Timsahın Gölgesi

1. Bölüm: Timsahın Gölgesi
Ankara’nın soğuk, keskin ve insanı kemiklerine kadar üşüten bir akşamıydı. Şehrin üzerindeki gri bulutlar dağılmak bilmezken, başkentin yeraltı dünyası bu karanlığı kendi kanunlarıyla aydınlatıyordu. Her köşe başının, her sokak lambasının arkasında bir korku fısıltısı vardı. Ve o fısıltının ucunda tek bir soyadı yankılanıyordu: Karahan.
Çankaya’daki devasa malikanenin çalışma odasında sessizlik, bıçak gibi keskin bir ağırlıkla hakimdi. Odanın ortasındaki maun masanın başında duran adam, Ankara’nın korku dolu rüyasıydı.
Alparslan Karahan.
Ela gözleri, karşısındaki duvarda asılı duran Ankara haritasına dikilmişti. Bakışlarında ne bir merhamet ne de bir tereddüt vardı; aksine, avını bekleyen bir yırtıcının sabırsızlığı ve tehlikeli parıltısı hakimdi. Sert yüz hatları, yaşadığı hayatın ve taşıdığı gücün kaskatı birer kanıtıydı. Kıskançtı, acımasızdı ve en önemlisi, sınırları olan bir adam değildi. Öfkesi bir baraj kapağı gibiydi; bir kez taştığında önüne çıkan her şeyi silip süpürür, kural tanımazdı.
"Ayhanlar cephesinde hareketlilik var, Alp," dedi kapının hemen yanında ellerini önünde kavuşturmuş duran kardeşi Yaman. Sesi, odadaki gerilimi iki katına çıkarmaya yetmişti. "Sevkiyata pusu kurmaya çalışıyorlar. Bizimkiler hazırlıkta ama..."
Alparslan yavaşça başını çevirdi. Ela gözleri, odadaki en soğuk nesneden bile daha buz gibiydi. Dudaklarından dökülen ses, fısıltı halindeyken bile insana ürperti veriyordu.
"Amı var, taşı var... O Ayhan soytarılarına yerin yedi kat dibinin bile dar olacağını öğreteceğim, Yaman," dedi, sesindeki tını o kadar sertti ki oda adeta titredi. "Bizim olanı almaya kalkanın nefesini keserim. Sınırımızı denemesinler."
Karahan ailesi, Timsahlar örgütüyle sadece bir suç şebekesi değil, Ankara’nın damarlarındaki akan zehir ve kudretti. Anneleri Yeşim Karahan’ın yıllar önce üzerine kurduğu bu imparatorluk, şimdi Alparslan’ın demir yumruğuyla yönetiliyordu. Şehirdeki herkes onların adını duyduğunda başını öne eğmek zorundaydı.
Ancak Ankara’nın diğer ucunda, bu kudretli rüzgâra boyun eğmemeye yemin etmiş bir başka dünya vardı.
Şehrin merkezindeki şık ofisinde Özlem Çelik, masasının üzerindeki dosyalardan başını kaldırmadan çalışıyordu. Lambanın sarı ışığı, onun kararlı ve keskin yüz hatlarını aydınlatıyordu. Hayatın ona sunduğu tüm zorluklara, omuzlarına yüklenen ağır mirasa rağmen başını kimseye eğmemişti.
Annesi Yıldız Çelik’in geçmişte babası Selçuk Çelik tarafından koparılan hayatı, Özlem’in yüreğinde kapanmaz bir yara açmıştı. O günden sonra bu dünyada yalnız olmadığını, dik durmaktan başka şansı olmadığını biliyordu. Abisi Demir’in yıllar önce girdiği hapishane ve kuzeni Bilge ile teyzesi Meryem’in desteği, onun hayata tutunduğu dallardı.
Kapı hafifçe tıklatıldı ve Bilge içeri girdi. "Özlem, hâlâ çıkmadın mı? Saat geç oldu."
Özlem, kalemi masaya bırakıp yorgun ama meydan okuyan bir gülümsemeyle kuzenine baktı. "Bitiyor Bilge. Biliyorsun, kimseye hesap vermem, kimsenin kanatları altında da yaşamam. Kendi ayaklarımın üstündeyim."
Kendi ofisinde, kendi kurallarıyla ayakta durmaya çalışan Özlem, kaderin onu Ankara’nın en tehlikeli adamıyla aynı masaya oturtacağından henüz habersizdi.