Velmora ve gizemleri kitap kapağı

1. bölüm / 1

Bölüm 1: İhanet ve ölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: Bölüm 1: İhanet ve ölüm

Velmora’nın yüksek beyaz kulelerini saran gümüş sis, yüzyıllardır krallığın hem kalkanı hem de kalbi olmuştu. Vadilerin derinliklerinden yükselen bu yoğun buhar, ay ışığını emerek şehrin taş sokaklarına soluk, mavi bir parıltı verirdi. Başkent Athelis’in halkı, sisin yoğunlaştığı gecelerde toprak altındaki kadim Fısıltı Damarları’nın uyandığına ve hanedanın koruyucu ruhlarının şehri izlediğine inanırdı.
Ancak o gece sis ağır, boğucu ve zehirli bir yeşile çalıyordu.
Sarayın en üst katındaki Yıldız Balkonu’nda duran Elara, parmaklarını soğuk mermer korkuluklara bastırmıştı. Yirmi dört yıllık hayatında gökyüzünün böylesine karanlık, rüzgarın ise böylesine keskin koktuğuna hiç şahit olmamıştı. Hemen arkasındaki ağır meşe kapılar sessizce açıldığında Elara başını çevirmeden gelenin kim olduğunu biliyordu.
Kraliçe Valeria, üzerinde tören zırhı yerine sade, koyu lacivert bir pelerinle balkona adım attı. Yüzündeki çizgiler son aylarda derinleşmiş, gözlerinin altındaki gölgeler belirginleşmişti ama duruşu hala Velmora’nın sarp dağları kadar sarsılmazdı.
"Yarın şafakta taç devir töreni var Elara," dedi Valeria, kızının yanına gelip şehrin sisli ışıklarına bakarken. Sesi her zamanki gibi dingin ama taş gibi sertti. "Ama sen hala savaş meydanına çıkacakmış gibi gerginsin."
Elara annesine döndü. "Çünkü bir şeyler yanlış anne. Sarayın altındaki damarlar üç gündür uğulduyor. Muhafızlar bile kılıçlarını kınından çıkarmaya korkar hale geldi. Başvezir Vespera ise son haftalarda gece yarısı mahzenlere inip duruyor. Ona neden bu kadar güveniyorsun?"
Valeria uzun bir süre sessiz kaldı. Rüzgar, kraliçenin gümüş teller karışmış koyu saçlarını savururken bakışlarını Elara’nın gözlerine dikti. "Güvenmek bir kraliçenin lüksü değildir kızım. Gözlemlemek ve zamanı beklemek ise zorunluluğudur. Vespera kadim metinlerin dilini bilen tek bilge. Yeraltındaki sızıntıyı durdurmak için ona ihtiyacım vardı. Ama artık sınırını aştığını biliyorum."Elara kaşlarını çattı. "O zaman onu neden tutuklatmıyorsun? Muhafız Komutanı Alden tek bir emrini bekliyor."
"Çünkü Vespera gücünü sarayın duvarlarından değil, gölgelerden alıyor," dedi Valeria, sesini alçaltarak. Elini Elara’nın omzuna koydu; avucu şaşırtıcı derecede sıcaktı. "Eğer onu açıkça suçlarsam, elindeki yasaklı büyüyle şehri bir gecede küle çevirir. Bu gece, tören başlamadan önce yeraltındaki ana mührü kendi kanımla yenileyeceğim. Damarlar kapandığında Vespera’nın tüm gücü kesilecek."
"Ben de seninle geleceğim," dedi Elara tereddüt etmeden. "Velmora’nın varisi benim. O kan yemini benim de hakkım."
"Senin görevin hayatta kalmak Elara," diye yanıtladı Valeria kesin bir dille. "Eğer bu gece bir şeyler ters giderse, Velmora’nın tek umudu senin damarlarında uyuyan güç olacak. Unutma, bizim soyumuzun ateşi odunu yakmaz; sadece karanlığı küle çevirir."
Tam o sırada sarayın derinliklerinden gelen boğuk bir sarsıntı mermer zemini titretti. Balkondaki meşalelerin alevleri bir anlığına söndü ve ardından morumsu bir ışıkla yeniden yandı. Şehirdeki çanlar kendiliğinden, düzensiz ve uğursuz bir ritimle çalmaya başladı.
Valeria’nın yüzündeki tüm renk çekildi. "Çok erken... Mühür bozulmuş."
Kraliçe hiç vakit kaybetmeden kemerindeki kısa hançeri çekti ve balkondan içeri koştu. Elara da arkasından atıldı. Koridorlar bir anda kaosa sürüklenmişti. Duvarlardaki kadim taş oymalarından siyah, dumanımsı gölgeler sızıyor, dokundukları meşaleleri donduruyor ve havayı çürümüş toprak kokusuyla dolduruyordu.
Merdivenlerin başında Kraliyet Muhafızı Komutanı Alden, yanında dört seçkin askeriyle birlikte önlerini kesti. Zırhı toz içindeydi, kılıcı ise çoktan yerinden çıkmıştı.
"Kraliçem!" diye bağırdı Alden, nefes nefese. "Mahzen kapıları içeriden mühürlendi! Vespera kendi sadık adamlarıyla aşağı indi. Yeraltı damarlarını serbest bırakmaya çalışıyor!"
"Askerlerini yukarıda tut Alden," diye emretti Valeria, merdivenlerden aşağı koşarken. "Halkı şehrin dış surlarına yönlendir. O gölgeler yukarı çıkarsa kimse sağ kalmaz."
"Sizi yalnız bırakamam!"
"Bu bir emirdir Komutan!" Valeria’nın sesi koridorda bir gök gürültüsü gibi yankılandı. Ardından başını çevirip Elara’ya baktı. "Ve sen Prenses, Alden’in yanından ayrılmayacaksın."Ancak Elara annesinin sözünü dinlemeyecekti. Valeria dar spiral merdivenlerden aşağı süzülürken, Elara Alden’in bir anlık dikkatsizliğinden faydalanıp karanlık geçide daldı. Soğuk taş basamakları ikişer üçer inerken kalbi göğüs kafesini parçalayacak gibi atıyordu.
Sarayın en derin mahzenine ulaştığında hava nefes alınamayacak kadar ağırdı. Devasa yuvarlak salonun tam ortasında, Velmora’nın kalbi sayılan Kristal Kuyu yer alıyordu. Normalde gümüş bir ışık saçan kuyu, şimdi zifiri siyah bir girdap gibi dönüyor, etrafa karanlık kıvılcımlar saçıyordu.
Kuyunun başında siyah cübbesinin eteklerinden gölgeler fışkıran Vespera duruyordu. İki elini havaya kaldırmış, kadim bir dilde boğuk sözler mırıldanıyordu. Hemen karşısında ise gümüş zırhı yer yer çatlamış olan Kraliçe Valeria vardı.
Elara ses çıkarmadan salonun girişindeki kalın taş sütunun arkasına sindi.
"Damarları mühürlemeye çalıştın Valeria," dedi Vespera, başını hafifçe yana eğerek. Göz bebekleri tamamen siyaha dönmüştü. "Ama çok geç kaldın. Yüzyıllardır hanedanınızın tekelinde tuttuğu bu güç artık özgür. Velmora’nın yeni çağı başlıyor."
"Bu güç özgürlük değil, yıkım getirir Vespera!" diye haykırdı Valeria, kılıcını iki eliyle kavrayarak. "O damarlar açılırsa toprak kurur, insanlar gölgelerin kölesi olur. Buna izin vermeyeceğim!"
"Sen artık sadece devri kapanmış bir kraliçesin."
Vespera sağ elini öne savurduğu an, Kristal Kuyu’dan fırlayan üç kalın gölge mızrağı Valeria’nın üzerine atıldı. Kraliçe kılıcını savurarak ilk ikisini havada parçaladı ancak üçüncüsü sol omzunu sıyırıp geçti. Siyah zehir zırhı deldiği an Valeria acıyla inledi ama diz çökmedi.
Kraliçe, son gücünü kullanarak kılıcını tüm kuvvetiyle kuyunun kenarındaki ana mühür taşına sapladı. Avucunu kılıcın keskin yüzüne bastırıp kendi kanını taşın üzerine akıttı ve kadim yemin sözlerini haykırdı.
Kuyudan kör edici, gümüş-beyaz bir ışık patlaması yükseldi. Dalga salonun duvarlarına çarptığında Vespera’nın karanlık gölgeleri acı dolu bir çığlıkla geri çekildi. Vespera bile darbenin etkisiyle taş zemine savruldu. Yeraltı damarları büyük bir gümbürtüyle yeniden kapandı, zehirli girdap durdu.
Ancak ışık söndüğünde mahzene derin, ölümcül bir sessizlik çöktü.
Kraliçe Valeria kılıcının kabzasına tutunmaya çalıştı ama gücü tükenmişti. Dizlerinin üzerine çökerken başını yavaşça Elara’nın saklandığı sütuna çevirdi. Gözlerinde korku ya da pişmanlık yoktu; sadece kızına bıraktığı o ağır mirasın sessiz vedası vardı.Valeria’nın dizleri soğuk taşa çarptığı an, mahzendeki hava sanki tüm oksijenini yitirmişti. Elara’nın boğazından yükselen çığlık, taş sütunların arasında yankılanarak salonun sessizliğini parçaladı. Saklandığı yerden fırlayıp annesine doğru koşmaya başladı ama henüz üç adım atmıştı ki güçlü bir kol belinden kavrayıp onu geri çekti.
"Bırak beni Alden!" diye haykırdı Elara, dirseğiyle muhafız komutanının göğsüne vurmaya çalışarak. "Annem orada! Ona yardım etmeliyim!"
"Kraliçe kendi hayatını mühür için verdi Prenses," dedi Alden, sesi taş gibi sert ama gözleri derin bir acıyla gölgelenmişti. Elara’yı sıkıca tutarken bakışlarını salonun ortasında doğrulmaya çalışan Vespera’ya dikti. "Eğer şimdi ortaya çıkarsan onun son fedakarlığını boşa çıkarırsın."
Yerde yatan Vespera, siyah cübbesinin eteklerini toplayarak ağır ağır ayağa kalktı. Dudağının kenarından koyu renkli bir kan sızıyordu ama gözlerindeki karanlık parıltı sönmemişti. Bakışları önce hareketsiz yatan Valeria’ya, ardından sütunun arkasına gizlenen Elara ve Alden’e kaydı.
"Demek buradasın küçük varis," dedi Vespera, sesi mahzenin kubbesinde bir yılan tıslaması gibi yankılandı. "Annen kendi kanıyla damarları kapattığını sanıyor. Ama bilmiyor ki kan bağı sadece ölenle bitmez. Senin damarlarında da aynı anahtar akıyor Elara."
Vespera elini havaya kaldırdığı an, mahzenin üst katındaki ağır demir kapılar gürültüyle açıldı. Vespera’ya sadık siyah zırhlı on iki muhafız, kılıçları ve mızraklarıyla merdivenlerden aşağı akın etti.
"Kraliçeyi öldürdüler!" diye bağırdı Vespera, parmağını doğrudan Elara’nın saklandığı sütuna uzatarak. "Hain prenses Elara ve işbirlikçisi Alden, Velmora tacına ihanet etti! Onları canlı ya da ölü yakalayın!"
Suçlamanın ağırlığı Elara’nın zihninde bir şimşek gibi çaktı. Annesinin katili ilan edilmişti. Kendi halkının gözünde artık bir kurtarıcı değil, lanetli bir haindi. Damarlarındaki kan bir anda kaynamaya başladı. Göğsünün tam ortasında, daha önce hiç hissetmediği, hem dondurucu hem de yakıcı bir enerji düğümlendi.En öndeki üç muhafız mızraklarını doğrultarak üzerlerine atıldığında Alden kılıcını çekip Elara’nın önüne geçti. Çelik çeliğe çarptı, kıvılcımlar karanlığı aydınlattı. Alden ustaca bir hamleyle ilk askeri saf dışı bıraktı ama diğer ikisi aynı anda saldırdı. Arkalarından gelen gölge büyücüsü ise elinde topladığı karanlık enerjiyi doğrudan Elara’ya fırlattı.
Zifiri gölge oku havayı yararak göğsüne doğru gelirken Elara geri çekilmedi. İçindeki öfke ve keder, damarlarındaki o gizemli sıcaklıkla birleşti. Elara iki elini birden öne uzattı ve annesinin son sözlerini hatırladı: Kül sönse bile ateş küllerin altından yeniden doğar.
Avuçlarının içinden sıradan bir alev değil, göz kamaştırıcı, gümüş-mavi renkte yanan soğuk bir Yıldız Ateşi patladı.
Alev dalgası gölge okuna çarptığı an karanlık enerji tiz bir çığlıkla parçalandı ve havada gri bir toza dönüştü. Ateş durmadı; salonun zeminine yayılarak yaklaşan muhafızların zırhlarındaki karanlık büyü mühürlerini yakıp saf küle çevirdi. Askerler dehşet içinde silahlarını düşürüp geri kaçıştılar. Vespera bile yüzünü koluyla siper ederek bir adım geriledi; gözlerinde ilk kez şaşkınlık ve tereddüt belirmişti.
Ancak Elara bu gücün bedelini saniyeler içinde ödedi.
Alevler söndüğü an sol kolundan omzuna doğru bıçak gibi keskin bir sızı saplandı. Tenine baktığında avuç içinden bileğine kadar uzanan, gümüş renginde parlayan ince yanık izlerini gördü. Vücut ısısı hızla düşüyor, dizleri titriyordu. Görüşü bulanıklaştı ve az kalsın taş zemine yığılacaktı.
Alden hiç tereddüt etmeden bir eliyle kılıcını savurup yaklaşan askeri uzaklaştırırken diğer eliyle Elara’yı belinden kavradı. "Şimdi Prenses! Hareket etmeliyiz!"
Alden, Elara’yı mahzenin en kuytu köşesindeki yosun tutmuş duvara doğru sürükledi. Kemerinden çıkardığı kadim hanedan anahtarını taşın arasındaki gizli yuvaya sokup çevirdi. Ağır taş blok derin bir gıcırtıyla yana kaydı ve içeriye nemli, soğuk hava üfleyen karanlık bir tünel açıldı.
"Durdurun onları!" diye kükredi Vespera salonun ortasından. "Elara o kapıdan çıkarsa bir daha asla yakalayamazsınız!"
Vespera’nın fırlattığı devasa gölge dalgası tünelin girişine çarptığı an, Alden Elara’yı içeri itti ve kendi de atlayarak içerideki demir kolu çekti. Kalın taş kapı büyük bir gümbürtüyle kapanırken Vespera’nın öfkeli çığlıkları ve muhafızların mızrak darbeleri duvarın ardında boğuk yankılara dönüştü.Tünelin içinde mutlak bir karanlık ve ölüm sessizliği vardı. Sadece ikisinin kesik kesik nefes sesleri duyuluyordu. Alden cebinden çıkardığı çakmak taşıyla duvardaki eski bir meşaleyi tutuşturdu. Turuncu ışık, Elara’nın solgun yüzünü ve titreyen ellerini aydınlattı.
Elara sırtını nemli taş duvara yaslayıp yere çöktü. Sol elindeki gümüş izler karanlıkta hafifçe parlıyordu. "Annem..." diye fısıldadı sesi çatlayarak. "Onu orada bıraktık Alden."
Alden diz çöküp Elara’nın göz hizasına indi. Yüzünde merhamet yoktu ama sarsılmaz bir sadakat ve kararlılık vardı. "Kraliçe Valeria bu gece Velmora’nın damarlarını kurtardı. Senin görevin ise bu krallığı Vespera’nın elinden geri almak. Eğer şimdi yıkılırsan, o zaman anneni gerçekten kaybetmiş oluruz."
Elara başını kaldırdı. Gözlerindeki yaşlar kurumuş, yerini buz gibi keskin bir iradeye bırakmıştı. Avucundaki gümüş yanık izine dokundu; acı hala oradaydı ama ona kim olduğunu hatırlatıyordu.
"Haklısın," dedi Elara ayağa kalkarken. Sesi artık bir prensesin değil, tahtı çalınmış bir hükümdarın sesiydi. "Vespera benim kaçtığımı ve korktuğumu sanıyor. Bırakalım öyle sansın."
Tünelin derinliklerinden gelen soğuk gece rüzgarı saçlarını savururken Elara karanlık geçide doğru ilk adımını attı. Önlerinde Velmora’nın tekinsiz Yasaklı Ormanları, arkalarında ise küllerinden doğmayı bekleyen bir krallık vardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…