York’taki zenci meyhanelerinde çılgın bir Afrikalı gibi sövüyordu; ama bu, “sevgi” sövüşüydü. Simpson onları artık engelleyemeyecek kadar derin uykuya dalınca saçma sapan küfürleri rahatça savuruyordu. Bir süre sonra neredeyse şefkatle kolunu arkadaşının omzuna attı, birlikte çadırlarının belli belirsiz parladığı gölgelere doğru yürüdüler. Punk da az sonra onları örnek aldı ve karşı yönde, kokulu battaniyelerinin arasına girip gözden kayboldu.

Dr. Cathcart da yatağına girdi. Bitkinlik ile uyku, Fifty Island Suyu tarafında, orada Défago’yu korkutan şeyin ne olduğunu öğrenme merakına hâlâ direniyordu. Hank’in söyleyeceklerini Punk’ın varlığının neden yarım bıraktırdığını da merak ediyordu. Sonunda uyku bastırdı. Yarın öğrenecekti. Hank, kaçıp duran Kanada geyiklerinin peşinde yürürlerken öyküyü anlatırdı.

Yabanın ağzına bu kadar cüretkâr biçimde kurulmuş küçük kampın çevresine derin bir sessizlik çöktü. Göl, yıldızların altında kara camdan bir levha gibi parlıyordu. Soğuk hava teni iğneliyordu. Ormanın derinliklerinden sessiz bir gelgit gibi taşan gece esintileri, uzak sırtlardan ve henüz donmaya başlayan göllerden haberler getiriyordu; havada yaklaşan kışın soluk, kasvetli kokuları şimdiden vardı. Koku alma duyuları körelmiş beyazlar bunları belki hiç sezemezdi; odun ateşinin kokusu, yüzlerce kilometre ötelerdeki yosunların, ağaç kabuklarının ve sertleşen bataklıkların neredeyse elektrikli işaretlerini onlardan gizlerdi. Ormanın ruhuyla ince bağlar kurmuş Hank ve Défago bile duyarlı burunlarını boşuna havaya kaldırırlardı herhalde…

Ama bir saat sonra herkes ölü gibi uyurken yaşlı Punk battaniyelerinden süzüldü ve bir gölge gibi göl kıyısına indi; yalnızca Kızılderili kanının hareket edebileceği kadar sessizdi. Başını kaldırıp çevresine baktı. Koyu karanlık görmeyi pek işe yaramaz kılıyordu; ama hayvanlar gibi onun da karanlığın köreltemediği başka duyuları vardı. Dinledi, sonra havayı kokladı. Bir baldıran ağacının gövdesi gibi kıpırtısız durdu. Beş dakika sonra başını yine kaldırıp kokladı; bir kez daha tekrarladı. Keskin havayı içine çekerken, dışarıdan belli olmayan, sinirlerinin olağanüstü duyarlılığından doğan bir ürperti içinden geçti. Ardından, yalnızca yabanıl insanların ve hayvanların bildiği biçimde siluetini çevresindeki karanlığa karıştırdı. Hâlâ gölge gibi ilerleyerek döndü, sessizce sığınağına ve yatağına gitti.

Çok geçmeden uykuya daldı. Sezdiği rüzgâr değişikliği, göldeki yıldız yansımalarını usulca dalgalandırdı. Fifty Island Suyu’nun ötesindeki uzak sırtlardan yükselen rüzgâr, Punk’ın baktığı yönden geldi. Uyuyan kampın üzerinden, büyük ağaçların tepelerinde duyulması neredeyse olanaksız, ince ve iç çeken bir mırıltıyla geçti. Onunla birlikte, gecenin ıssız yollarından aşağı, Kızılderili’nin kıl gibi duyarlı sinirlerinin bile algılayamayacağı kadar silik ve yüksekte tuhaf bir koku yayıldı. Rahatsız ediciydi; yabancı, bütünüyle bilinmeyen bir şeyin kokusuydu.

Tam o sıralarda Fransız Kanadalı ile Kızılderili kökenli adam uykularında huzursuzca kıpırdandılar; ama ikisi de uyanmadı. Sonra o unutulmaz, tuhaf kokunun hayaleti uzaklaştı ve ötedeki, kilometreler boyunca uzanan ıssız ormanın içinde yitip gitti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…