4 bölüm

Alara, sadece yirmi dakikalık kısa bir kahve sözü vermişti. Oysa Ali'nin karşısında geçen o ilk akşam, Alara'nın en net mimari taslaklarından bile daha uzun sürdü. Bir restoranda oturdular. Alara savunma pozisyonunda, her an kalkıp gitmeye hazırdı; Ali ise tamamen rahat, her hareketinde, her sözünde bir meydan okuma vardı.
"Senin hayatın bir mimari proje gibi," demişti Ali, Alara’nın işine olan bağlılığını anlattıktan sonra. Kahvesini yudumlarken gözleri Alara'nın kararlılığını delip geçiyordu. "Mükemmel ölçülmüş, her köşesi hesaplanmış. Ama hayat böyle çalışmaz, Alara. Hayat, kaostur. Ve senin o kusursuz binan, bir depremle karşılaşana kadar sağlam sanılır."
Alara, bu dürüstlük karşısında ilk kez savunmasız kaldı. O gece Alara'nın özenle koruduğu mesafeyi paramparça etti. Ali, sadece yakışıklı ve çekici değildi; Alara'nın mantıkla kapattığı her duygusal boşluğu gören, tam da bu boşluklara dokunmaktan çekinmeyen tek kişiydi.
O kahve buluşmasını, ardı ardına gelen akşam yemekleri, uzun hafta sonu kaçamakları ve gece yarılarına uzayan telefon konuşmaları izledi. Alara’nın hayatındaki "verimlilik" yerini, Ali ile geçirilen "keyifli zamanlara" bırakmıştı. Kısa sürede, Alara kendini Ali’nin yanında tam ve eksiksiz hissediyordu. Kariyer hırsı ve düzen takıntısı, Ali’nin yanında birer çocukluk hatası gibi görünmeye başlamıştı.
"Sana aşığım," demişti Ali, karlı bir kış akşamı, Alara’nın ofis penceresinden şehri seyrederlerken.
Alara’nın kalbi, kelimenin tam anlamıyla göğsünden fırlayacak gibi atmıştı. Bu üç kelime, Alara’nın hayatındaki tüm hesaplamaları geçersiz kılmıştı. "Ben de sana," diye fısıldamıştı, hayatında ilk kez kontrolü tamamen bırakmanın huzuruyla.
Ali'nin varlığı artık bir çatlak değil, Alara'nın hayatının yeni temeliydi. Bir mimar olarak, artık onunla yeni bir gelecek inşa etmeye başlamıştı; Ali'nin ellerini tutarak, bir daire kiralamayı, birlikte tatil planları yapmayı düşünüyordu. Artık 'biz' diye bir şey vardı ve bu 'biz', Alara'nın yalnız kurduğu tüm planlardan daha güçlüydü.
Ancak bu yoğun mutluluğun ortasında, Alara'nın görmezden gelmeyi seçtiği küçük, rahatsız edici ayrıntılar vardı. Ali’nin telefonunun sürekli meşgul olması, bazen aniden ortadan kaybolması veya Alara'nın ailesiyle tanışma tekliflerini sürekli ertelemesi... Alara, bunları yoğun iş temposuna bağlıyordu. Aşk, tüm dikkatini dağıtmıştı.
Bir akşam, Ali'nin telefonuna gelen ve hızla sildiği bir mesajın parlaklığını yakaladı. Mesajda tek bir kelime vardı: "Hazırlıklar."
Alara, kalbinin soğuk bir elle sıkıştırıldığını hissetti ama rasyonel aklı hemen devreye girdi: "İş projeleriyle ilgili olmalı," diye düşündü. O kadar mutluydu ki, bu yeni, kusursuz yapısının temellerini sarsacak hiçbir şeyi kabul etmek istemiyordu.
O, Ali'nin kendisini ne kadar mutlu ettiğine odaklanırken, arkasında kalan ve görmezden geldiği gölgelerin, hayatının en büyük felaketini hazırladığından habersizdi. Ali'ye olan bu teslimiyet, Vazgeç Artık demesinin ne kadar zor olacağını gösteren, dört bölümlük bir hazırlıktı.
Hikayenin duygusal yoğunluğu en üst seviyede. Artık kaçınılmaz sona yaklaşıyoruz.