Vazgeç artık bölüm 1

Sabahın o ilk saatleri, şehrin gürültüsü henüz tam olarak uyanmadan önceki o buzlu, cam gibi sessizlik, hayatımda en değer verdiğim anlardı. Masamın üzerindeki kahve kupasından yükselen buhar, pencereden süzülen solgun Aralık ışığıyla dans ediyordu. Ben ise, büyük bir yapı firması için hazırladığım son mimari taslağa gömülmüş durumdaydım. Çizgiler keskin, ölçüler netti; tıpkı hayatım gibi.
Yirmi dokuz yaşıma rağmen, arkadaşlarımın sosyal medya hesaplarını dolduran ‘romantik ilişkiler’ ve ‘acil evlilikler’ karmaşasından uzakta, tam bir düzen kurmuştum. Benim için istikrar, tutkudan daha önemliydi. Aşk, karmaşık, öngörülemez ve gereksiz riskler barındıran bir faktördü. Tıpkı statik hesaplaması yapılmamış bir binanın aniden çökmesi gibi, duygulara teslim olmak da kariyer planımı tehlikeye atabilirdi. Bu yüzden kendime ait, sağlam temelli, dört duvarı belirgin bir dünya yaratmıştım.
Kahvemi bitirip, bitmemiş çizimin üstünü özenle kapattım. Bu benim hayat felsefemdi: Her şeyi kontrol altında tutmak. Dışarısı ne kadar kaotik olursa olsun, içimdeki pusula her zaman netti. Montumu giyerken aynadaki yansımama baktım; kararlı, ciddi ve tamamen kendi ayakları üzerinde duran bir kadın görüyordum. Her şey olması gerektiği gibiydi. Mükemmeldi.
Ama o gün, kapı kolunu çevirip de sokağa adımımı attığım an, o mükemmel düzenin ilk kez çatlayacağından habersizdim. Hava, soğukluğuna rağmen hafif ve vaatkâr bir koku taşıyordu; sanki çok uzun zamandır kış uykusunda olan bir şey uyanmak üzereydi. Gözlerim, tam o köşeyi dönerken, daha önce hiç görmediğim bir çift gözle kesişecekti. O anın, tüm bu dikkatle örülmüş duvarlarımı bir kağıt mendil gibi yırtıp atacağını, hayatımı basit bir aşk hikayesine dönüştüreceğini bilmiyordum.
Henüz tanışmamıştık. Henüz o, bir başkasının kocası olacak kadar uzak değildi. Ve ben, henüz, kalbimin varlığını bu kadar acı verici bir şekilde keşfetmemiştim. Bu, her şeyin başladığı son huzurlu sabahtı.