3. BÖLÜM — SAHİPSİZ BAVUL

Trenin içinde sabah olup olmadığını anlamak mümkün değildi.

Mina, gözlerini açtığında pencerenin dışında mor renkli bir gökyüzü vardı. Yıldızlar hâlâ parlıyordu ama ufuk çizgisinin hemen üzerinde, güneşin doğmasını bekleyen incecik turuncu bir ışık uzanıyordu. Bulut, koltuğun üzerinde sırtüstü yatmış, dört patisini havaya kaldırmıştı. Ağzının kenarından küçük bir salya damlası sarkıyordu.

Mina bir süre onu izledi.

“Ne güzel hayat,” diye mırıldandı.

Bulut, gözlerini açmadan kuyruğunu salladı.

Mina doğrulup saçlarını topladı. Bir önceki geceden beri üzerindeki montu çıkarmamıştı. Omuzları tutulmuş, boynu ağrımıştı. Birkaç kez esnedikten sonra pencereye yaklaştı.

Tren, uçsuz bucaksız bir ovanın içinden geçiyordu. Uzakta, gökyüzüne kadar yükselen ince taş sütunlar vardı. Bazılarının tepelerinde ağaçlar büyümüştü. Bazılarının üzerindeyse küçük evler duruyordu. Evlerin pencerelerinden sarı ışıklar sızıyor, bacalarından çıkan dumanlar gökyüzünde kıvrılarak ilerliyordu.

Mina, bir evin çatısında oturan kocaman beyaz bir kuş gördü. Kuşun gagasında küçük bir anahtar vardı. Bir süre trene baktı, sonra kanatlarını açarak bulutların arasına karıştı.

Mina gülümsedi.

Bu dünyada şaşırabileceği şeylerin sayısının giderek azaldığını düşünüyordu. Belki de insan, imkânsız görünen şeylere yeterince uzun süre bakarsa onları normal kabul etmeye başlıyordu.

Masadaki küçük fincanın içinde soğumuş çay vardı. Mina fincanı eline aldı, kokladı ve yüzünü buruşturdu.

“Berbat.”

“İsterseniz yenisini getirebilirim.”

Mina arkasına döndü.

Ren kapının yanında duruyordu. Elinde bir defter, kolunun altında da birkaç kâğıt vardı. Her zamanki lacivert üniformasını giymişti. Yalnızca bu kez ceketinin düğmelerinden biri iliklenmemişti.

“Ne zamandır oradasınız?”

“Bir süredir.”

“İnsan geldiğini haber verir.”

“Kapı açıktı.”

Mina fincanı masaya bıraktı.

“Benimle konuşurken kapıyı çalabilirsiniz.”

“Not aldım.”

Ren masadaki fincanı alıp kapıya yöneldi.

“Bir dakika. Nereye?”

“Çayınızı yenilemeye.”

“Gerçekten mi?”

Ren omzunun üzerinden baktı.

“Şaşırdınız mı?”

“Biraz.”

“Alışacaksınız.”

Mina gülerek başını iki yana salladı.

Ren gittikten sonra Bulut’u kucağına aldı. Yaratığın tüyleri öyle yumuşaktı ki Mina, parmaklarını aralarında gezdirmekten kendini alamadı.

“Senin bir adın olmalı artık.”

Bulut gözlerini açtı.

“Bulut güzel ama biraz sıradan.”

Yaratık başını eğdi.

“Ne dersin, Pofuduk?”

Bulut’un kuyruğu bir anda kabardı.

Mina güldü.

“Tamam, bunu sevmedin.”

Tam o sırada trenin düdüğü duyuldu.

Vagon hafifçe sarsıldı. Dışarıdaki manzara yavaşladı. Rayların üzerinde ilerleyen tren, küçük bir istasyona yaklaşıyordu.

Mina camın kenarına geldi.

Bu istasyon diğerlerinden farklıydı. Peronun üzeri tamamen sarmaşıklarla kaplanmıştı. Eski demir direklerin etrafında küçük beyaz çiçekler açmış, taş zeminin arasından uzun otlar çıkmıştı. Peronun sonunda devrilmiş bir saat duruyordu. Saatin akrep ve yelkovanı birbirinden ayrı yönleri gösteriyordu.

Tabelada yalnızca bir kelime yazıyordu:

KIYI

Mina, istasyonun çevresine baktı.

“Deniz mi var?”

Ren kapının önünde belirdi. Elinde iki fincan çay vardı.

“Bir zamanlar.”

“Bir zamanlar mı?”

“Bu istasyonun çevresinde eskiden büyük bir deniz bulunurdu.”

“Şimdi nerede?”

Ren çaylardan birini masaya bıraktı.

“Gitmiş.”

Mina ona baktı.

“Deniz nasıl gider?”

“İnsanlar bazen denizi de kaybedebilir.”

Mina, Ren’in bu tür cevaplarına alışmaya başladığını fark etti. Artık her söylediğini sorgulamak yerine, bir süre düşünmeyi tercih ediyordu.

Tren durdu.

Kapılar açıldı.

Peronda kimse yoktu.

Ne yaşlı bir görevli ne de bekleyen bir yolcu. Yalnızca rüzgârla sallanan otlar ve peronun kenarında duran küçük bir tahta tabela vardı.

Mina dışarı baktı.

“Bu sefer yolcu yok galiba.”

Ren cevap vermedi.

Gözleri peronun en uzak köşesine çevrilmişti.

Mina onun baktığı yere döndü.

İlk başta ne gördüğünü anlayamadı.

Peronun sonunda eski, kahverengi bir bavul duruyordu.

Deri kaplaması yer yer soyulmuş, köşelerindeki metal parçalar kararmıştı. Üzerinde küçük bir pirinç kilit, sapında ise solmuş mavi bir kurdele vardı. Bavulun yanında kimse yoktu.

Mina biraz daha dikkatli baktı.

Bavul hareket etti.

Önce hafifçe sallandı.

Sonra kendi kendine dikildi.

Mina’nın ağzı aralandı.

“Ren…”

“Hayır.”

“Ben daha bir şey söylemedim.”

“Ne söyleyeceğinizi biliyorum.”

Bavul, peronun taş zemininde birkaç santim ilerledi.

Ardından bir kez daha hareket etti.

Sanki görünmeyen biri sapından tutmuş da onu çekiyormuş gibi trenin kapısına doğru gelmeye başladı.

Mina gözlerini kırpıştırdı.

“Bu…”

“Bakmayın.”

“Nasıl bakmayayım? Bavul yürüyor!”

“Farkındayım.”

Bavul, trenin kapısının önünde durdu.

Bir süre hareketsiz kaldı.

Sonra küçük metal kilidi kendiliğinden açıldı.

Çıt.

Mina istemsizce bir adım geri çekildi.

Bavulun kapağı aralandı. İçinden soğuk bir hava yükseldi. Bu hava, yağmurdan sonra deniz kıyısında hissedilen tuzlu kokuya benziyordu.

Ardından bavulun içinden bir ses geldi.

Şıp.

Sonra bir tane daha.

Şıp.

Sanki birileri içeride küçük bir taşın üzerine su damlatıyordu.

Mina, Ren’e döndü.

“İçinde su mu var?”

Ren’in yüzü bembeyaz kesilmişti.

“Kapıyı kapatın.”

“Ne?”

“Kapıyı kapatın, Mina.”

Ama Mina hareket edemedi.

Bavulun kapağı biraz daha açıldı.

İçeriden bir martı sesi yükseldi.

Mina’nın gözleri büyüdü.

Bir martı.

Bavulun içinden.

Sonra küçük bir dalga sesi duyuldu.

Ve bavulun içinden, incecik bir su akıntısı perona doğru döküldü.

Mina eğilip baktı.

Bavulun içi karanlık değildi.

İçeride bir deniz vardı.

Küçük, mavi bir deniz.

Kıyısında beyaz kumlar, kumların üzerinde minik deniz kabukları ve uzakta küçücük bir deniz feneri görünüyordu. Gökyüzü bavulun kapağının altında genişleyerek uzanıyor, küçük bulutlar ağır ağır hareket ediyordu.

Mina nefesini tuttu.

“Bu nasıl…”

Ren kolundan tuttu.

“Uzaklaşın.”

Mina geri çekilmek yerine biraz daha eğildi.

Denizin kıyısında bir şey hareket etti.

Küçük, parlak bir göz karanlıktan dışarı baktı.

Sonra iki minik kulak belirdi.

Ardından ince, gri bir burun.

Bavulun içinden bir yaratık çıktı.

Kediye benziyordu ama kuyruğu balık kuyruğu gibiydi. Tüyleri ıslaktı ve üzerinde küçük deniz kabukları vardı. Dört patisinin arasından su damlıyordu.

Yaratık önce Mina’ya baktı.

Sonra Bulut’u fark etti.

Bulut, Mina’nın kucağında doğruldu. Kulaklarını dikti ve küçük bir ses çıkardı.

Yaratık başını yana eğdi.

İkisi birbirini bir süre inceledi.

Sonra bavulun içinden bir martı daha yükseldi.

Mina, ne diyeceğini bilemedi.

“Sanırım…”

Ren’in sesi sertleşti.

“Onu içeri sokun.”

Mina başını çevirdi.

“Neyi?”

“Bavulu.”

“İçinde koca bir deniz var! Bir de kedi var!Nasıl bu kadar sakinsiniz?”

Ren, bavula doğru bir adım attı.

“Çünkü bunun burada olmaması gerekiyor.”

Yaratık, bavulun kenarından atladı ve perona indi.

Patileri yere değdiği anda taşların üzerinde küçük su birikintileri oluştu. Birkaç adım ilerledi. Sonra kuyruğunu sallayarak Mina’nın ayakkabısına yaklaştı.

Mina eğildi.

“Merhaba.”

Yaratık burnunu onun eline değdirdi.

Soğuktu.

Mina gülümsedi.

“Sen kimsin?”

Yaratık cevap vermedi.

Onun yerine başını kaldırıp Ren’e baktı.

Ren’in yüzündeki ifade değişti.

“Hayır.”

Yaratık bir kez daha miyavladı.

Ama bu kez çıkan ses, sıradan bir kedi sesi değildi.

Bir çocuğun kahkahasına benziyordu.

Mina’nın gülümsemesi kayboldu.

Ren yavaşça geri çekildi.

“Bu mümkün değil.”

Mina ona baktı.

“Ne oluyor?”

Ren cevap vermeden bavulun kapağını kapatmaya çalıştı. Fakat bavulun içindeki deniz bir anda yükseldi. Küçük dalgalar tahta kenarlara çarptı. İçeriden güçlü bir rüzgâr çıktı ve koridordaki kâğıtları havalandırdı.

Mina dengesini kaybedip geriye doğru sendeledi.

Bulut kucağından atlayarak bavulun üzerine çıktı.

Küçük yaratıkla burun buruna geldiler.

İkisi de birbirine baktı.

Sonra Bulut, yaratığın başını patisiyle dürttü.

Yaratık kuyruğunu salladı.

Bir anda bavulun içinden onlarca küçük balık havalandı. Balıklar vagonun içinde dönerek pencerelere doğru yüzmeye başladı. Bazıları camın içinden geçip dışarıdaki havada süzüldü.

Mina ağzı açık onları izledi.

Bir tanesi gelip saçına takıldı.

Mina balığı dikkatlice tuttu.

Balık, avucunun içinde küçücük bir ışık bırakarak kayboldu.

“Ben bunu rüyamda bile görmedim.”

Ren, bavulun kapağını iki eliyle bastırıyordu.

“Mina! Bana yardım edin!”

Mina kendine geldi.

“Ne yapmam gerekiyor?”

“Şu kilidi kapatın!”

Mina pirinç kilide uzandı. Fakat tam kapatacağı sırada bavulun içinden bir ses yükseldi.

Bu kez bir martı değil, bir insanın sesi gibiydi.

“Ev…”

Mina elini çekti.

Ren ona sertçe baktı.

“Devam edin!”

“İçeriden biri konuştu!”

“Duymadım.”

“Ben duydum!”

Bavulun içinden aynı ses yeniden yükseldi.

“Ev…”

Mina, bavulun kapağına baktı.

Sanki denizin kıyısında biri vardı. Çok uzakta, küçük bir siluet. Bir çocuk olabilir miydi?

“Bir dakika.”

Ren’in yüzü gerildi.

“Mina, hayır.”

“Orada biri var.”

“Orada kimse yok.”

“Bir çocuk gördüm.”

Ren bir süre ona baktı. Sonra gözlerini kapattı.

“Bu bavulun içinde ne olduğunu bilmiyorsunuz.”

“Öğrenebilirim.”

“Öğrenmek zorunda değilsiniz.”

Mina cevap vermedi.

Bavulun içindeki deniz bir kez daha kabardı. Bu kez küçük dalgalar kapağın kenarını aşarak perona döküldü. Su, taş zeminin üzerinde ilerledi. Peronun sonunda duran eski saat, birden çalışmaya başladı.

Tik.

Tak.

Tik.

Tak.

Mina, saatin sesini duydu.

Sonra bavulun içinden gelen çocuk sesini yeniden işitti.

“Evimi bulamıyorum.”

Mina’nın kalbi sıkıştı.

Ren’in yüzündeki ifade değişti. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.

Sonra çok alçak bir sesle konuştu.

“Bu bir yolcu değil.”

Mina ona baktı.

“Peki ne?”

Ren’in cevabı gecikmedi.

“Bir hatıra.”

⸻

Bavulun içindeki deniz giderek büyüyordu.

Mina ve Ren, onu trenin içine almak zorunda kalmışlardı. Çünkü perondaki su, taşların arasından sızarak raylara ulaşmaya başlamıştı. Bavulun kendisi ise sanki görünmeyen bir el tarafından taşınıyormuş gibi vagonun ortasında duruyordu.

Bulut ve deniz yaratığı yan yana oturmuş, birbirlerini kokluyordu.

Mina, bavulun karşısındaki koltuğa oturdu.

“Bir hatıra nasıl bavula dönüşür?”

Ren ayakta duruyordu.

“Bazen bir şeyin kendisi kaybolur. Bazen de onu hatırlatan şeyler.”

“Yani bu bavul birinin hatırası mı?”

“Öyle görünüyor.”

“İçindeki deniz de mi?”

Ren cevap vermedi.

Mina, bavulun kapağından görünen küçük kıyıya baktı. Denizin üzerinde ince bir sis vardı. Uzakta duran fenerin ışığı yanıp sönüyordu.

“Bu kadar küçük bir yere nasıl sığmış?”

“Bu dünyada bazı şeylerin boyutu, içinde ne taşıdıklarına bağlıdır.”

Mina, Ren’e döndü.

“Bir gün de normal bir cümle kuracak mısınız?”

“Bugün değil.”

Mina gülümsedi.

Sonra yeniden bavula baktı.

“İçindeki çocuk kim?”

Ren’in yüzü sertleşti.

“Bilmiyorum.”

“İlk kez bir şeyi bilmiyorsunuz.”

“Ben her şeyi bilirim demedim.”

“Ama herkesin nereye gideceğini biliyorsunuz.”

Ren cevap vermedi.

Mina, onun gözlerindeki huzursuzluğu fark etti.

“Bu bavulu daha önce gördünüz mü?”

Ren bir süre sustu.

“Hayır.”

“Öyleyse neden bu kadar korktunuz?”

“Çünkü bu tür şeyler trene kendi başına binmez.”

Mina’nın kaşları çatıldı.

“Ne demek bu?”

Ren bavula baktı.

“Bir eşya, ait olduğu kişiyi bulmadan buraya gelemez. Birinin onu göndermesi gerekir.”

“Kim göndermiş olabilir?”

“İşte sorun bu.”

Mina bavulun kapağını biraz daha açtı.

İçerideki deniz hafifçe dalgalandı.

Küçük yaratık başını kaldırdı ve ona baktı.

Mina gülümsedi.

“Sanırım onunla konuşmam gerekiyor.”

Ren hemen karşı çıktı.

“Hayır.”

“Belki bize bir şey anlatabilir.”

“Onun ne olduğunu bile bilmiyoruz.”

“Biraz önce kedi dediniz.”

“Ben kedi demedim.”

Mina gülerek başını iki yana salladı.

“Öyleyse ne?”

Ren cevap vermedi.

Mina bavulun kenarına yaklaştı.

“Merhaba.”

Yaratık kuyruğunu salladı.

“Evini mi arıyorsun?”

Yaratık başını eğdi.

“İçeride bir çocuk var mı?”

Yaratık bir kez miyavladı.

Mina, bavulun içindeki denize baktı.

Uzakta küçük bir gölge hareket ediyordu.

“Sanırım bizi oraya götürmek istiyor.”

Ren’in yüzü karardı.

“İçeri girmeyeceksiniz.”

Mina ona baktı.

“Niye?”

“Çünkü bu bir bavul.”

“Az önce içinde deniz olduğunu kabul ettiniz.”

“Bu, içine girmeniz gerektiği anlamına gelmiyor.”

Mina bir süre düşündü.

Sonra bavulun kenarına tutundu.

“Yalnızca bakacağım.”

Ren kolunu uzattı.

“Mina!”

Ama çok geçti.

Mina bir adım attı.

Ve bavulun içine düştü.

⸻

Düşüş beklediğinden çok daha uzun sürdü.

Mina önce soğuk suya çarpacağını düşündü. Fakat ayakları yumuşak kuma bastı. Dizlerine kadar uzanan beyaz kumların üzerinde sendeleyerek durdu.

Başını kaldırdığında bavulun içindeki denizin ortasında olduğunu fark etti.

Gökyüzü açık maviydi. Küçük beyaz bulutlar ağır ağır ilerliyordu. Uzakta, kıyıya yakın bir yerde kırmızı çatılı küçük bir ev vardı. Evin önünde sarı çiçekler açmış, penceresinden ince bir perde dışarı taşmıştı.

Mina arkasına döndü.

Bavulun kapağı gökyüzünde kocaman bir pencere gibi duruyordu. İçeriden Ren’in sesi geliyordu.

“Oradan çıkın!”

Mina ellerini ağzına götürdü.

“Nasıl?”

“Atlayın!”

“Nereye?”

“Buraya!”

Mina aşağıya baktı.

Ayaklarının altında kum vardı.

“Zaten buradayım!”

Ren’in sesi uzaklaştı.

Mina bir an ne yapacağını bilemedi.

Sonra kıyıda bekleyen küçük yaratığı gördü.

Yaratık ona doğru koştu. Islak patileri kumda izler bırakıyordu. Mina’nın yanına geldiğinde kuyruğunu salladı ve başını küçük evin olduğu yöne çevirdi.

“Oraya mı gitmemiz gerekiyor?”

Yaratık miyavladı.

Mina derin bir nefes aldı.

“Tamam. Ama hızlı olalım.”

Kıyı boyunca yürümeye başladılar.

Kumların üzerinde deniz kabukları vardı. Bazıları küçücük, bazıları Mina’nın avucu kadar büyüktü. Bir kabuğun içinden ince bir müzik sesi geliyordu. Başka bir kabuğun içindeyse küçük bir yıldız parlıyordu.

Mina eğilip birini eline aldı.

Kabuk, avucunda hafifçe titredi.

İçinden bir çocuk kahkahası yükseldi.

Mina kabuğu yerine bıraktı.

Biraz ileride, denizin kıyısında küçük bir tahta sandal duruyordu. Sandalın üzerinde eski bir kürek ve mavi renkli bir şapka vardı.

Mina şapkayı eline aldı.

Üzerinde küçük harflerle bir isim yazıyordu.

ARİN.

Mina ismi sesli okudu.

“Arin…”

Yaratık bir anda durdu.

Kulaklarını dikti.

Sonra küçük evin kapısına doğru koştu.

Mina da peşinden gitti.

Evin kapısı aralıktı. İçeriden hafif bir ışık geliyordu. Kapının önünde tahta bir oyuncak gemi duruyordu. Geminin yelkeni yırtılmış, gövdesinin bir tarafı çatlamıştı.

Mina kapıyı itti.

İçerisi küçüktü.

Bir masa, iki sandalye, köşede eski bir soba ve pencerenin önünde duran mavi bir koltuk vardı. Masanın üzerinde yarım kalmış bir resim duruyordu.

Resimde deniz, bir ev ve iki insan çizilmişti.

Biri uzun boylu bir adamdı. Diğeri küçük bir çocuk.

Mina resmi eline aldı.

Çocuğun elinde sarı bir uçurtma vardı.

Resmin arkasında bir tarih yazıyordu.

Mina’nın parmakları kâğıdın üzerinde durdu.

Bu tarih, kendi biletindeki tarihle aynıydı.

On iki yıl önce.

Mina’nın kalbi hızlandı.

“Bu da ne?”

Yaratık masanın altına girdi.

Oradan küçük bir tahta kutu çıkardı.

Kutunun kapağı aralıktı.

Mina kapağı kaldırdı.

İçinde eski bir deniz kabuğu, kırmızı bir düğme ve küçük bir fotoğraf vardı.

Fotoğrafı eline aldı.

Fotoğrafta küçük bir çocuk, deniz kıyısında gülümseyerek duruyordu. Yanında uzun boylu bir adam vardı. Adamın yüzü güneş ışığından dolayı tam seçilmiyordu.

Mina fotoğrafın arkasını çevirdi.

Arin ve babası. Son yaz.

Mina bir süre fotoğrafa baktı.

Sonra evin içindeki sessizliği fark etti.

Bir şey eksikti.

Bir ses.

Birinin konuşması, bir kapının açılması, mutfaktan gelen tabak çanak sesi…

Bu ev, bir zamanlar yaşanmış bir hayatın tam ortasında bırakılmış gibiydi.

Mina pencereye yaklaştı.

Dışarıda, denizin üzerinde küçük bir sandal ilerliyordu.

Sandaldaki çocuk ona bakıyordu.

Sarı bir uçurtma tutuyordu.

Mina pencereye dokundu.

“Arin?”

Çocuk başını kaldırdı.

Bir anda denizin üzerinde rüzgâr esti.

Uçurtma havalandı.

Ama çocuk onu bırakmadı.

Mina, evin kapısından dışarı çıktı.

“Bekle!”

Kumların üzerinde koştu. Küçük yaratık da peşinden geldi.

Sandal kıyıya yaklaştı.

Çocuk ayağa kalktı.

“Uçurtmamı tutabilir misin?”

Mina durdu.

“Ne?”

“Rüzgâr çok güçlü!”

Çocuk, elindeki ipi ona doğru uzattı.

Mina bir an tereddüt etti.

Sonra ipi yakaladı.

Uçurtma gökyüzüne yükseldi.

Rüzgâr, Mina’nın saçlarını geriye savurdu. Sarı uçurtma bulutların arasına doğru süzüldü. Çocuk gülmeye başladı.

Mina da gülümsedi.

“Çok güzel uçuyor!”

Çocuk başını salladı.

“Babam yapmıştı.”

“Çok güzelmiş.”

“Bir gün onunla denizin öbür tarafına uçuracaktık.”

Mina çocuğa baktı.

“Baban nerede?”

Çocuk cevap vermedi.

Yalnızca denizin öbür tarafını gösterdi.

Uzakta, sislerin arasında bir adamın silueti görünüyordu.

Çocuk el salladı.

Adam da elini kaldırdı.

Sonra sisin içinde kayboldu.

Mina’nın elindeki uçurtma ipi hafifçe gevşedi.

Çocuk, gözlerini denizden ayırmadan konuştu.

“Babam geri döneceğini söylemişti.”

Mina bir şey söyleyemedi.

Çocuk, ayaklarının ucuyla kumu eşeledi.

“Ben de onu bekledim.”

“Ne zamandır?”

“Hatırlamıyorum.”

Mina çocuğun yüzüne baktı.

Bu, bir anının içinde yaşayan bir çocuktu.

Ne tamamen gerçekti ne de yalnızca bir hayaldi.

“Adın Arin mi?”

Çocuk başını salladı.

“Senin adın ne?”

“Mina.”

Arin gülümsedi.

“Buraya daha önce gelmedin.”

“Hayır.”

“Babam seni tanıyor mu?”

Mina şaşırdı.

“Bilmiyorum.”

Arin, deniz kabuğunu cebinden çıkardı.

“Babam, bir gün birinin geleceğini söylemişti.”

Mina’nın kalbi hızlandı.

“Ne zaman?”

“Deniz geri çekildiğinde.”

Mina etrafına baktı.

Deniz gerçekten de kıyıdan uzaklaşıyordu.

Dalgalar geri çekiliyor, kumların altında kalan taşlar ortaya çıkıyordu.

Uzakta, denizin ortasında küçük bir kapı belirdi.

Kapı, hiçbir duvara bağlı değildi.

Mina gözlerini kıstı.

“Orası ne?”

Arin başını kaldırdı.

“Babamın gittiği yer.”

Mina kapıya doğru bir adım attı.

Tam o sırada gökyüzü karardı.

Uçurtma birden aşağıya doğru savruldu.

Denizden büyük bir dalga yükseldi.

Arin çığlık attı.

Mina çocuğun elini tuttu.

“Koş!”

İkisi birlikte kıyıya doğru koşmaya başladı. Küçük yaratık da peşlerinden geliyordu. Dalga kumların üzerine vurdu. Mina’nın ayak bileklerine kadar su yükseldi.

Gökyüzünde, büyük bir gölge belirdi.

Kanatları yoktu ama havada süzülüyordu.

Denizin içinden yükselen uzun, karanlık bir şekildi.

Mina, çocuğu arkasına aldı.

“Bu da ne?”

Arin başını iki yana salladı.

“Gelmemesi gerekiyordu.”

Gölge, denizin üzerinde ilerledi.

Ardından bir ses duyuldu.

“Hatırayı geri ver…”

Mina’nın tüyleri diken diken oldu.

Gölge biraz daha yaklaştı.

“Hatırayı geri ver…”

Arin, Mina’nın elini sıktı.

“Gitmeliyiz!”

Mina koşmaya başladı.

Kıyıya ulaştıklarında gökyüzündeki bavul kapağı yeniden belirdi. Ren, dışarıdan onlara uzanmıştı.

“Çabuk!”

Mina önce Arin’i yukarı itti.

Çocuk bavulun kapağından geçerken bir anda ışığa dönüştü.

Mina şaşkınlıkla ona baktı.

“Arin!”

Çocuğun sesi uzaklardan geldi.

“Uçurtmayı unutma!”

Mina, kumların üzerinde duran sarı uçurtmaya baktı.

Sonra onu eline alıp bavulun kapağına doğru koştu.

Tam çıkacağı sırada dalga ayaklarına çarptı.

Bir el, bileğini yakaladı.

Ren.

Mina’nın kolundan tutup onu dışarı çekti.

Bavulun kapağı büyük bir gürültüyle kapandı.

Trenin içindeki bütün lambalar bir anlığına söndü.

Sonra yeniden yandı.

Mina yerde oturuyordu.

Üzeri ıslaktı. Saçlarına kumlar yapışmıştı. Elinde ise sarı uçurtmanın ipi vardı.

Ren ona baktı.

“Bir daha asla…”

Mina nefes nefese kaldı.

“Ne?”

“Bir daha asla, ne olduğunu bilmediğiniz bir şeyin içine girmeyin.”

Mina gülmeye başladı.

Önce hafifçe, sonra kendini tutamayacak kadar çok.

Ren ona şaşkınlıkla baktı.

“Komik olan ne?”

Mina elindeki uçurtmayı gösterdi.

“Sanırım gerçekten denize girdim.”

Ren gözlerini kapattı.

“İnanılmaz.”

Bavulun içinden küçük bir tıkırtı geldi.

Çıt.

Mina başını çevirdi.

Pirinç kilit yeniden açılmıştı.

Bavulun kapağı hafifçe aralandı.

İçinden bir martı sesi yükseldi.

Ardından küçük bir şey dışarı çıktı.

Bu kez deniz yaratığı değildi.

Küçük bir deniz kabuğuydu.

Kabuğun üzerinde mavi bir çizgi vardı.

Mina onu eline aldı.

İçinden incecik bir çocuk sesi duyuldu.

“Teşekkür ederim.”

Mina gülümsedi.

“Rica ederim, Arin.”

Ren, bavula baktı.

“Onu bulduğunuzu mu sanıyorsunuz?”

Mina ona döndü.

“Bulmadım mı?”

Ren, bavulun kapağını dikkatlice kapattı.

“Hayır.”

Mina’nın gülümsemesi kayboldu.

“Ne demek hayır?”

Ren bavulun üzerindeki solmuş mavi kurdeleyi düzeltti.

“Bu bavul birini aramıyordu. Bir şeyin unutulmamasını istiyordu.”

Mina elindeki deniz kabuğuna baktı.

“Arin…”

Ren cevap vermedi.

Tren yeniden hareket etmeye başladı.

Bavul, koltuğun üzerine yerleşmişti. Küçük deniz yaratığı kapağın kenarından başını çıkardı. Bulut yanına giderek kuyruğunu salladı.

İkisi birbirine sokuldu.

Mina onları izlerken gülümsedi.

Sonra pencereden dışarı baktı.

Tren, Kıyı istasyonundan uzaklaşıyordu.

Ama istasyonun tabelası artık görünmüyordu.

Yalnızca peronun sonunda, eskiden denizin bulunduğu yerde, küçük bir çocuk duruyordu.

Elinde sarı bir uçurtma vardı. Mina elini kaldırıp ona veda etti. Çocuk da el salladı. Sonra sisin içinde kayboldu.

⸻

Bir süre sonra Mina, trenin yemek vagonuna geçti.

Burası diğer vagonlardan daha aydınlıktı. Tavandan sarkan küçük lambaların etrafında pirinç halkalar vardı. Pencerelerin önüne saksılar yerleştirilmişti. Bir köşede, üzerinde çiçek desenleri bulunan eski bir dolap duruyordu.

Dolabın içinde küçük kavanozlar vardı.

Mina birinin üzerinde yazan etiketi okudu.

Yağmurdan önceki hava.

Yanındakinde: Birinin ilk kahkahası.

Bir diğerinde: Pazar sabahı kokusu.

Mina kavanozlardan birini eline aldı. İçinde küçük sarı ışıklar dönüyordu.

“Onları açmayın.”

Ren’in sesi arkasından geldi.

Mina kavanozu yerine bıraktı. “Ne var bunların içinde?”

“İnsanların geride bıraktığı şeyler.”

“Hatıralar mı?”

“Bir bakıma.”

Mina masaya oturdu. Ren ona bir fincan çay bıraktı. Bu kez çayın yanında küçük bir tabak kurabiye de vardı.

Mina bir tane aldı. “Teşekkür ederim.”

Ren başını salladı. Bir süre sessizce oturdular.

Sonra Mina, elindeki deniz kabuğunu masanın üzerine koydu. “Arin gerçekten var mıydı?”

Ren pencereye baktı. “Bir zamanlar.”

“Babası da mı?”

“Bir zamanlar.”

“Ne oldu onlara?”

Ren, fincanını eline aldı. “Bazen insanlar bir yerden ayrılır ama arkalarında bıraktıkları şeyler orada kalır.”

Mina deniz kabuğunu parmaklarının arasında çevirdi. “Peki bu bavul?”

Ren’in bakışları bavula kaydı. “Onu bilmiyorum.”

Mina şaşırdı. “Gerçekten bilmiyor musunuz?”

Ren başını salladı. “Bu bavulun burada olmaması gerekiyordu.”

“Belki de birinin gelmesini bekliyordur.”

Ren cevap vermedi. Mina bir süre onu izledi.

Sonra farkında olmadan sordu: “Siz hiç deniz gördünüz mü?”

Ren’in eli fincanın üzerinde durdu. “Elbette.”

“Gerçek bir deniz?”

Ren gözlerini kaldırdı. “Gerçekten ne demek, Mina?”

Mina gülümsedi. “Yine başladık.”

Ren hafifçe güldü. Ama bu kez gülüşü kısa sürdü. Bakışları masanın üzerindeki deniz kabuğuna takılmıştı. Mina, kabuğun içinden ince bir ses geldiğini duydu.

Çocuk sesi.

Çok uzaktan.

“Babam…”

Ren başını kaldırdı. Bir anlığına yüzündeki bütün renk çekildi.

Sonra hızla ayağa kalktı. “Bu kabuğu nereden aldınız?”

Mina şaşkınlıkla ona baktı. “Bavuldan çıktı.”

Ren kabuğu eline aldı. Kulağına yaklaştırdı.

İçeriden aynı ses bir kez daha duyuldu.

“Babam…”

Ren’in parmakları titredi.

Mina bunu fark etti.

“Ne oldu?”

Ren cevap vermedi.

Kabuğu masanın üzerine bıraktı ve vagonun kapısına yöneldi.

“Ren?”

Genç adam durdu.

Mina’nın gözlerine bakmadan konuştu.

“Bu gece kabuğu yanınızdan ayırmayın.”

“Neden?”

Ren kapıyı açtı.

“Çünkü bu kez sizi değil, beni çağırıyor olabilir.”

Ve ilk kez, Mina onun sesinde korkuya benzeyen bir şey duydu.