Vazgeç artık

Alara için hayat, titizlikle hazırlanmış bir mimari proje gibiydi: Ölçülü, net ve duygusal risklerden tamamen arındırılmış. Kariyeri her şeydi, aşk ise sadece bir dikkat dağıtıcıydı. Ta ki, o kusursuz düzen [Erkeğin Adı] adında bir yabancının gelişiyle kökünden sarsılana kadar.​O, Alara'ya, hayatında planlamadığı tek şeyi öğretti: Kontrolün dışında kalan, yakıcı bir tutkuyla sevmeyi. Alara'nın kurduğu mantık duvarları birer birer yıkılırken, kalbinin varlığını ilk kez bu kadar yoğun hissetti.​Ancak bazı büyük aşklar, büyük ihanetlerle sonuçlanır.​Hikayenin son sahnesi, onun en büyük korkusu oldu: Bir zamanlar sadece kendisine ait olduğuna inandığı adamı, bembeyaz bir düğün salonunda, bir başkasına 'evet' derken izlemek. O an, Alara için sadece bir kalp kırıklığı değil, kendi kaderini yeniden yazma zorunluluğu anlamına geliyordu.​Şimdi onun önünde tek bir soru var:​Hayatını zehirleyen bu imkansız aşktan kurtulmak için, ruhunu parçalayan o tek şeyi yapabilecek mi?