yayla.

adliyeden çıkarken ikisinin de başları eğikti, avukatları bir şeyler konuşuyor ama onlar duymuyorlardı bile. belki de duymak istemiyorlardı, boşanmaları hâlâ kötü bir kabus gibiydi onlar için.

feride de rasim de gitti, fadimeyle iso da tek bir kelime konuşmadan geçtiler arabalarına. iso arabaya biner binmez ağlamaya başlamıştı, ceketini kokluyordu. kokusunu içine çekemeyince koksana diye bağıra çağıra çekiştiriyordu ceketi.

onu izledi fadime, çırpınışlarını, bağırışlarını izledi. isonun bu denli kötü oluşuna üzülüyordu ama kendisi daha kötüydü. dava başladığından beri midesi çok bulanıyordu. midesinin bu kadar bulanması normal gelmemişti. aklına gelen şeyle hasssiktir diye bir küfür attı ortaya, hamile olabilir miydi?

regl uygulamasını açtı fadime, regl olması gereken tarih en geç 15 mayısta olması gerekirken bugün tarih 24 mayıstı. uygulamanın takviminde gezinirken isoyla en son seviştiği tarihse 9 mayıstı, ihtimalin en yüksek olduğu dönemdi.

fadimenin başından kaynar sular döküldü, hamile olabilir miydi? bu mide bulantıları, göğüs hassasiyeti, baş ağrısı.. hepsinin sebebi bu muydu?

—yok fadime saçmalama sadece strestendir. ama ya değilse? ya isodan hamileysem? abim kesin aldır der. ama aldırırsam.. ya iso duyarsa naparım? tamam fadime sakin ol. yürü eczaneye test almaya kızım hadi.

kendi kendine o kadar kaptırmıştı ki isonun gaza basıp yanından gidişini bile görememişti. içinde binbir duygu yer alıyordu, bebeğinin babasıyla az önce boşanmıştı. hamileyse isonun bilmeye hakkı yok muydu?

kendisi esmeye o kadar kızmışken şimdi isodan nasıl saklayacaktı bebeğini? ama söylerse.. iso durur muydu? fadimeyi ve bebeği almadan durur muydu? dudağını ısırdı fadime, asla durmazdı.

düşüncelerinden çıkıp gaza bastı, en yakın eczaneye gidip iki tane test aldı. kimseye bir şey demeden çıkıp arabasına bindi, testler eczane poşetindeydi. şimdi evde biri varsa üç saat sorgular diye düşünüp çantasına sıkıştırdı testleri.

20 dakika sonra koçari konağın önündeydi. arabanın kapısını açarken gözü parmağındaki yüzüğe kaydı, çıkarmalı mıydı? çıkarmayacaktı. iso sırf herkes görsün diye en kalınını seçmişti zamanında. gülümsedi fadime, alyansla biraz oynayıp kapıyı açtı. görünürde bi kaç koruma hariç kimse yoktu, fadime koşarak girdi eve. napacaktı bu testle, bu sonuçla? çantayı koltuğa fırlattı. sesi duyan eleni geldi içerden.

—fadime, nerdeydin? babam aradı da ulaşamadı.
—davam vardı, boşanma davam.
—iyi yapmışsın, oruç kapının önünde ben çıkıyorum şimdi.
—tamam.

eleni çıkar çıkmaz ağlamaya başladı fadime, "neden ula neden? herkes her şeye devam ederken ben niye boşandım? niye çocuğumu babasız bıraktım.." gözyaşları dindiğinde çantasını aldı yavaşça açıp testleri aldı içinden. hışırdayan poşeti yere atıp koşa koşa gitti tuvalete.

iso eve gelmişti, kendini odasına kilitledi. bağırıyordu, odasındaki fadimenin eşyalarını duvardan duvara fırlatıyordu. nefesleri daralmıştı, düğün fotoğrafını aldı eline. fadimeyi sevdi fotoğraftan. artık hiç dokunamayacağı karısını sevdi. sonra fotoğrafa sıkı sıkı sarılıp yatağına yattı. sesleri duyan oruç odaya girdi.

—iso, iso iyi misin abim?
—çok iyiyim abim, karımdan ayrıldım. çok iyiyim.
—iso, sakin ol barışırsınız geri.
—bok barışırız, fadimenin inadını bilmiyor musun abi?
—iso yapma, bak kötü olmuşsun iyice. şu haline bak bir deri bir kemik kalmışsın.
—nası iyi olayım? bak abi siz kötü olun diye demiyorum ama sen eleniye sahte anne götürdün yine de bakıyor yüzüne, konuşuyor. fadime bugün yüzüme bile bakmadı adam akıllı.
—haklısın abim, haklısın.

oruç sarıldı isoya, sırtını sıvazlayıp sakinleştirdi. sonra da odada yerde duran birkaç şeyi alıp yerlerine koydu. odadan çıkarken uyuyakalmıştı iso, belki de biriyle konuşmak ona iyi gelmişti. uzun süre sonra rahat rahat uyuyordu.

fadimeyse testi yapmıştı, sonucun belli olmasını beklerken ne istediğini bilmeyen bir hâlde dolanıyordu salonda. beş dakika geçtikten sonra sehpadan aldı testi, ilk başta tek çizgi gibi görünse de incelendiğinde ikinci çizgi belli oluyordu. hamileydi fadime.

gözlerinden istemsiz akıyordu yaşlar, mutlu muydu mutsuz muydu bilmiyordu. çocuğunu doğurursa babasız kalıcaktı, ama doğurmak istiyordu. ağlaya ağlaya bir çözüm yolu düşünüyordu. koçaride kalırsa bir kaç aya belli olacaktı göbeği, abisi bu çocuğu istemezdi. isoya söylese fadimeyi alır götürürdü, onu da fadime istemedi. aklına son gelen kişi şirinumdu, yardım eder diye düşündü. heyecanla telefonu eline alıp aradı.

—efendim fadime?
—şirinum sana bir şey söylemem lazım ama sır, yemin et.
—yemin ediyorum sır, noldu fadimem?
—şirinum ben hamileyim. ama kimseye söyleyemedim.
—isoya söyle kızım, ailesiniz siz.
—istemiyorum şirinum, o zaman beni alır götürmeye çalışır. durduramayız onu.
—böyle de kendini öldürür fadime, onu napıcaz?
—öldürmez.
—söylemek istemiyorsan söylemem fadime, ama çocuğunu bilmek isonun hakkıdır.
—günü gelince öğrenir, şirinum şimdi bana gidecek bir yer bulmalısın. koçaride kalamam. abimin evlerine de gidemem.
—düşünüyorum fadimem.
—tamam.

bir süre sessizlik oldu, ikisi de sessizce ağlıyordu. şirinin dertleri başından aşkındı, ama fadime için vaktini ayırmıştı.

—benim yayla evine git, orda kimse bulmaz seni. iso da gelmez.
—şirinum emin misin? iso severdi burayı biz evliyken.
—eminim, giderse de ben vermem anahtarı. sen git oraya.
—tamam şirinum, sağ ol. görüşürüz.
—görüşürüz fadimem.

gidecekti fadime, başka yolu yoktu. elini karnına koydu, hiçbir şey yoktu ama aslında orda isodan kalan son parça vardı. isoyla fadimenin bebekleri. yani bunu iso bilmese de durum buydu.

şirin haklı mıydı? iso öldürür müydü kendini? fadime gözünde canlananlarla ağladı, son günlerde hep ağlıyordu zaten. fadime yerinden kalktı, kimseye gidiyorum demeyecekti. sessizce çekip gidecekti bu konaktan, gelişi nasıl olur bilmiyordu.

küçük bi valizle hızlıca çıktı konaktan, son kez baktı. bu yaptığından sonra abisi geri alır mıydı onu bilmiyordu. ama en doğru şey buydu. sessizce gitmek..

pikabına binip gaza bastı, yayla evine geldiğinde boştu ev. her zaman olan kalandar nene yoktu, buruk bi gülümseme yayıldı yüzüne. bu kadın uşağı ikisinden de çok istiyordu. kafasını sallayıp kafasındaki düşünceleri dağıttı, içeri girip valizini yatak odasına yerleştirdi. isonun oyuncakları hâlâ burdaydı. silahı aldı eline fadime, bi el ateş etti. gülüyordu. resim defterini açtı, uçan atmacaya baktı uzun uzun. sonra geri yerine koydu, telefonunu kapatıp yatağa uzandı. ne yemek yemişti ne de bir yudum su içmişti, canı hâlâ istemese de biraz uyuduktan sonra çocuğu için yemek yemek zorundaydı.

adil telaşla eve geldi, uzun bir süredir fadimeyi arıyordu. ne cevap alabilmişti ne de kimseden nerede olduğuna dair bir bilgi, kime sorsa fadime en son adliyedeydi diyebildiler. kimsenin aklına en yakındaki eczaneye bakmak gelmezdi tabii. adil daha fazla dayanamayıp eleniyi aradı.

—alo aleyna, nerde fadime biliyor musun?
—baba boşanmıştı sabah, devamını bilmiyorum evde gördüm en son.
—boşanmış mı?
—evet.
—tamam.

adil kapadı telefonu, hırsla evden çıkıp arabasına bindi. furtunaya doğru sürüyordu. o meşhur konağın önüne gelip silahını ateşledi. iso silah sesiyle uyandı, ne olduğunu anlamaya çalışırken adilin sesini duydu.

—küçük furtuna, kardeşimi ver ulan!

küçük furtunayı duyar duymaz cama çıktı, kardeşimi ver mi diyordu o? fadime nerdeydi ki? şirin çıktı evden.

—ne diyorsun sen koçari? nerede kardeşin, bilmeyiz biz. bas git yoluna yeterince zarar verdin konağımıza.
—nerde benim kardeşim, iso buraya gel ulan.
—haberimiz yok dedim kardeşinden. iso uyuyor sabahtandır. senin o kardeşin boşadı ya benim torunumu.
—boşamayıp napacaktı şirinum? bi yalancıyla evli mi kalacaktı?
—sen ayrılabilecek misin esmeden? vazgeçebilecek misin? onlar da en az sizin kadar sevdalıdır adil koçari. anlayışın yok mudur senin?

konuşmaları dinleyen iso duygulandı, adille esmeden bile sevdalıyız biz derdi hep fadimeye. fadime kaderimiz benzemesin derdi ama sonunda benzemişlerdi. saklanan bir çocuk, terk edilen bir erkek..

—küçük furtuna in dedim aşağı, kardeşim nerde?

iso hızla aşağı indi. adilin gözlerinde öfkeyi görmüştü, fadime cidden kayıptı.

—adil abi noldu nerde fadimem?
—fadimem deme bana da abi deme. fadimeyi arıyorum arıyorum telefonu kapalı, evde yok. en son boşanma davanız olmuş. sen mi kaçırdın?
—ben kaçırmam fadimemi. yoksa eyüphan mı yine?
—bilmiyorum.

iso sinirden deliye dönmüştü, evin içinde tur atıp duruyor nefesi kendini boğuyordu. adilin attığı tokatla kendine geldi.

—bana bak furtuna! ya kendine gelir kardeşimi ararsın ya da ben seni burda öldürürüm.
—tamam, kendimdeyim.

fadime yayla evinde uzun süre sonra huzurlu uyurken arkasında bıraktıkları onun için ölüyordu. ama şu an onun tek düşündüğü karnındaki bebekti. uzun süre de bu bebek için her şeyi göze alacaktı.