Bölüm 2

Salon sakindi.
Televizyon açıktı ama kimse izlemiyordu. Sadece ses olsun diye.
Aylin koltuğun köşesine kıvrılmıştı.
“Ben buraya taşınsam kimse fark etmez,” dedi.
Umay gözlerini devirdi.
“Annem üçüncü günde evliliğe gider.”
Babası gülümsedi ama bakışlarını hemen annesine çevirdi.
Bu bakış…
Umay’a tanıdıktı.
Bir şey konuşulacak ama henüz değil bakışı.
“Çay ister misiniz?” dedi annesi.
Aylin hemen atladı.
“Ben isterim. Strese iyi geliyor.”
Umay kaşını kaldırdı.
“Ne stresi?”
“Bilmem. İçimde var.”
Çaylar geldi.
Sessizlik uzadı.
Babası boğazını temizledi.
“Umay,” dedi, “biz annenle bir süredir—”
Elektrik pat diye kesildi.
Salon karanlığa gömüldü.
Aylin refleksle bağırdı.
“Tam konuya girerken mi? Bu çok film.”
Rüzgâr camlara çarptı.
Perdeler dalgalandı.
“Rüzgâr yoktu,” dedi Umay.
Annesi ayağa kalktı.
“Fırtına yeni başlamıştır.”
Ama fırtına gibi değildi bu.
Daha… bilinçliydi.
Babası pencereye yaklaştı.
Cam titredi.
Aylin fısıldadı:
“Ben artık korkuyorum ama cool davranıyorum.”
Umay gülemedi.
Kapıdan bir tıkırtı geldi.
Sonra bir tane daha.
Ve bir tane daha.
Annesi Umay’a döndü.
“Odana git.”
“Ne oluyor?”
“Şimdi değil.”
Ama Umay yerinden kıpırdayamadı.
Kapı zorlandı.
Salonun ışıkları bir anlığına geri geldi.
Ve tekrar gitti.
O bir saniyede Umay şunu gördü:
Kapının önünde iki siluet.
İnsan gibi…
ama değil.
Aylin’in eli Umay’ın kolunu sıktı.
“Bunlar hırsız değil,” dedi.
“Bunu nereden biliyorsun?”
“Çünkü hırsızlar bu kadar karanlık durmaz.”
Kapı içeri doğru kırıldı.
Annesi yüksek sesle bir şey söyledi.
Ama Umay kelimeleri duymadı.
Babası cebinden küçük, metalik bir şey çıkardı.
Bastı.
Ve evin içinde ince bir alarm sesi yankılandı.
Bu…
Umay’ın rüyasında duyduğu sesti.
Rüzgâr salonun içine doldu.
Sanki duvarlardan geçiyordu.
Siluetlerden biri ileri çıktı.
Ses çıkarmadan.
Umay’ın dizleri titredi.
Kıpırdayamıyordu.
Aylin ağlamıyordu.
Bu daha korkutucuydu.
Ve sonra…
kapının önünde başka bir gölge belirdi.
Bu sefer karanlık değil.
Tanıdık.
“Geri çekilin,” dedi bir erkek sesi.
Kerem.
Arkasında bir kişi daha vardı.
Uzun, sert bakışlı.
İkisi de içeri girdiğinde
hava aniden ağırlaştı.
Siluetler durdu.
Kerem Umay’a baktı.
Bakışı kısa sürdü ama yeterliydi.
Burada olmaman gerekiyordu.
Diğer adam elini kaldırdı.
Işık patladı.
Siluetler geri çekildi.
Sonra…
yok oldular.
Sessizlik çöktü.
Umay hâlâ olduğu yerdeydi.
Aylin fısıldadı:
“Kerem… sen ne zamandan beri—”
Kerem sözünü kesti.
“Sonra.”
Babası derin bir nefes aldı.
Annesi Umay’a baktı.
Artık saklamıyordu.
“Umay,” dedi.
“Akademi sandığın şey… sandığın gibi değil.”
Umay’ın kulağı uğuldadı.
Bir saat önce kahve içiyordu.
Şimdi evine saldırı olmuştu.
Kerem…
başka biriydi.
Ve Aylin…
her şeye tanıktı.
Umay’ın içinden tek bir cümle geçti:
Hiçbir şey normale dönmeyecekti.