GİRİŞ✨

İNSAN KILIĞINDAKİ GÖLGELER VE SARSILMAZ TOPRAK

Eski bir Anadolu efsanesi der ki; insanoğlunun kibri ve hırsı ne zaman toprağı aşarsa, yedi karanlık iblis eti ve kemiği olan varlıklara dönüşüp dünyayı yutmaya gelir. Onlar tırnaklarıyla değil, kağıtlara attıkları imzalarla; dişleriyle değil, kurdukları sistemlerle can alırlar...

Geçmişin karanlık masallarında anlatılan o kükreyen canavarlar yoktu artık. Boynuzları, kanatları ya da köz gibi parlayan gözleri de... Modern dünya, iblisleri daha tehlikeli bir formda ağırlıyordu: Özel dikim takım elbiseler, ipek kravatlar, soğuk tebessümler ve kusursuz diksiyonlar. Onlar artık karanlık mağaralarda değil; Londra’nın, Paris’in ve New York’un gökyüzünü delen cam kulelerinde oturuyorlardı. Bir ülkenin kaderini tek bir borsa hamlesiyle çiziyor, kıtlıkları bir imza ile yaratıyor, savaşları tek bir tuşla başlatıyorlardı.

"Dünyayı felakete sürükleyenler canavarlar değildir; onlar şık salonlarda oturan, soğukkanlılıkla bütçe hesaplayan ve insan hayatını sadece birer rakamdan ibaret gören son derece makul adamlar ve kadınlardır."
Fakat dünya sadece aç avcılardan ibaret değildi.

Kötülük ne kadar yırtıcı bir canavar olursa olsun; iyilik, eti ve kemiği vurulabilen bir av değil, diş geçirilemeyen kadim bir doğa gücüydü. Kadim coğrafyaların bağrında; bir dağ gibi sarsılmayan sabır, fırtınayı yırtan şimşekler, çölü yeşerten sağanaklar ve sınır tanımayan rüzgarlar sessizce bekliyordu. Yedi yırtıcı gölgenin karşısında, tırnakla ya da silahla yok edilemeyecek yedi sarsılmaz irade duruyordu.

"Hiçbir kurt, fırtınayı ısırarak yok edemez; hiçbir avcı, toprağı diz çöktüremez. Yırtıcılar tüketir, öldürür ve yok olur; ama doğa her zaman geriye kalır."