5.Anlasabilirmiyiz karahan?

Yemekler masaya gelmişti. Özlem suyundan küçük bir yudum aldıktan sonra başını kaldırdı ve doğrudan Alparslan’a baktı.
— "Baban var mı?" diye sordu, sesi masadaki diğer konuşmaları bastırmayacak kadar sakin ama oldukça meraklıydı.
Alparslan, ela gözlerini Özlem’in kahverengi gözlerine dikti. Yüzündeki o sert ifade bir an için yumuşar gibi oldu ama hemen ardından aynı mesafeli ciddiyetine büründü.
— "Yok, babam öldü," dedi, sesinde ne bir acıma ne de bir sızı vardı; sadece yaşanmış ve kapanmış bir defterin netliği vardı.
Özlem, bu cevabı duyunca başını yavaşça salladı, derin bir anlam yüklemeden durumu onayladı.
Alparslan, kaşlarını hafifçe çatıp merakla ona doğru eğildi.
— "Neden soruyorsun?" dedi, sesindeki o sorgulayıcı tonla.
Özlem, kollarını masanın üzerinde hafifçe birleştirip gözlerini kaçırmadan cevap verdi:
— "Merak ettim sadece... Herkesin bir zayıf noktası vardır ya da her şeyin bir sebebi. Sadece bu adamın nereden geldiğini anlamaya çalışıyorum."
Alparslan’ın dudaklarında hafif bir tebessüm belirdi. Bakışlarındaki o keskin parıltı daha da derinleşti.
— "Benim zayıf noktamı bulmaya çalışmak zor iş, Özlem," dedi, ismini ilk defa bu kadar net ve doğrudan vurgulayarak. "Hele ki masada bu kadar açık oynuyorsan."
Özlem, bu söze karşı istifini bozmadı, sadece hafifçe gülümsedi; güldüğünde çenesinde beliren o derin gamze masanın üzerindeki bütün havayı bir anda değiştirdi.
Özlem, bardağını masaya bırakıp bakışlarını Alparslan’a kilitledi.
— "Açık sözlü bir insanım, Karahan," dedi net bir sesle. Yüzündeki o duru ve kendinden emin ifade bir an olsun bozulmamıştı.
Alparslan, arkasına yaslanıp ela gözlerini Özlem’in kahverengi gözlerinden ayırmadan hafifçe başını salladı. Dudaklarında gizleyemediği bir tebessüm belirdi.
— "Güzel," dedi, sesi oldukça tok ve memnundu. "Dolambaçlı yolları seven insanlarla işim olmaz zaten."
Özlem, kollarını masada birleştirip biraz daha öne doğru eğildi. Çenesindeki gamzesini ortaya çıkaran hafif bir gülümsemeyle sordu:
— "Anlaşabilir miyiz, Karahan?"
Alparslan’ın ela gözlerinde tehlikeli ama bir o kadar da etkilenmiş bir parıltı çaktı. Masanın üzerindeki o gergin hava, iki güçlü karakterin sessiz uzlaşmasıyla aniden başka bir boyuta evrildi.
— "Anlaşmak bizim elimizde," dedi Alparslan, sesi kısık ama son derece net çıkmıştı. "Yeter ki herkes sınırını ve karşısındakinin değerini bilsin."
Özlemde Alparslan'a baktı "ne ima ediyosun"dedi Alparslanda "estağfurullah ne ima edicem" dedi özlemde "iyi" dedi.
Alparslanda" iyi" dedi.