2. Bölüm İlk Tanışma

Demir Çelik hapishaneden çıkalı çok olmamıştı. İçeride geçirdiği yıllar onu daha da sertleştirmiş, bakışlarına demir parmaklıkların ardında bilenmiş keskin bir hırs eklemişti. Ama içeride kazandığı nadir şeylerden biri, yeraltı dünyasının en korkulan adamı olan Alparslan Karahan’la kurduğu tehlikeli ve sarsılmaz dostluktu. Alparslan ondan önce çıkmış, dışarıdaki imparatorluğunu daha da büyütmüştü; Demir ise şimdi kendi düzenini kurma ve geride kalan kalıntıları toplama mücadelesindeydi.
Ankara’nın başka bir semtindeki Çelik konağının geniş salonu, bu akşam sıra dışı bir misafir ağırlayacaktı.
Masada hazırlıklar son sürat devam ederken Özlem, kollarını göğsünde kavuşturmuş, abisinin karşısında dikiliyordu. Ela gözlerindeki o inatçı ve boyun eğmez ifade, sesine de yansımıştı.
"Ne demek yemeğe geliyorlar Demir? Hangi akla hizmet Ankara’nın o kanlı mafyasını evimize davet edersin?" dedi Özlem, sesi salonda yankılanırken. "Bizim o adamlarla ne işimiz olur? Özellikle de o... Alparslan Karahan’la!"
Demir, kardeşinin bu diklenmesine ne şaşırmış ne de kızmıştı. Özlem’in kimseye boyun eğmediğini, en tehlikeli insanlara bile kafa tutabileceğini çok iyi biliyordu. Masadaki son tabağı düzeltirken derin bir nefes aldı.
"İçeride kimseye güvenilmez Özlem. Ama Alparslan’a güvenilir," dedi Demir, ciddi ve tavizsiz bir tonla. "Onunla olan bağımız dışarıda da sürmek zorunda. Ayhanlar üzerimize geliyorken Karahanların gücüne ihtiyacımız var. Ve evet, Alparslan buraya gelecek. Kardeşi Yaman'la birlikte."
Özlem dudaklarını birbirine bastırdı. Annesi Yıldız’ın trajik ölümünden, babası Selçuk’un o karanlık mirasından sonra hayatına kimsenin el uzatmasına izin vermemişti. Şimdi ise şehrin en acımasız adamı, kendi evinin içine, sofrasına konuk oluyordu. Kuzeni Bilge ve teyzesi Meryem de endişeyle mutfak kapısından ikiliyi izliyordu; çünkü herkes Alparslan Karahan’ın adının ne anlama geldiğini biliyordu. Sınır tanımayan, kıskançlığı ve öfkesiyle bilinen o adamın bu eve adım atması fırtınanın habercisiydi.
Aynı dakikalarda, Karahan malikanesinin avlusunda siyah lüks araçlar arka arkaya dizilmişti.
Alparslan Karahan, üzerindeki koyu renk takım elbisesiyle arabadan indiğinde, üzerindeki o ağır otorite havayı hemen ısıttı. Sert yüz hatları, bu akşamki yemeğe gitmekten ziyade bir hesap kapatmaya gidiyormuş gibi gergindi. Ela gözleri karanlıkta parlıyor, her adımıyla etrafına korku salıyordu.
Arabadan inen kardeşi Yaman, abisinin bu gerginliğini fark edip hafifçe gülmsedi. "Rahat ol Alp, alt tarafı eski bir dostun evi. Savaşmaya gitmiyoruz."
Alparslan, Yaman’a buz gibi bir bakış attı. Sesi, geceye fısıltı gibi ama keskin bir bıçak gibi düştü: "Ben neredeysem fırtına oradadır, Yaman. Demir benim hapishane kardeşim olabilir ama kuralları kimin koyduğunu herkes bilecek."
Annesi Yeşim Karahan’ın uzaktan onaylayan bakışları altında araçlar hareket etti. Karahanlar, Çelik konağına doğru yola çıkarken, iki ailenin kaderini değiştirecek o akşam başlamak üzereydi.
Ve Alparslan Karahan, o kapıdan içeri girdiği anda, hayatında ilk defa kendi kurallarını altüst edecek bir duvarla karşılaşacağından tamamen habersizdi: Özlem Çelik.
Çelik konağının ağır demir kapısı açıldığında, içeriye giren hava bir anda değişti. Odayı kaplayan o sessizlik, gelenlerin yarattığı baskıyla iyice ağırlaştı.
Demir, kapıda bekleyen misafirlerini karşılamak için adımladı. Yüzünde eski hapishane günlerinden kalma, zorlu yollardan geçmiş insanlara mahsus sert ama samimi bir ifade vardı. "Alparslan, hoş geldin. Yaman, siz de hoş geldiniz."
Alparslan Karahan, koyu renk paltosunu omzundan çıkarırken tek kelime etmedi. Ela gözleri, konağın geniş antresinden içeri girerken saniyeler içinde her detayı taradı. Arkasından gelen Yaman ise hafif bir baş selamıyla içeri adım attı.
Salona geçtiklerinde, masanın etrafında duran aile üyeleri gergin bir sessizlikle onları bekliyordu. Meryem teyze ellerini önünde bağlamış, Bilge ise sessizce köşede duruyordu.
Ve sonra Özlem göründü.
Özlem, elindeki servis tepsisiyle mutfaktan salona adını attığı an, Alparslan'ın gözleri istemsizce ona kaydı. O an odadaki diğer her şey, yankılanan saat sesleri bile silinmiş gibi oldu.
Alparslan’ın ela gözleri Özlem’in üzerinde durdu. Karşısında ne yeraltı dünyasından korkan sıradan biri ne de ona boyun eğecek biri vardı. Özlem, kumral saçları ve kahverengi gözleriyle oldukça duru bir güzelliğe sahipti. Burnunun zarif, adeta kaydırağı andıran yapısı yüzüne ayrı bir ifade katıyordu. Özlem, misafirlere bakarken istem dışı hafifçe gülümsediğinde, çenesinde beliren o derin gamze bir an için Alparslan’ın bakışlarını kilitledi.
Alparslan, ömrü boyunca pek çok insan görmüştü; korkudan titreyenler, güç peşinde koşanlar, yaranmaya çalışanlar... Ama karşısındaki kadının ne kalkanları vardı ne de sahte bir kibarlığı. Sadece kendi dünyasında var olan, kendi ayakları üzerinde duran biriydi.
Özlem, üzerindeki o delici ve yoğun bakışları fark ettiğinde duraksadı. Alparslan’ın gözlerindeki o sert, tavizsiz ve karanlık ifadeyi gördüğünde içten içe bir ürperti duysa da, bunu dışarıya yansıtmadı. Tepki vermedi, herhangi bir laf sokma ya da meydan okuma yarışına girmedi. Sadece tepsideki bardakları masaya bıraktı ve başını hafifçe dik tutarak mesafesini korudu.
Alparslan ise gözlerini ondan ayıramıyordu. İçindeki o kıskanç, sahiplenici ve her şeyi yakıp yıkan taraf bu kez bambaşka bir duyguyla sarsılmıştı. Bu kadın ona ne bir şey kanıtlamaya çalışıyordu ne de ondan korkuyordu.
Demir, iki taraf arasındaki bu sessiz gerilimi fark edip boğazını temizledi. "Oturun beyler, ayakta kaldık," dedi.
Sofraya geçildiğinde herkes yerini aldı. Alparslan, karşı sandalyesine oturan Özlem’e bakmaya devam ederken, zihninde tek bir düşünce netleşiyordu: Bu kadın, bu şehrin kurallarına uymayacaktı; ama Alparslan da bu kadının sessizliğini bozmadan buradan gitmeyecekti.
Özlem başını kaldırdığında Alparslanı gördü ela gözleri ışıgin yansıması degiyodu sanki o an kalpinde bişiler olmuştu demir sessizligi bozarak araya girdi"Kardeşim Özlem Alp "dedi
Özlem elini uzattı Alparslan elini sıktı Alp elleri buz gibiydi özleminden elleri sıcaktı Özlem başını salladı "memnun oldum"dedi Alp ise " memnun oldum" dedi.
Yaman Özleme baktı"Yaman ben Alpin kardeşi" dedi özlemde "memnun oldum" dedi.
Misafirler yemek masasına oturdu 10 kişilik bir masaydi ahşap kahverengiydi odun kokuyodu herkes sandalyeye oturdu duvarda tablolar vardı evde lavanta ile yasemin karışımı kokuyordu.